Αθήνα, 12 Σεπτεμβρίου 2025

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Θέμα: «Καύση απορριμμάτων στην Κρήτη: Περιβαλλοντική πολιτική ή περιβαλλοντικό έγκλημα;»

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση του σχεδιασμού για τη δημιουργία στο Ηράκλειο Κρήτης,  μίας εκ των έξι μονάδων καύσης στερεών αποβλήτων που πρόκειται να κατασκευαστούν στη χώρα μας έως το 2030, όπως αποτυπώνεται στην υπό διαβούλευση Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα, τη χρονική συγκυρία και την περιβαλλοντική υπευθυνότητα του εγχειρήματος καθώς και τις πολιτικές που επιλέγει να υιοθετεί η Ν.Δ. στον τομέα της διαχείρισης αποβλήτων.

Η καύση απορριμμάτων, μια μέθοδος που ήδη εγκαταλείπεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως ξεπερασμένη, ενεργοβόρα και επικίνδυνη, υιοθετείται στην Ελλάδα ως “λύση ανάγκης”, προκειμένου να διαχειριστεί η Κυβέρνηση τις συνέπειες της αποτυχημένης πολιτικής της. Η μετατροπή των απορριμμάτων σε καύσιμη ύλη οδηγεί σε μονιμοποίηση του προβλήματος, καθώς για τη λειτουργία της μονάδας καύσης, απαιτείται συνεχής ροή σύμμεικτων απορριμμάτων, γεγονός που ουσιαστικά υπονομεύει συστημικά την ανακύκλωση. Πρόκειται για μία πρακτική που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς κατευθύνσεις, ήτοι τις αρχές της κυκλικής οικονομίας, τη λογική του zero waste και την πρόληψη παραγωγής αποβλήτων. Η καύση δεν είναι “πράσινη λύση” όπως παρουσιάζεται, είναι μια προσωρινή, επικίνδυνη και πανάκριβη απόπειρα κάλυψης της διαχρονικής αποτυχίας της Ν.Δ. να οργανώσει σοβαρή πολιτική ανακύκλωσης. Αυτό άλλωστε αποτυπώνεται και στην πρόσφατη τέταρτη επισκόπηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εφαρμογή της περιβαλλοντικής πολιτικής στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα απέτυχε να πετύχει το στόχο του 50% για ανακύκλωση αστικών αποβλήτων έως το 2020, ενώ βρίσκεται μακριά και από την επίτευξη των στόχων για το 2025, που προβλέπουν ποσοστά ανακύκλωσης 55% για τα αστικά απόβλητα και 65% για τα απόβλητα συσκευασίας. Συνεπώς:

Επειδή, οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον που σχετίζονται ενδεικτικά με τις εκπομπές διοξινών και βαρέων μετάλλων, την παραγωγή τοξικής τέφρας, και τη συσσώρευση περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, δεν μπορούν να αγνοηθούν,

Επειδή, σε μία περιοχή όπως η Κρήτη, με εύθραυστα οικοσυστήματα, τουριστικό χαρακτήρα και έντονη κοινωνική ευαισθησία, η επιλογή της καύσης φαντάζει όχι μόνο αναχρονιστική αλλά και επικίνδυνα προκλητική.

Ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:

1. Με ποια επιστημονικά και πολιτικά κριτήρια επιλέγεται η καύση ως βασική μέθοδος διαχείρισης απορριμμάτων στην Κρήτη, τη στιγμή που η Ευρώπη στρέφεται στην πρόληψη, τη διαλογή στην πηγή, την ανακύκλωση και τη μείωση του όγκου των αποβλήτων;

2. Πώς σκοπεύει το Υπουργείο να διασφαλίσει ότι δε θα τεθεί σε κίνδυνο η δημόσια υγεία και το περιβάλλον, από μια εγκατάσταση καύσης, με τις γνωστές διεθνώς,  αρνητικές μακροχρόνιες επιπτώσεις, ιδίως όταν η χώρα αποτυγχάνει εδώ και χρόνια στη διαχείριση των αστικών αποβλήτων και στους μηχανισμούς περιβαλλοντικής εποπτείας έναντι των ιδιωτών;

Ο Ερωτών Βουλευτής

Μαμουλάκης Χάρης