Του Κώστα Μπάρκα

Η έναρξη του διαλόγου εν όψει του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στην επιφάνεια μία εσωτερική συζήτηση που έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό ανάμεσα στα μέλη και τα στελέχη του κόμματος. Ποια είναι και ποια θα πρέπει να είναι η νέα σχέση που έχει προκύψει μεταξύ κόμματος και κυβέρνησης, ο επαναπροσδιορισμός της πολιτικής του κόμματος αλλά και για τη συλλογική λειτουργία μεταξύ τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, μέσα από μια διαδρομή πέντε ετών ουσιαστικών παρεμβάσεων στην κοινωνία που δοκιμαζόταν από τις πολιτικές της λιτότητας και των σκληρών Μνημονίων, δεν κρύφτηκε και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Σε μια περίοδο μάλιστα που στην Ευρώπη η οικονομική κρίση ξεπερνούσε τα όριά της και αποκαλύφθηκε η πολιτική κρίση, αλλά και η κρίση αξιών που επικαλυπτόταν. Η Αριστερά στη χώρα μας είχε το θάρρος να φύγει από το βόλεμα της εύκολης κριτικής, της διαμαρτυρίας και να αναλάβει πρωτοβουλίες και ευθύνες. Η ύπαρξη αυτής της Αριστεράς είναι απολύτως αναγκαία στον καιρό που ζούμε. Για να προασπίζεται τα δικαιώματα όλων των κοινωνικών ομάδων που σήκωσαν το βάρος της κρίσης, αλλά και να μετασχηματίζει σε κυβερνητικό επίπεδο την δύναμη που παίρνει από την κοινωνία. Η αλλαγή που επιδιώκουμε στην Ευρώπη δεν μπορεί να είναι μια εύκολη διαδικασία, αλλά μια επίπονη και μακρά προσπάθεια αλλαγής συσχετισμών, χτισίματος νέων συμμαχιών και διατήρησης των παλαιών, στρατηγικής. Δεν διστάσαμε όμως να αναλάβουμε αυτό το κόστος και την ευκαιρία να συγκροτήσουμε το αντιπαράδειγμα. Να αναδείξουμε το δίκιο και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού όπως και των λαών της Ευρώπης.

Σε αυτή τη διαδικασία μπαίνει και το κόμμα με την έναρξη του διαλόγου εν όψει του συνεδρίου. Είναι γεγονός πως το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πληγωμένος λόγω της φυγής στελεχών και της διάσπασης. Και αυτή δεν ήταν μια εύκολη διαδικασία, και δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι. Βρισκόμαστε όμως όλοι και όλες μπροστά σε μια εξαιρετική συγκυρία. Ένα συνέδριο – καμπή, που μόνο ως προωθητική δύναμη πρέπει να λειτουργήσει. Το κόμμα οφείλει να αποτελεί ηγεμονική δύναμη στη χώρα μας. Δεν πρέπει να παρακολουθεί αλλά να δημιουργεί εξελίξεις. Και η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση μπορούν να παίξουν αυτόν τον ουσιαστικό ρόλο. Ένα κόμμα ανοιχτό στην κοινωνία και δημιουργικό, μαζικό αλλά και παρεμβατικό σε όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους. Που θα προασπίζεται τη συλλογικότητα και αποκλείει τους παραγοντισμούς και τους ατομικισμούς. Πλουραλιστικό και μαχητικό στους κοινωνικούς αγώνες και στην κοινωνία. Μα, πάνω απ’ όλα, ένα κόμμα που θα βαδίζει δίπλα και πλάι με την κυβέρνηση, θα τη στηρίζει αλλά και θα ασκεί κριτική εκεί που κρίνει πως πρέπει.

Και η νεολαία μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την ουσιαστική παρέμβαση του κόμματος. Η ανασυγκρότηση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την αρχή, οφείλουμε όμως να βοηθήσουμε όλοι σε αυτή την προσπάθεια. Δεν πρέπει να τη βλέπουμε ως μια προέκταση του κόμματος αλλά ως τη συνέχεια και την ελπίδα συνέχισης της μάχης.

 
* Ο Κ. Μπάρκας είναι βουλευτής Πρέβεζας ΣΥΡΙΖΑ