Της Μαρίνας Τόμπρου

Δεν αποτελεί πρωτοτυπία να πούμε πως, από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τόπου, πήρε άλλη διάσταση πια (ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε) και ο ρόλος που έχει να διαδραματίσει το κόμμα σαν οργανισμός, που έχει πλέον πολλαπλά πεδία στα οποία θα πρέπει να σταθεί αντάξιο των απαιτήσεων της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας.

Είναι η στάση του απέναντι στην κυβέρνηση που για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στέκεται στο πλευρό των πολλών και όχι των λίγων και δίνει καθημερινές μάχες με θεούς και δαίμονες, προσπαθώντας να σώσει οτιδήποτε κι αν σώζεται από τη μνημονιακή λαίλαπα των τελευταίων 6 χρόνων, να στηρίξει αυτούς που υποφέρουν και να βάζει ένα-ένα τα θεμέλια της ανασυγκρότησης του διαλυμένου κράτους που παρέλαβε, φυσικά και με τα λάθη και με τις καθυστερήσεις που είναι αναπόφευκτο να συμβαίνουν όταν πας να πραγματοποιήσεις ένα τέτοιο τιτάνιο έργο.

Είναι ο αναβαπτισμένος ρόλος που έχει να διαδραματίσει μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στα κοινωνικά κινήματα.

Είναι η μεγαλύτερη -πια- ανάγκη για περισσότερο κόσμο ενταγμένο στις γραμμές του και η ανανέωση που θα πρέπει να αρχίσει να συμβαίνει σε θέσεις ευθύνης όλων των επιπέδων, βάζοντας τη νέα γενιά απέναντι στις προκλήσεις της εποχής της.

Καθένα από αυτά τα πεδία σηκώνει πολλή συζήτηση, προβληματισμό και συγκεκριμένες προτάσεις, που είναι απαραίτητο να γίνουν εν όψει και του Συνεδρίου του κόμματος.

Υπάρχει, όμως, μια συνιστώσα όλων αυτών, που είναι καίριας σημασίας και αφορά όχι μόνο τη σωστή λειτουργία όλων των παραπάνω πεδίων δράσης, αλλά έχει να κάνει με την ίδια την υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς: Το ΗΘΙΚΟ του πλεονέκτημα!

Αυτό το πλεονέκτημα, που ανέκαθεν διαχωρίζει την Αριστερά από τα κάθε είδους λαμόγια της εξουσίας. Αυτό, που βάζει -ανέκαθεν- το συλλογικό όφελος και συμφέρον πάνω από το ατομικό. Αυτό, που τις όποιες θέσεις εξουσίας τις ονομάζει θέσεις ΕΥΘΥΝΗΣ, διότι αυτό ακριβώς ΠΡΕΠΕΙ να είναι. Αυτό, που έχει συνεχές μέλημά του να καλλιεργεί τη συντροφικότητα σε όλα τα επίπεδα και όχι το «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Αυτό, που -καθόλου τυχαία- φροντίζουν οι αντίπαλοί μας να αποδομήσουν από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, διότι γνωρίζουν πως αυτό είναι το ΔΥΝΑΤΟ μας σημείο στον αγώνα μας εναντίον του παλιού. Είναι αυτό που μας επιτρέπει να βροντοφωνάζουμε πως «ΔΕΝ είμαστε όλοι ίδιοι»!

ΕΜΕΙΣ, όμως, το ξέρουμε; Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρώ πως ναι! Με τους υπόλοιπους, τους λίγους, όμως, τι γίνεται; Με αυτούς που είναι μαθημένοι, χρόνια τώρα, να στήνουν τις «παρέες» τους, με όποιον τρόπο και σε όποιο επίπεδο, για να προωθήσουν τα κάθε φορά σχέδιά τους και που -από τότε που έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση- θεωρούν πως βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρόν ώστε να προωθήσουν τις προσωπικές τους βλέψεις… με αυτούς, τι γίνεται;

Το γεγονός ότι είναι λίγοι δεν σημαίνει πως η ζημιά που κάνουν είναι μικρή. Το αντίθετο μάλιστα! Τα κακά παραδείγματα είναι κάμποσα σε όλη την Ελλάδα και είναι αυτά που οδηγούν αρκετό κόσμο να πει ότι «κι αυτοί τα ίδια με τους άλλους είναι», φορτώνοντας τη ρετσινιά και σε όλους όσοι δεν ανήκουν σε αυτές τις «παρέες» και άρα δεν φταίνε.

