Σημεία από τη συνέντευξη του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Δημήτρη Μελίδη, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5» και στη δημοσιογράφο Γιάννα Παπαδάκου

Υπάρχει μια ευμετάβλητη κατάσταση στο πολιτικό σύστημα, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Νομίζουμε ότι τα επερχόμενα κόμματα, αυτό που ανακοινώθηκε ήδη από την κ. Καρυστιανού και αυτό που θα ανακοινώσει απόψε ο Αλέξης Τσίπρας, είναι στο πλαίσιο μιας διαδικασίας πολλών μεταβολών του πολιτικού συστήματος, με ένα κεντρικό ερώτημα: τι θα γίνει και πώς θα υπάρξει μια πολιτική αλλαγή στη χώρα. Οι εκλογές δεν ξέρω αν πλησιάζουν. Έχω την αίσθηση ότι το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν κάποιες φήμες από το Μαξίμου ότι μπορεί οι εκλογές να έρθουν προς το φθινόπωρο, που μετά μαζεύτηκαν. Ήταν μια μπλόφα για να βγουν τα νέα σχήματα πιο μπροστά.

Είναι γεγονός ότι σε αυτά τα εφτά χρόνια, αν κάτι έχει κάνει καλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι ότι έχει μπορέσει να φτιάξει έναν μηχανισμό επικοινωνίας, ο οποίος δεν είναι ανίκητος αλλά έχει γίνει με εμφανέστατη οργάνωση και μεθόδευση, και για να ηττηθεί χρειάζεται ευθυκρισία και διορατικότητα από πλευράς αντιπολίτευσης. Γιατί για να κερδίσεις τη Νέα Δημοκρατία καλή είναι η ελπίδα, καλή είναι η προσδοκία, αλλά καλύτερος είναι ο ρεαλισμός. Γιατί με ρεαλισμό φέρνεις νίκες. Η ελπίδα και η προσδοκία από μόνες τους δεν αρκούν. Θα θυμίσω ότι και το 2023 υπήρξε προσδοκία και το 2019 υπήρξε προσδοκία. Όμως, οι ήττες του χώρου μας και τις δύο φορές πρέπει να μας κάνουν σοφότερους.

Τι λέει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία εδώ και περίπου ένα-ενάμιση χρόνο, με πρόεδρο τον Σωκράτη Φάμελλο; Λέει ότι είναι εμφανές ότι από τις δημοσκοπήσεις που υπάρχουν σήμερα -και δεν μιλάω για μόνο για τα κόμματα που βρίσκονται στη Βουλή και μετριούνται στις δημοσκοπήσεις, υπάρχει μέτρηση γνώμης και για τα υπό ίδρυση σχήματα, η οποία βέβαια έχει μεθοδολογικά προβλήματα, είναι λίγο μήλα με πορτοκάλια η σύγκριση- βγαίνει ένα κοινό συμπέρασμα: Καμία δύναμη, καμία πρόταση, κανένα κόμμα, κανένας σχηματισμός, ούτε και αυτοί που έρχονται τώρα να ανακοινωθούν, δεν φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις ότι μπορεί να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία από μόνος του. Αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανάγκη για ελπίδα. Αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανάγκη για αλλαγή. Όμως, για να κερδηθεί η Νέα Δημοκρατία δεν αρκεί μόνο η ελπίδα. Χρειάζεται και ρεαλισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ λέει εδώ και τόσο καιρό ότι πρέπει να κάτσουμε στον προοδευτικό χώρο σε ένα μεγάλο τραπέζι διαλόγου, στο οποίο θα υπάρξει μια κοινή συνισταμένη, ένα κοινό πρόγραμμα, μια κοινή αντίληψη πάνω στα βασικά και να πάμε όλοι μαζί ούτως ώστε να κερδίσουμε τη Νέα Δημοκρατία. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχει γίνει δεκτή αυτή η πρόταση. Αντιλαμβάνομαι ότι αρκετοί θέλουν χωριστούς δρόμους, αλλά το ποιος θα πάρει τη δεύτερη θέση είναι παντελώς αδιάφορο στους πολίτες. Οι πολίτες θέλουν αλλαγή. Ακόμα και με μία ψήφο να χάσει ο δεύτερος, θα προκύψει η δυνατότητα της Νέας Δημοκρατίας να ξανακάνει κυβέρνηση.

Εμείς λέμε ότι πρέπει να υπάρχει ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο, όλου του προοδευτικού χώρου. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει αρνηθεί και με επίσημο τρόπο την πρόταση αυτή, λέει ότι θα κερδίσει με μια ψήφο τη Νέα Δημοκρατία και ότι μπορεί να το πετύχει. Με βάση όμως τη δημοσκοπική του εικόνα, φαίνεται ότι είναι πιο κοντά στα δικά μας ποσοστά και όχι στης Νέας Δημοκρατίας. Άρα είναι μη ρεαλιστικό αυτό που λέει. Όμως, είναι ενδεικτικό για ένα πράγμα: Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ έχει ένα σφάλμα λογικής και μπαίνει και λίγο σε αυτή τη λογική που λέγαμε παλιά, την ΤΙΝΑ, ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Έλα σε εμάς, αλλιώς τελείωσε, δεν γίνεται αλλιώς. Αυτά είναι ξένα προς τον χώρο της Αριστεράς και γενικότερα προς τον προοδευτικό χώρο.

