Του Πάνου Βαρελά

Γεννηθήκαμε το 1968, τότε που στη χώρα μας η δικτατορία φυλάκιζε συντρόφους στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας, τότε που σε παράνομα τυπογραφία και παρεμβαίνοντας κυνηγημένοι τις νύχτες στους δρόμους της Αθήνας, μιλούσαμε για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Δημιουργήσαμε το ΚΚΕ-ες γιατί δεν θέλαμε η «γραμμή» να έρχεται απέξω, γιατί θέλαμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τη δυσφήμηση του Σοσιαλισμού της ΕΣΣΔ, από την σταλινική γραφειοκρατία και από τις εξορίες των «αντιεπαναστατών».

Μεταπολίτευση και ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ με τα δικά μας συνθήματα, η «Αριστερά των σαλονιών», όπως μας χαρακτήριζαν, ήταν πάντα παρούσα σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη, μιλούσαμε για την Ευρώπη των λαών, τον διεθνισμό, τον φεμινισμό και την οικολογία. Ένα κόμμα του 3%, μια χούφτα άνθρωποι, σκέφτονταν και δρούσαν με όρους ηγεμονίας, με όρους πραγματικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, ατένιζαν το μέλλον με αισιοδοξία και αντιλαμβάνονταν ότι η Αριστερά δεν είναι για να διαμαρτύρεται αλλά για να γεννά συνειδήσεις, να αλλάζει την κοινωνία, να αλλάζει και η ίδια.

Ενιαίος Συνασπισμός, το αίτημα για την ενότητα της Αριστεράς πιο αναγκαίο από ποτέ, η μετουσίωση ενός λαϊκού αιτήματος δεκαετιών σε πράξη, αφουγκραζόμενοι και τότε την κοινωνία και κάνοντας πίσω στην ιδεολογική μας καθαρότητα. Κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, συγκυβέρνηση με τη Δεξιά, διάσπαση και η ανανεωτική Αριστερά χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μετά από πολλά χρόνια. Σε μια δεκαετία πλήρους ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού, σε μια εποχή που οι πάντες είχαν την Αριστερά ξεγραμμένη, στην εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων και τον διακοποδανείων, μιλούσαμε για την προστασία του φυσικού μας πλούτου και τις ανοιχτές παραλίες.

Ιδρύουμε τον χώρο διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς. Βασικός στόχος η ενότητα της Αριστεράς διότι η Αριστερά μόνο ενωμένη μπορεί να είναι νικηφόρα και να έχει ουσιαστική παρέμβαση και στη Βουλή και στα κινήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γεγονός, μια τομή για το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Η 25η Γενάρη 2015 ήταν μια ημερομηνία σταθμός για την ελληνική και την παγκόσμια Αριστερά, ύστερα από 7 χρόνια οικονομικής κρίσης και πολιτικών λιτότητας, ύστερα από 40 χρόνια δικομματισμού, ένα κόμμα της Αριστεράς κατακτά την κυβερνητική εξουσία, μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, σε μια Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Εξαντλήσαμε κάθε δυνατότητα κάθε όπλο που είχαμε για να πετύχουμε το καλύτερο για τον ελληνικό λαό. Χάσαμε γιατί το κόστος της ιδεολογικής ήττας ήταν μεγαλύτερο από το οικονομικό κόστος που θα είχαν οι ευρωπαϊκές ελίτ, σε περίπτωση μιας συμφωνίας με τα δικά μας χαρακτηριστικά. Ο λαός μας πείστηκε και μας στήριξε και δεύτερη φορά, δίνοντας μας ίσως την τελευταία μας ευκαιρία.

Όλα αυτά τα χρόνια κουβαλούσαμε όμως στις πλάτες μας όλες τις παθογένειες του αριστερού λαϊκού κινήματος, τις οποίες ακόμα και σήμερα δεν τις έχουμε αποβάλλει. Ο φόβος των μαζών, η περιχαράκωση και η εσωστρέφεια, η στοχοποίηση πολλές φορές της διαφορετικής άποψης, ο δογματισμός. Όλα αυτά στο συνέδριο πρέπει πλέον να ξεπεραστούν. Με το ουσιαστικό άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία σε κάθε πολίτη αριστερό και μη που συμφωνεί και κριτικά ακόμα με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Με ευρύτερες συμμαχίες ακόμα και με χώρους εκτός της παραδοσιακής Αριστεράς, όπως η Σοσιαλδημοκρατία . Ειδικά άμα θέλουμε να μιλήσουμε για Πανευρωπαϊκή αλλαγή, με βάση τους συσχετισμούς που αποτυπώνονται αυτή την στιγμή, αλλαγή χωρίς συμμαχίες με τη Σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Τέλος να λειτουργήσουν τα όργανα του κόμματος, να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση και την υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος και να μην έχουν τα μέλη μας ρόλο χειροκροτητή και κυβερνητικού εκπροσώπου. Συχνές συνεδριάσεις λοιπόν όλων των οργάνων και στα 3 επίπεδα (Ο.Μ. – Νομαρχιακή – ΚΠΕ) και συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Οι ιστορικές αναφορές δεν έγιναν τυχαία, σε όλη μας την ιστορία η θέση μέσα από την οποία παλεύαμε ήταν κάτω από πολύ δύσκολες ή και πολλές φορές δυσμενείς συνθήκες. Ήταν οι φυλακές, τα ξερονήσια, ήταν η δεκαετία του 90’ χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Αν πριν μερικά χρόνια στη συλλογική μας ζωή γίνονταν αναφορές στην Αριστερά και στην εξουσία, σίγουρα θα γελούσαμε και ίσως να θεωρούσαμε περισσότερο πιθανό την εύρεση εξωγήινης ζωής.

Αυτό ακριβώς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, αυτό το «η Αριστερά δεν κυβέρνησε ποτέ» που λέγανε οι αριστεροί δεκαετίες, αυτό το «αν μας δινόταν η ευκαιρία ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος». Η ευκαιρία μας δόθηκε, ας παλέψουμε ο καθένας και η καθεμιά ξεχωριστά, μέσα από την καθημερινότητα μας, μέσα από το κόμμα μας ώστε η ευκαιρία να μην χαθεί όχι μόνο για μας αλλά και για τον αριστερό του μέλλοντος που ίσως αυτή η ευκαιρία να μην του δοθεί ποτέ.