Ευθύνες, όμως, υπάρχουν. Όσο κι αν ο πυκνός πολιτικός χρόνος από τις εκλογές του Ιανουαρίου του ’15 και οι αλλεπάλληλες πρωτόγνωρες καταστάσεις που ζήσαμε όλοι, δεν άφηναν και πολλές δυνατότητες αντίδρασης, οι ολιγωρίες εκ μέρους των κεντρικών οργάνων του κόμματος σε «καμπανάκια» που χτυπούσαν από πολλές μπάντες ήταν σοβαρές. Και τα αποτελέσματά τους επίσης.

Να θυμηθούμε, έτσι πρόχειρα, τον κώδικα δεοντολογίας που υπέγραψαν οι υποψήφιοι βουλευτές μας -ήταν μάλιστα προϋπόθεση για την υποψηφιότητα- και το πόσο τηρήθηκε; Θα ήταν πραγματικά χρήσιμο να μαθαίναμε πόσοι από αυτούς που δεν τον τήρησαν είχαν κάποιες επιπτώσεις. Γιατί να μην το ξανακάνουν λοιπόν;

Κάποιοι, θελημένα ή αθέλητα, μπερδεύουν τις «παρέες» με τη δυνατότητα ύπαρξης, καταστατικά κατοχυρωμένης, τάσεων και ρευμάτων ιδεών μέσα στο κόμμα. Καμία σχέση!

Οι «παρέες» το μόνο ιδεολογικό υπόβαθρο, δυστυχώς, που διαθέτουν είναι το «τι με συμφέρει» και το «πώς θα χρησιμοποιήσω το κόμμα για να πετύχω αυτό που με συμφέρει».

Επειδή, όμως, οι ανάγκες της πολιτικής συγκυρίας που βιώνουμε δεν σηκώνουν «εγώ» κι «εσύ», αλλά το «εμείς» σε όλη του τη δύναμη και τη μεγαλοπρέπεια, που μόνο η Αριστερά μπορεί να διδάξει και να εμπνεύσει, το Συνέδριό μας θα πρέπει να πάρει σοβαρά μέτρα απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, που υποσκάπτουν τα θεμέλια τα οποία αγωνίζεται να στήσει η κυβέρνηση. Τα φαινόμενα αυτά αδυνατίζουν, έως και παραλύουν, τη δράση των Ο.Μ., των Νομαρχιακών Επιτροπών κ.λπ., οι οποίες, αντί να φροντίζουν την εξωστρέφειά τους και τη συνεχή επαφή τους με τον κόσμο που περιμένει απαντήσεις και στήριξη, αναλώνονται στη διαχείριση αυτών των φαινομένων.

Όσο κι αν η λογική στη δράση μας δεν μπορεί να στηρίζεται σε τιμωρητικές μεθόδους και τακτικές, αλλά στην κατανόηση και τη συντροφικότητα, θα πρέπει πλέον το καταστατικό μας να προβλέπει ξεκάθαρα κάποιες επιπτώσεις για τα σοβαρά παραπτώματα στην κομματική δράση. Επιπτώσεις που θα επιβάλλονται φυσικά και όχι για τα μάτια του κόσμου.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια των αέναων συζητήσεων στα κομματικά γραφεία. Υπάρχει, όσο ποτέ, η ανάγκη ΔΡΑΣΗΣ του κόμματος, ουσιαστικής και αποτελεσματικής σε όλα τα επίπεδα, διότι αυτά που διακυβεύονται στη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερα από την όποια στενή προσωπική ή κομματική επιδίωξη.

Κι αυτή η δράση θα πρέπει όχι μόνο να υπάρξει, αλλά και να θωρακιστεί από όποιες επιβουλές, ώστε να φέρει καλά αποτελέσματα για τη χώρα και τον λαό μας.

Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ όλων μας!
 

* Η Μαρίνα Τόμπρου είναι μέλος της Γραμματείας της Ο.Μ. Αγ. Γεωργίου Κέρκυρας