Δριμεία επίθεση στην κυβερνητική πολιτική απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες εξαπέλυσε η βουλεύτρια Ευβοίας και τομεάρχης Μεταναστευτικής Πολιτικής Θεοδώρα Ακριώτου στην τοποθέτησή της κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης.

Σημεία της τοποθέτησης:

«Σας ακούμε το τελευταίο διάστημα να μιλάτε διαρκώς για «αποτροπή», για «φυλακή ή επιστροφή», για περισσότερη κράτηση, για αναστολή του ασύλου. Αυτό που δεν ακούμε είναι ένα σχέδιο».

«Λέτε να μεταφέρουμε ανθρώπους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα μάτια των ευρωπαϊκών κοινωνιών και να πιστέψουμε ότι μαζί τους μεταφέραμε και την ευθύνη μας.Γκουαντάναμο μέσα στην Ευρώπη και φυλακές έξω από αυτήν. Μόνο που υπάρχει κάτι που διαρκώς αποσιωπάται. Οι πρόσφυγες δεν γεννιούνται στις βάρκες. Οι πρόσφυγες γεννιούνται στους πολέμους. Στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στη Γάζα, στο Σουδάν και όπου άνθρωποι ξεριζώνονται από πολέμους, διώξεις και καταστροφές».

«Το 2015 αυτή η χώρα αντιμετώπισε μια προσφυγική έξαρση ασύγκριτη με τη σημερινή. Περισσότερες από 850.000 θαλάσσιες αφίξεις μέσα σε έναν χρόνο, σε μια Ελλάδα γονατισμένη από την οικονομική κρίση. Δεν έγιναν όλα τέλεια. Αλλά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, οι νησιώτες, οι εθελοντές και η κοινωνία των πολιτών αντιμετώπισαν μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση προσπαθώντας να κάνουν το καλύτερο δυνατό με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη».

«Και επειδή ξέρω την επόμενη ερώτηση: «Εσείς τι προτείνετε;» Υπάρχει άλλος δρόμος. Και δεν είναι ούτε «ανοιχτά σύνορα» ούτε χάος. Είναι νόμιμες και ασφαλείς οδοί, ώστε να μη σπρώχνουμε ανθρώπους στα κυκλώματα των διακινητών και στις βάρκες του θανάτου. Είναι γρήγορες διαδικασίες ασύλου — όχι γρήγορες απορρίψεις με όλες τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου. Είναι υποχρεωτική μετεγκατάσταση και πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Και είναι και μια λέξη στην οποία φαίνεται ότι η κυβέρνησή σας έχει σχεδόν αλλεργία: ένταξη. Εκπαίδευση. Εργασία. Γλώσσα. Υγεία. Κοινωνική συμμετοχή».

Αναλυτικά η Ομιλία

Κύριε υπουργέ,

σας ακούμε το τελευταίο διάστημα να μιλάτε διαρκώς για «αποτροπή», για «φυλακή ή επιστροφή», για περισσότερη κράτηση, για αναστολή του ασύλου.

Αυτό που δεν ακούμε είναι ένα σχέδιο.

Και το ότι δεν υπάρχει ένα συνεκτικό σχέδιο προσφυγικής και μεταναστευτικής πολιτικής το καταμαρτυρούν πλέον τα ίδια τα γεγονότα.

Οι διεθνείς εκθέσεις και οι καταδίκες για παραβιάσεις δικαιωμάτων.

Οι διαρκείς ασκήσεις επί χάρτου κάθε φορά που αλλάζει μια μεταναστευτική διαδρομή.

Οι τοπικές κοινωνίες και η Αυτοδιοίκηση που βρίσκονται στα κάγκελα.

Στη Σιντική, άνθρωποι πίσω από τα κάγκελα εξεγείρονται και μια ολόκληρη τοπική κοινωνία απ έξω από τα κάγκελα διαμαρτύρεται!

Αυτό, κύριε υπουργέ, δεν είναι σχέδιο.

Είναι διαχείριση της αποτυχίας διά της καταστολής.

Και επειδή σχέδιο δεν υπάρχει, επιχειρείτε να μετατρέψετε τη σκληρότητα σε πολιτική!

Όταν εμείς,  ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά, η Left,  ζητούσαμε να αποσυρθεί το κατάπτυστο Νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, σας είχαμε προειδοποιήσει!!!

Γιατί αυτό το Σύμφωνο δεν οικοδομήθηκε πάνω στην πραγματική αλληλεγγύη και στον δίκαιο επιμερισμό της ευθύνης.

Οικοδομήθηκε πάνω στην αποτροπή.

