Δήλωση της Ειρήνης Κωνσταντίνου, μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Άλλος ένας εργάτης δεν γύρισε σπίτι του.

Ο δεύτερος εργαζόμενος που είχε τραυματιστεί βαριά στη φωτιά και την έκρηξη της 9ης Ιουλίου στον Ασπρόπυργο έχασε τη μάχη για τη ζωή, ανεβάζοντας στους δύο τους νεκρούς του εργοδοτικού εγκλήματος.

Δεν πρόκειται για «κακιά στιγμή». Δεν πρόκειται για ένα ακόμη «ατύχημα».

Πρόκειται για ανθρώπινες ζωές που θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους, όταν η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αντιμετωπίζεται ως κόστος, όταν οι έλεγχοι είναι ανεπαρκείς και όταν η ανθρώπινη ζωή μπαίνει κάτω από τις ανάγκες της παραγωγής.

Και την ίδια ώρα, η υπόθεση της Βιολάντα μας θυμίζει με τον πιο τραγικό τρόπο πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η λογική. Πέντε εργαζόμενες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη της 26ης Ιανουαρίου. Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, που είχε κριθεί προσωρινά κρατούμενος, αποφυλακίστηκε στις 1 Σεπτεμβρίου με περιοριστικούς όρους και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

Για τους εργάτες, νεκροί. Για τις οικογένειες, ισόβιο πένθος. Για τους εργοδότες, περιοριστικοί όροι.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Εμείς δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο στους χώρους δουλειάς. Δεν θα δεχτούμε να βαφτίζονται «ατυχήματα» τα εγκλήματα που γεννά η εργοδοτική ασυδοσία. Δεν θα δεχτούμε να πληρώνουν οι εργαζόμενοι με τη ζωή τους την αύξηση των κερδών.

Η ζωή και η ασφάλεια των εργαζομένων δεν είναι κόστος. Είναι δικαίωμα.

Απαιτούμε:

• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών και των ευθυνών για τον θάνατο των εργαζομένων στον Ασπρόπυργο.
• Να αποδοθούν όλες οι ευθύνες, χωρίς συγκάλυψη και χωρίς εξαιρέσεις.
• Ουσιαστικούς ελέγχους σε όλους τους χώρους δουλειάς.
• Μέτρα υγείας και ασφάλειας με ευθύνη της εργοδοσίας.
• Ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και των Επιθεωρήσεων Εργασίας.
• Καμία ανοχή στην εργοδοτική αυθαιρεσία.
• Δικαιοσύνη για τους νεκρούς της Βιολάντα και για κάθε εργαζόμενο που δεν γύρισε σπίτι του.

Δεν είναι η μοίρα μας να πεθαίνουμε για ένα μεροκάματο.

Είναι ταξικό ζήτημα.

Απέναντι στην εργοδοσία που μετράει κόστος και κέρδη, εμείς θα μετράμε ανθρώπινες ζωές.

Κανένας μόνος του.
Κανένας νεκρός ξεχασμένος.
Οργανωμένοι και ενωμένοι στους χώρους δουλειάς.
Με τα συνδικάτα μπροστά, για δουλειά με δικαιώματα, υγεία και ασφάλεια.

.