Ακούω το τελευταίο διάστημα, και με αφορμή και τα νέα κόμματα που ιδρύονται, πολλές αναλογίες με ποδόσφαιρο. Εγώ όμως θέλω να θυμίσω ότι η πολιτική είναι τελείως άλλο πράγμα από όλα αυτά. Υπάρχουν αναλογίες σε διάφορα ζητήματα, αλλά στο ποδόσφαιρο, αν βγεις δεύτερος στο ελληνικό πρωτάθλημα, πηγαίνεις στο Τσάμπιονς Λιγκ, μετά πηγαίνεις στην Ευρώπη σε μια καλή διοργάνωση. Αν βγεις δεύτερος στην πολιτική, δεν έχεις τίποτα. Έχεις Μητσοτάκη και Νέα Δημοκρατία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον τελευταίο καιρό το λέει συχνά: Το πρόβλημά μας δεν είναι ο κ. Μητσοτάκης μόνο. Είναι η Νέα Δημοκρατία. Το να αλλάξει ο κ. Μητσοτάκης, να έρθει ένας άλλος, δεύτερος Μητσοτάκης, δεν αλλάζει τίποτα στη χώρα μας.

Αν κάποιος θέλει να πάει σε κάποιο άλλο κόμμα, είναι δικαίωμά του να παραιτηθεί και να πάει. Εάν η πολιτική μας ηθική και πορεία δεν πείθει τον κόσμο, αυτό δεν δημιουργεί ζήτημα αναξιοπιστίας μόνο σε εμάς ως πρόσωπα, αλλά κι ένα ζήτημα αναξιοπιστίας του χώρου. Ούτως ή άλλως όλη αυτή η συζήτηση σε σχέση με την αξιοπιστία, σε όλο τον χώρο της Αριστεράς, μας έχει κάνει κακό το τελευταίο διάστημα. Η κοινωνία δεν ασχολείται με το τι συμβαίνει στα εσωτερικά μας. Και για όσους νομίζουν ότι η δημοσιότητα αρκεί από μόνη της, να θυμίσω ότι και επί κ. Κασσελάκη γινόταν ένας χαμός στα μέσα ενημέρωσης, πολλά ποστ στα social media, υπήρχε μια τεράστια δημοσιότητα. Δεν πήγε όμως και τόσο καλά αυτό. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι ένα κόμμα το οποίο έχει πολύ μεγάλη και μακρά ιστορία. Προέρχεται από τον Συνασπισμό, προέρχεται από το ΚΚΕ Εσωτερικού, αν πάμε πιο πίσω. Είναι ένα κόμμα το οποίο έχει δώσει πολύ μεγάλες μάχες στο παρελθόν, και με μικρότερα και με πιο μεγάλα ποσοστά. Κυβέρνησε τη χώρα. Νομίζω πως συμφωνούμε όλοι ότι το να κυβερνηθεί μια χώρα είναι μια συλλογική δουλειά. Για να έρθει ένα κυβερνητικό αποτέλεσμα, χρειάζεται μια πολύ συγκεκριμένη συλλογική δουλειά.

Η Νέα Δημοκρατία έχει έναν πολύ δυνατό επικοινωνιακό μηχανισμό. Πριν από έναν χρόνο περίπου, είχαν βάλει στη θέση του αντιπάλου την κ. Κωνσταντοπούλου, η οποία τότε ήταν δεύτερη στις δημοσκοπήσεις. Επίσης, όταν είχε εκλεγεί ο κ. Ανδρουλάκης πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πάλι είχε υπάρξει μια έντονη επικοινωνιακή στοχοποίηση.Άρα εγώ έχω την αίσθηση ότι αν το δούμε σε βάθος επταετίας, η Νέα Δημοκρατία τι κάνει; «Φουσκώνει» ή τέλος πάντων δημιουργεί, βάζει απέναντί της κατά καιρούς, είτε δυνάμεις που έχουν τη δυνατότητα είτε που δεν την έχουν, δημιουργεί εχθρούς δηλαδή ούτως ώστε να συσπειρώνει το κοινό της. Αυτό είναι σίγουρα ένα επικοινωνιακό τρικ. Από την άλλη, έχω επίσης την εντύπωση ότι μέχρι τις εκλογές -που ρισκάρω μια πρόβλεψη και δεν πιστεύω ότι θα γίνουν νωρίτερα από την άνοιξη της επόμενης χρονιάς- θα επιχειρήσει ένα πολυμέτωπο αγώνα.  Είναι στη λογική τους να δημιουργήσουν ένα σύστημα αντιπάλων και ανά πάσα στιγμή να το φέρνουν μπροστά στους ψηφοφόρους τους, ούτως ώστε να δημιουργούν συσπείρωση.

Η πραγματική εικόνα είναι ότι ο κόσμος, οι πολίτες, δεν μπορούν άλλο. Εμείς ως προοδευτικός χώρος -και αυτό το μήνυμα εκπέμπει ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία- και με τη σοβαρότητα και με τα στελέχη με κυβερνητική εμπειρία που έχουμε, αλλά και με νέα στελέχη τα οποία βγάζουμε μπροστά, θέλουμε να αποτελέσουμε παράγοντα της λύσης, ούτως ώστε να πείσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, ασχέτως της δημοσιότητας και των φημών που υπάρχουν.