Ζητάει να ελεγχθεί εάν τα κονδύλια που έχουν χορηγηθεί στη Τουρκία έχουν χρησιμοποιηθεί εναντίον της ΕΕ
Γραπτή ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε ο ευρωβουλευτής και μέλος των Επιτροπών Προϋπολογισμού και Ασφάλειας & Άμυνας για τη δράση της Τουρκίας που έρχεται στη δημοσιότητα μετά από αποκαλύψεις του διεθνούς τύπου.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με αξιόπιστες και τεκμηριωμένες διεθνείς αναφορές (Nordic Monitor κλπ.) αποκαλύπτεται ότι μεγάλο μέρος των κονδυλίων που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διαθέσει στην Τουρκία, στο πλαίσιο της προ-ενταξιακής διαδικασίας (IPA) έχουν διοχετευθεί από την κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη χρηματοδότηση κατασκοπευτικών επιχειρήσεων σε όλη την Ευρώπη. Τα τουρκικά Υπουργεία Εσωτερικών και Εξωτερικών φέρεται να χρησιμοποίησαν εκατομμύρια ευρώ για τη συλλογή πληροφοριών εναντίον κρατών-μελών.
Το θέμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο αφού η Τουρκία εξελίσσεται σε σημαντικό παραγωγό βιομετρικών διαβατηρίων και ήδη εκτυπώνει για λογαριασμό της Ουγγαρίας και της Γαλλίας ενώ χθες ανακοινώθηκε σχετική συνεργασία και με το νέα καθεστώς Αλ Τζολάνι της Συρίας.
Με βάση τα παραπάνω, ο Έλληνας Ευρωβουλευτής ρωτά την Επιτροπή τι μέτρα σκοπεύει να λάβει και ζητά την παρέμβασή της για έλεγχο όλων των κονδυλίων που έχει λάβει η Τουρκία στο πλαίσιο της προενταξιακής διαδικασία. Ζητά επίσης επιστροφή όσων κονδυλίων δεν χρησιμοποιήθηκαν για τους σκοπούς για τους οποίους της χορηγήθηκαν.
Τέλος, επίσης μέτρα για την προστασία των βιομετρικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών από τρίτες χώρες, όπως η Τουρκία η οποία εμπλέκεται στη συλλογή και επεξεργασία τέτοιων ευαίσθητων δεδομένων.
Σε δηλώσεις του απ’ τις Βρυξέλλες, ο Νικόλας Φαραντούρης ανέφερε ότι «ο αυστηρός έλεγχος χρήσης των ευρωπαϊκών κονδυλίων επιβάλλεται, αλλά δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στα κράτη μέλη της ΕΕ. Αφορά και όσες τρίτες χώρες, οργανισμούς ή φορείς λαμβάνουν ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ή ενίσχυση οποιασδήποτε μορφής. Πολύ περισσότερο όταν υπεισέρχονται ζητήματα ασφάλειας. Ως μέλος των επιτροπών προϋπολογισμού και ασφάλειας και άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καταθέτω ερώτηση για το ζήτημα και ζητώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τη μέγιστη αυστηρότητα στη διαχείριση του θέματος».
Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και μετά από εισήγηση του προέδρου του κόμματος Σωκράτη Φάμελλου, νέος Γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εκλέχθηκε ο Στέργιος Καλπάκης και αναπληρώτρια Γραμματέας η Αναστασία Σαπουνά.
Παρέμβαση της Ευρωβουλευτή υπέρ των δικαιωμάτων των επιβατών στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο
Αν δεν αναθεωρηθεί η θέση του Συμβουλίου δεν θα μπορέσουμε να την υποστηρίξουμε
Η Έλενα Κουντουρά τάχθηκε κατηγορηματικά κατά της κοινής θέσης που υιοθέτησε πρόσφατα το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη πρόταση αναθεώρησης των Kανονισμών για τα δικαιώματα των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και για την ευθύνη των αεροπορικών εταιρειών, στην οποία κατέληξε μετά από 12 χρόνια αδιεξόδου και η οποία συζητήθηκε στην Ολομέλεια στο Στρασβούργο.