Στην επιτάχυνση των συνοριακών διαδικασιών εις βάρος των εγγυήσεων του ασύλου.

Στην επέκταση της κράτησης.

Στην εξωτερίκευση της ευθύνης σε τρίτες χώρες.

Σε μια Ευρώπη που αντί να μοιράζεται την ευθύνη, επιλέγει όλο και περισσότερο να κρατά τον πρόσφυγα μακριά από τα σύνορά της και μακριά από τα μάτια της!

Σας είχαμε πει ότι αυτή η πολιτική δεν θα φέρει τάξη.

Θα παράγει χάος!

Θα εγκλωβίζει ανθρώπους στις χώρες πρώτης υποδοχής, θα ασκεί ασφυκτική πίεση στις τοπικές κοινωνίες και θα μετατρέπει το άσυλο από θεμελιώδες δικαίωμα σε εμπόδιο προς παράκαμψη.

Και κυρίως  θα απομακρύνει την Ευρώπη από τις ίδιες τις αξίες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το κράτος δικαίου, την αλληλεγγύη, την προστασία του κατατρεγμένου.

Και σήμερα;

Αντί να αναγνωρίσετε το αδιέξοδο, κάνετε ακριβώς το αντίθετο.

Η ελληνική κυβέρνηση, διά του ίδιου του Πρωθυπουργού, πατά σε αυτό το σύμφωνο και προτείνει να πάμε ακόμη παραπέρα!

Ο κ. Μητσοτάκης    ζήτησε ειδικό ευρωπαϊκό πλαίσιο για καταστάσεις μαζικής μεταναστευτικής πίεσης και «εργαλειοποίησης», υποστηρίζοντας ότι υπό τέτοιες συνθήκες  η πλήρης εφαρμογή των καθιερωμένων διαδικασιών ασύλου μπορεί να καταστεί αδύνατη!

Κι προχωράτε ακόμη περισσότερο στη λογική της αναστολής και των άμεσων επιστροφών.

Δηλαδή, εκεί όπου εμείς σας λέγαμε ότι η Ευρώπη έχει ήδη περάσει μια κόκκινη γραμμή, εσείς προτείνετε να μετακινήσουμε την κόκκινη γραμμή ακόμη πιο πέρα.

Εκεί όπου ζητούσαμε περισσότερη αλληλεγγύη, εσείς ζητάτε περισσότερη αποτροπή.

Εκεί όπου ζητούσαμε περισσότερες εγγυήσεις δικαιωμάτων,  εσείς ζητάτε περισσότερη κράτηση.

Και εκεί όπου ζητούσαμε να προστατεύσουμε το δικαίωμα στο άσυλο, εσείς ανοίγετε τη συζήτηση για το πότε αυτό θα μπορεί να αναστέλλεται.

Από ένα ήδη σκληρό και απάνθρωπο Σύμφωνο, ζητάτε να οικοδομήσουμε ένα ακόμη πιο ακραίο ευρωπαϊκό καθεστώς αποτροπής.

Και ας μην προσποιούμαστε ότι πρόκειται για προσωπικές σας εξάρσεις.

Είναι κυβερνητική γραμμή.

Πρέπει,  μας λέτε, «να σταλεί μήνυμα». Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της πολιτικής σας.

• Ποιος θα πληρώσει το τίμημα για να σταλεί αυτό το μήνυμα;

• Οι άνθρωποι που φτάνουν.

Η κράτησή τους θα γίνει μήνυμα.

Οι συνθήκες της ζωής τους  θα γίνουν μήνυμα.

Η δυνατότητα πρόσβασής τους στο άσυλο θα γίνει μήνυμα.

Ο ίδιος τους ο βίος θα γίνει το μέσο αποτροπής των επόμενων.

Να γίνει ο βίος τους αβίωτος, ώστε οι επόμενοι να βλέπουν τι τους περιμένει και να μην έρχονται!

Η εξαθλίωση  ως αποτροπή.
Η κράτηση ως αποτροπή.
Ο φόβος ως αποτροπή.

Η ανθρώπινη δυστυχία ως μεταναστευτική πολιτική.

Και το βλέπουμε ήδη.

Στη Σιντική, κρατούμενοι χρησιμοποίησαν μια λέξη που θα έπρεπε να μας συγκλονίζει: «Γκουαντάναμο».

Και ο Κώστας Αρβανίτης είχε προειδοποιήσει ήδη από τη συζήτηση του Συμφώνου για αυτό ακριβώς: για ένα «ευρωπαϊκό Γκουαντάναμο», όπου τα κράτη θα μπορούν ουσιαστικά να χρηματοδοτούν τις χώρες πρώτης υποδοχής για να κρατούν εκεί πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο.

