Τον Μάρτιο του 2025 κατατέθηκε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης της Ν.Δ. Τέσσερα κόμματα -ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας- συνέκλιναν τότε σε κοινό κείμενο. Ήταν η αυτονόητη κοινοβουλευτική απάντηση στον θεσμικό ξεπεσμό, στην αδιαφάνεια και στο αίσθημα αδικίας που γεννούσε η συγκάλυψη στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ένα κείμενο 16 σελίδων, με σαφείς πολιτικές αιχμές και καθαρές θέσεις, που ζητούσε λογοδοσία.

Η σύγκλιση εκείνη δεν ήταν δεδομένη. Προέκυψε από την ανάγκη να σταματήσουν οι κυβερνητικές καθυστερήσεις και οι τακτικισμοί. Η ευθύνη δεν μπορούσε να μετατίθεται επ’ αόριστον. Έπρεπε να αναληφθεί. Η πρόταση δυσπιστίας κατατέθηκε γιατί δεν υπήρχε άλλος δρόμος.

Σήμερα η εικόνα είναι ακόμα βαρύτερη.

Τα ζητήματα που είχαν αναδειχθεί τότε παραμένουν ανοιχτά. Σε αυτά προστίθεται η βαριά σκιά του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η καταλήστευση δημόσιου χρήματος μέσω οργανωμένου σχεδίου έγινε από τα δεκάδες στελέχη της Ν.Δ. που βρίσκονται στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται πλέον στη θέση να «παραιτεί» δύο και τρία στελέχη του κάθε μέρα. Η πολιτική φθορά δεν είναι θεωρητική. Είναι ορατή, διαρκής και σωρευτική.

Τα δεδομένα είναι εκκωφαντικά. Η πίεση είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Η καθαρή πολιτική στάση επιβάλλεται.

Μια νέα πρόταση δυσπιστίας δεν θα λειτουργήσει ως εργαλείο συσπείρωσης για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Θα λειτουργήσει ως πεδίο πολιτικής απολογίας. Θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να απαντήσει αν στηρίζεται σε πρόσωπα που ελέγχονται για σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς.

Ο κ. Μητσοτάκης θα αναγκαστεί να απολογηθεί. Και σύντομα θα οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Καμία δύναμη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να μείνει εκτός αυτής της πρωτοβουλίας. Δεν πρόκειται για θέμα τακτικής, αλλά για ζήτημα πολιτικής ευθύνης.

Αν πριν από έντεκα μήνες υπήρξε σύγκλιση σε ένα κοινό κείμενο, σήμερα -με περισσότερα στοιχεία και μεγαλύτερη κοινωνική απαίτηση- η σύγκλιση είναι ακόμη πιο αναγκαία.

Η πρωτοβουλία για την κατάθεση νέας πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης αποτελεί το αναγκαίο επόμενο βήμα. Είναι μια πράξη πολιτικής συνέπειας. Όποιος την αρνείται οφείλει να εξηγήσει το γιατί.