Οι Υπουργοί Μεταφορών της ΕΕ ενέκριναν πρόσφατα δυσμενείς σε βάρος του επιβατικού κοινού όρους στις αποζημιώσεις για πτήσεις με μεγάλη καθυστέρηση και χρεώσεις στις χειραποσκευές.
Σημειώνεται ότι σύσσωμο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επέκρινε τις αποφάσεις των Υπουργών Μεταφορών των κρατών-μελών της ΕΕ που στήριξαν τον περιορισμό των δικαιωμάτων αυτών, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.
Η συμφωνία στην οποία κατέληξε το Συμβούλιο περιλαμβάνει καταρχήν ορισμένα θετικά σημεία, όπως είναι η προστασία των επιβατών σε περιπτώσεις “no-show” ώστε αν χάσουν την πτήση αναχώρησης να μπορούν ακόμη να ταξιδέψουν με το εισιτήριο της επιστροφής. Προβλέπεται επίσης δωρεάν διόρθωση ονόματος έως 48 ώρες πριν την αναχώρηση και παροχές, όπως τρόφιμα, αναψυκτικά και κατάλυμα κατά την καθυστέρηση.
Ωστόσο, η Έλενα Κουντουρά, Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού TRAN του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην ομιλία της στην Ολομέλεια επέκρινε σφόδρα το Συμβούλιο, που αντί να δώσει λύσεις σε βασικά διαχρονικά προβλήματα, αποδυναμώνει τα ήδη κύρια κατοχυρωμένα δικαιώματα των επιβατών.
Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο στερεί στην πλειονότητα των επιβατών το δικαίωμα σε αποζημίωση, αυξάνοντας σε 4 από 3 ώρες, που είναι σήμερα, τη διάρκεια της καθυστέρησης για ταξίδια, ενώ παράλληλα μειώνει το ποσό της αποζημίωσης από 400 σε 300 ευρώ. Αντίστοιχες περικοπές ισχύουν και για τις πτήσεις άνω των 3.500 χιλιομέτρων. Σήμερα, οι επιβάτες δικαιούνται αποζημίωση 600 ευρώ εφόσον η καθυστέρηση ξεπερνά τις 4 ώρες. Με τις νέες ρυθμίσεις, η ελάχιστη απαιτούμενη καθυστέρηση αυξάνεται στις 6 ώρες, ενώ η αποζημίωση μειώνεται στα 500 ευρώ.
Η αλλαγές αυτές αφαιρούν ουσιαστικά από τους πολίτες το δικαίωμα σε αποζημίωση, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των καθυστερήσεων καταγράφεται στο διάστημα μεταξύ 2 και 4 ωρών.
Και αντί να προστατεύσει τους επιβάτες από τις απαράδεκτες πρακτικές ορισμένων αεροπορικών εταιρειών, που επιβάλλουν πρόσθετες χρεώσεις για χειραποσκευές, υιοθέτησε θέση που τις νομιμοποιεί.
Για το θέμα των επιπλέον χρεώσεων στις χειραποσκευές, η Έλενα Κουντουρά είχε παρέμβει στην Κομισιόν από τα τέλη Μαΐου, δεδομένου ότι παραβιάζεται η ευρωπαϊκή νομοθεσία για την προστασία των καταναλωτών, ο ισχύων ευρωπαϊκός Κανονισμός για τις αεροπορικές υπηρεσίες και η σχετική νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ.
Η πλήρης παρέμβαση της Έλενας Κουντουρά στην Ολομέλεια:
“Περιμέναμε δώδεκα χρόνια τη θέση του Συμβουλίου για την αναθεώρηση των δικαιωμάτων των επιβατών αερομεταφορών. Το Συμβούλιο όμως αντί να δώσει λύσεις στα διαχρονικά προβλήματα, αποδυναμώνει με τις θέσεις του ακόμη και τα ήδη κατοχυρωμένα δικαιώματα των επιβατών.