Και ποια είναι σήμερα η απάντησή σας;

Να εξάγουμε πλέον και τον εγκλεισμό.

Να συζητάμε για κέντρα επιστροφών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε χώρες της Αφρικής ή της Ασίας.

Να μεταφέρουμε ανθρώπους χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα μάτια των ευρωπαϊκών κοινωνιών και να πιστέψουμε ότι μαζί τους      μεταφέραμε και την ευθύνη μας.

Γκουαντάναμο μέσα στην Ευρώπη και φυλακές έξω από αυτήν.

Μόνο που υπάρχει κάτι που διαρκώς αποσιωπάται. Οι πρόσφυγες δεν γεννιούνται στις βάρκες! Οι πρόσφυγες  γεννιούνται στους πολέμους!

Στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στη Γάζα, στο Σουδάν και όπου άνθρωποι ξεριζώνονται από πολέμους, διώξεις και καταστροφές.

Και δεν μπορεί η Ευρώπη —και η Ελλάδα μαζί της— να συμμετέχει πολιτικά, στρατιωτικά ή υλικά σε πολεμικές συγκρούσεις και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς και μετά    να αντιμετωπίζει περίπου ως εισβολέα τον άνθρωπο που ξεριζώθηκε από αυτούς!.

Δεν μπορείτε να ξεκινάτε την ιστορία του προσφυγικού από τη βάρκα.

Και κυρίως δεν μπορείτε να την τελειώνετε στον πάτο της θάλασσας.

Γιατί η χώρα μας έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για υπόθεσεις παράνομων  επαναπροώθησεων  στον Έβρο.

Γιατί οι καταγγελίες για pushbacks έχουν εκθέσει επανειλημμένα τη χώρα διεθνώς.

Και μετά είναι η Πύλος…

Η Πύλος είναι εκεί   και μας κοιτάζει.

Εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν μαζί με το Adriana. Εκατοντάδες άνθρωποι στον πάτο της θάλασσας. Και η Ελληνική Δημοκρατία και η Κυβέρνηση εξακολουθεί να χρωστά πλήρη αλήθεια και λογοδοσία.

Γιατί το πρώτο ερώτημα μιας δημοκρατικής πολιτείας δεν μπορεί να είναι μόνο:

-Πώς θα αποτρέψουμε την επόμενη βάρκα;

Πρέπει να είναι:  Πώς δεν θα αφήσουμε να χαθεί ξανά ανθρώπινη ζωή;

Και επιτρέψτε μου να σας θυμίσω κάτι.

Το 2015 αυτή η χώρα αντιμετώπισε μια προσφυγική έξαρση ασύγκριτη με τη σημερινή…..

Περισσότερες από 850.000 θαλάσσιες αφίξεις μέσα σε έναν χρόνο, σε μια Ελλάδα γονατισμένη από την οικονομική κρίση.

Δεν έγιναν όλα τέλεια!

Αλλά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, οι νησιώτες, οι εθελοντές και η κοινωνία των πολιτών αντιμετώπισαν μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση προσπαθώντας να κάνουν το καλύτερο δυνατό με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη……..

Και ας μιλήσουμε επιτέλους και για μία ακόμη υποκρισία…

Πόσο ταξική είναι τελικά αυτή η ξενοφοβία;

Γιατί ο ξένος γίνεται «πρόβλημα» όταν φτάνει φτωχός, κυνηγημένος, με μια σακούλα στα χέρια.

Όταν όμως φτάνει με κεφάλαια για επενδύσεις και ακίνητα, οι πόρτες ανοίγουν.

Τότε έχουμε Golden Visa. Τότε κανείς δεν ανησυχεί, για παράδειγμα, για τον εύπορο Ισραηλινό , εκεί Γη και Ύδωρ!

Άρα δεν σας ενοχλεί ο ξένος.
Σας ενοχλεί ο φτωχός ξένος.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια Ευρώπη     όπου η ακροδεξιά σηκώνει ξανά κεφάλι.!

Σε μια Ελλάδα που γνώρισε τη Χρυσή Αυγή στην Βουλή και τον ναζισμό στους δρόμους και σήμερα   βλέπει τον Ηλία Κασιδιάρη να επιχειρεί ξανά πολιτική παρουσία!

Απέναντι στον ναζισμό και την ακροδεξιά υπάρχει μία δημοκρατική απάντηση: σύγκρουση. Όχι μίμηση.

