Με έκπληξη ακούσαμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη σημερινή συνέντευξή του, να δηλώνει για την έξαρση της βίας και τη διάχυτη ανασφάλεια ότι είναι ένα θέμα που πρέπει «να μας απασχολεί όλους, να μας στενοχωρεί όλους και να μας κινητοποιεί όλους, ώστε να μπορούμε κάνουμε κάτι ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ εικόνα σαν αυτή που είδαμε στη Θεσσαλονίκη». Μιλά σα να μην είναι ο ίδιος Πρωθυπουργός της χώρας!

Η βία και η επιθετικότητα των ανηλίκων, εντός κι εκτός του σχολικού περιβάλλοντος, καταγεγραμμένη ή από φόβο συγκεκαλυμμένη, και τα περιστατικά bullying είναι πια καθημερινά και συνθέτουν, δυστυχώς, την πραγματική εικόνα μιας κοινωνίας σφύζουσας από βία, αδύναμης να αφουγκραστεί τις βαθύτερες ανάγκες των ατόμων που προσφεύγουν στη χρήση της και τα κοινωνικοπολιτικά αίτια αυτής. Με πολλαπλές παρεμβάσεις μας έχουμε τονίσει ότι η απάντηση πρέπει να δοθεί κυρίως μέσω προληπτικής κι όχι κατασταλτικής ή τιμωρητικής δράσης.

Τον Οκτώβριο του 2023, στην επίκαιρη ερώτησή μου για τα φαινόμενα βίας μεταξύ παιδιών κι εφήβων και την επιτακτική ανάγκη καλλιέργειας της ενσυναίσθησης, η τότε Υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων κι Αθλητισμού, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, εξήγγειλε για πρώτη φορά ότι θα εκδοθεί άμεσα Υπουργική Απόφαση για τη λειτουργία ψηφιακής πλατφόρμας καταγραφής ανώνυμων καταγγελιών περιστατικών βίας εις βάρος παιδιών και εφήβων. Και, φυσικά, χωρίς να λάβει καμία δέσμευση ότι θα εξετάσει τις προτάσεις μας για την υποχρεωτική διδασκαλία της ενσυναίσθησης, που εφαρμόζεται σε χώρες του εξωτερικού εδώ και δεκαετίες με θαυμαστά αποτελέσματα, και την υποστήριξη των γονέων, μέσα από σχολές ή ομάδες, τόσο στο διαπαιδαγωγικό τους έργο όσο και στον γονεϊκό ρόλο τους. Διότι οι θεσμοί των ψυχολόγων και των κοινωνικών λειτουργών ή του Συμβούλου Σχολικής Ζωής αφενός δεν λειτουργούν ουσιαστικά αφετέρου δεν διασφαλίζουν εις βάθος την πρόληψη. Έκτοτε τίποτε δεν συνέβη…

Σήμερα, πέντε μήνες μετά, δια στόματος Πρωθυπουργού πια, ακούμε ότι η κυβέρνηση έχει κάνει «πολύ σημαντικές παρεμβάσεις» κι ότι η πλατφόρμα για το bullying «ενεργοποιείται άμεσα». Ένα ακόμη «θα» λοιπόν! Κι αναρωτιόμαστε: Ποιες είναι αυτές οι παρεμβάσεις; Πόσος χρόνος απαιτείται πια για την ενεργοποίηση μιας πλατφόρμας που ήταν έτοιμη; Πώς αυτή θα χτυπήσει το πρόβλημα της βίας στη ρίζα του και πώς θα ανταποκριθεί στις οξυμένες καθημερινές ανάγκες των σχολικών μονάδων; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα;

Όσο ακούμε «θα», όσο οι κενές υποσχέσεις της κυβέρνησης θα θρέφουν το τέρας της βίας, δεν μπορούμε να πέφτουμε από τα σύννεφα κάθε φορά για το πού μπορεί να φτάσει η κοινωνία.