Δήλωση του Τομεάρχη Δικαιοσύνης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, και Βουλευτή Αρκαδίας, Γιώργου Παπαηλιού, για την δικαστική απόφαση στην υπόθεση των υποκλοπών

Με απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, καταδικάστηκαν τέσσερα πρόσωπα-ιδιώτες για την υπόθεση των υποκλοπών και συγχρόνως διατάχτηκε η διαβίβαση της δικογραφίας στην Εισαγγελία για περαιτέρω έρευνα, τόσο για πρόσωπα, όσο και για πράξεις, μεταξύ των οποίων η κατασκοπεία.

Αυτή η απόφαση αποτελεί μία σπάνια, αλλά ουσιαστική, ρωγμή στο τείχος ατιμωρησίας που οικοδομήθηκε τα τελευταία χρόνια γύρω από ένα από τα σοβαρότερα σκάνδαλα της ΝΔ του «καθεστώτος Μητσοτάκη».

Πρόκειται για μία απόφαση, που, έστω και μερικά, αποκαθιστά την έννοια της λογοδοσίας και υπογραμμίζει, ότι το κράτος δικαίου δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά, ανάλογα με το ποιός κατέχει τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας.

Μέσω αυτής, αναδεικνύεται η πολιτική διάσταση ενός μηχανισμού παρακολουθήσεων πολιτικών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων και πολιτών. Μ΄ αυτό τον τρόπο, η δημοκρατία εκφυλίζεται σε κέλυφος χωρίς ουσία, αφού πλήττεται ο πυρήνας της.

Ταυτόχρονα, με την απόφαση εκτίθεται ανεπανόρθωτα η κυβέρνηση και ιδιαίτερα το Μέγαρο Μαξίμου και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος από την πρώτη στιγμή επέλεξε τη γραμμή της αποποίησης των ευθυνών του, της υποβάθμισης του σκανδάλου και της θεσμικής συσκότισής του.

Αντί για την πλήρη διαλεύκανσή της υπόθεσης, επικράτησε και εξακολουθεί να επικρατεί ένας πέπλος σιωπής, η παραπομπή σε λόγους «εθνικής ασφάλειας» και θεσμικές μεθοδεύσεις που λειτούργησαν και λειτουργούν ως μηχανισμός συγκάλυψης.

Στο ίδιο πλαίσιο, η ηγεσία της Δικαιοσύνης, αντί να σταθεί στο ύψος της συνταγματικής αποστολής της, εμφανίστηκε πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις κυβερνητικές επιλογές, ενισχύοντας την αίσθηση ατιμωρησίας των κρατούντων.

Οι δε παρακολουθούμενοι που δεν αντέδρασαν-«καταπίνοντας» την παρακολούθησή τους, ανέδειξαν την ανύπαρκτη προσωπική αξιοπρέπειά τους και εξ αυτών οι πολιτικοί το ανύπαρκτο πολιτικό τους μέγεθος.

Η καταδίκη των τεσσάρων προσώπων-«εκτελεστικών βραχιόνων» δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, προκειμένου να κλείσει πολιτικά η υπόθεση, πολύ περισσότερο που ένα τόσο εκτεταμένο σύστημα παρακολουθήσεων δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς πολιτική κάλυψη.

Η τελευταία δικαστική εξέλιξη αποτελεί μια μικρή νίκη για τη δημοκρατική νομιμότητα, αλλά και μία ηχηρή υπενθύμιση: Όταν η εξουσία επιχειρεί να ελέγξει τα πάντα, παρακολουθώντας τους πολίτες, το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομικό, είναι βαθιά πολιτικό.

Και όσο η κυβερνητική εξουσία και τμήματα της θεσμικής ελίτ επιχειρούν να θάψουν την αλήθεια, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για κοινωνική εγρήγορση, θεσμική κάθαρση και πραγματική δημοκρατική λογοδοσία.

Η Ιστορία έχει δείξει ότι καμία σκιά δεν διαρκεί για πάντα. Όσο υπάρχουν πολίτες που διεκδικούν την αλήθεια και θεσμοί που, έστω και καθυστερημένα, ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, η δημοκρατία διαθέτει ακόμη αντανακλαστικά αυτοπροστασίας.

Η συγκεκριμένη απόφαση δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά η αφετηρία επιχείρησης ουσιαστικής αποκατάστασης των θεσμών.