Γιατί όταν υιοθετείτε τη γλώσσα και την ατζέντα της ακροδεξιάς για να χαϊδέψετε τα αυτιά αυτού του ακροατηρίου, δεν την αποδυναμώνετε!!!  Την κανονικοποιείτε!

Η Δημοκρατία δεν νικά τον ναζισμό δανειζόμενη το λεξιλόγιό του.

Και επειδή ξέρω την επόμενη ερώτηση:  «Εσείς τι προτείνετε;»

Υπάρχει άλλος δρόμος.

Και δεν είναι ούτε «ανοιχτά σύνορα» ούτε χάος.

Είναι νόμιμες και ασφαλείς οδοί, ώστε να μη σπρώχνουμε ανθρώπους στα κυκλώματα των διακινητών και στις βάρκες του θανάτου.

Είναι γρήγορες διαδικασίες ασύλου — όχι γρήγορες απορρίψεις. Γρήγορες, δίκαιες, εξατομικευμένες διαδικασίες, με όλες τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.

Είναι υποχρεωτική μετεγκατάσταση και πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Γιατί αλληλεγγύη δεν σημαίνει να πληρώνουν τα κράτη τις χώρες πρώτης υποδοχής για να κρατούν τους ανθρώπους μακριά τους. Σημαίνει δίκαιη κατανομή της ευθύνης μεταξύ των κρατών-μελών.

Είναι ευρωπαϊκή πολιτική έρευνας και διάσωσης, γιατί η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να θεωρείται κίνητρο για περισσότερες αφίξεις.

Και είναι και μια λέξη στην οποία φαίνεται ότι η κυβέρνησή σας έχει σχεδόν αλλεργία:  ένταξη.

Εκπαίδευση. Εργασία. Γλώσσα. Υγεία. Κοινωνική συμμετοχή.

Να μπορεί ο άνθρωπος που δικαιούται να παραμείνει εδώ να σταθεί στα πόδια του, να εργαστεί, να πληρώνει φόρους, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να συμμετέχει στην κοινωνία.

Και βέβαια πραγματική προστασία των ασυνόδευτων παιδιών, την ώρα που το δίκτυο προστασίας και επείγουσας φιλοξενίας τους συρρικνώνεται.

Γιατί τα παιδιά, κύριε Υπουργέ, δεν είναι «ροές».

Και υπάρχει κάτι τελευταίο.

Η πολιτική σας         δεν επηρεάζει μόνο τους πρόσφυγες.

Επηρεάζει την ίδια την ελληνική κοινωνία.

Όταν παρουσιάζεις διαρκώς τον πρόσφυγα ως απειλή και τον κατατρεγμένο ως κάποιον που πρέπει να φοβηθούμε, δημιουργείς κοινωνικό αυτοματισμό!

Κι όμως αυτή η κοινωνία έχει αποδείξει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Υπάρχει η Ελλάδα των χιλιάδων αλληλέγγυων.

Η Ελλάδα των γιαγιάδων της Λέσβου.

Η Ελλάδα των ψαράδων που άφηναν τα δίχτυα τους για να βγάλουν ανθρώπους από τη θάλασσα.

Η Ελλάδα των ανδρών και των γυναικών του Λιμενικού που έσωσαν ζωές.

Η Ελλάδα του Κυριάκου Παπαδόπουλου, του «ήρωα του Αιγαίου».

Η Ελλάδα των ανθρώπων που άνοιξαν σπίτια, εκκλησίες και αγκαλιές.

Αυτή την Ελλάδα είδε ολόκληρος ο κόσμος.

Μην τηνπαρασύρετε στον φόβο.

Μην τηνοδηγείτε  στην καχυποψία.

Μην την εκπαιδεύετε να βλέπει έναν άνθρωπο που πνίγεται και πρώτα να αναρωτιέται από πού κατάγεται…..

Γιατί η πολιτική της αποτροπής δεν αλλάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετωπίζει τον πρόσφυγα.

Αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τον άνθρωπο.

Και αυτή μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη ζημιά από όλες.

Γιατί η σκληρότητα δεν είναι πολιτική.

Η εξαθλίωση δεν είναι μεταναστευτική πολιτική.

Η ανθρώπινη δυστυχία δεν μπορεί να είναι το μήνυμα που στέλνει η χώρα μας στον κόσμο.

Και ο πάτος της θάλασσας δεν μπορεί να γίνει το νοητό εξωτερικό σύνορο της Ευρώπης.

Αυτή η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να επιλέξει αλλιώς.

Με κανόνες.
Με δικαιοσύνη.
Με αλληλεγγύη.

Και πάνω απ’ όλα, με ανθρωπιά.