Κύριε Υπουργέ, με την αύξηση στις 4 ώρες καθυστέρηση για αποζημίωση, στερείτε στην πλειονότητα των επιβατών που υφίστανται τεράστιες ταλαιπωρίες, το δικαίωμα σε αποζημίωση.
Επιπλέον, αντί να προστατεύσετε τους επιβάτες απ’ τις απαράδεκτες πρακτικές ορισμένων αεροπορικών εταιρειών, που συνεχίζουν να επιβάλλουν πρόσθετες χρεώσεις για τις χειραποσκευές, το κείμενο που υιοθετήσατε τις νομιμοποιεί.
Οι επιβάτες όταν πληρώνουν για μια υπηρεσία και όταν δεν την λαμβάνουν, θα πρέπει να δικαιούνται αυτόματη και έγκαιρη αποζημίωση και το βάρος της απόδειξης να το φέρουν οι εταιρείες.
Η αναθεώρηση της ισχύουσας νομοθεσίας είναι αναγκαία, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει σε βάρος των βασικών δικαιωμάτων των επιβατών.
Σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα μπορέσουμε να το υποστηρίξουμε“.
Καλώ τους συναδέλφους μου απ’ όλες τις ευρωομάδες να μην υπερψηφίσουν τα €4 δισ. προς την Αίγυπτο
Σήμερα η συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου για την χρηματοδοτική βοήθεια της ΕΕ προς την Αίγυπτο
Έκκληση προς τους συναδέλφους τους ευρωβουλευτές απ’ όλες τις ευρωομάδες να μην υπερψηφίσουν τη χορήγηση μακροοικονομικής χρηματοδοτικής συνδρομής προς την Αίγυπτο που έρχεται σήμερα προς ψήφιση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, απηύθυνε χθες βράδυ μιλώντας στην εκπομπή Status Quo του OPEN και την δημοσιογράφο Έφη Κουτσοκώστα, ο ευρωβουλευτής και μέλος των επιτροπών Προϋπολογισμού και Ασφάλειας & Άμυνας, Νικόλας Φαραντούρης.
Η σημερινή συζήτηση στην Ολομέλεια αφορά τη χρηματοδοτική συνδρομή στην Αίγυπτο και όχι καθ’ εαυτή την Ιερά Μονή Αγ. Αικατερίνης Σινά. Την περασμένη εβδομάδα, το αίτημα για μία αυτοτελή συζήτηση στην Ολομέλεια ειδικά για τη Μονή Σινά προσέκρουσε στην ευρωομάδα του ΕΡΡ (ΕΛΚ). Ωστόσο το θέμα μπορεί να τεθεί στο πλαίσιο της σημερινής συζήτησης για την Αίγυπτο.
Όπως επισημαίνει ο Έλληνας ευρωβουλευτής, «προϋπόθεση για τη χορήγηση της μακροοικονομικής χρηματοδοτικής συνδρομής της ΕΕ είναι η Αίγυπτος να συνεχίσει να κάνει συγκεκριμένα αξιόπιστα βήματα για τον σεβασμό των δημοκρατικών θεσμών, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως, η πρόσφατη απόφαση της Αιγυπτιακής Δικαιοσύνης που θέτει σε αμφισβήτηση το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής Σινά, και οδηγεί σε αντικειμενική αδυναμία λειτουργίας στο μέλλον, αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των θρησκευτικών δικαιωμάτων και συνιστά ευθεία απειλή εναντίον μιας σημαίνουσας χριστιανικής κοινότητας, της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά, με υπερχιλιετη παρουσία».
«Εν όψει τούτων», συνέχισε ο Νικόλας Φαραντούρης, «καλώ τους συναδέλφους μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην υπερψηφίσουν τη νέα χρηματοδότηση, όσο παραμένει άλυτο το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ι.Μ. Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Οι διαπραγματεύσεις των κυβερνήσεων δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα. Το μόνο εργαλείο πίεσης που έχουμε πλέον στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ψήφος μας. Δεν μπορεί να υπάρχουν σχέσεις χωρίς αμοιβαιότητα. Η Αίγυπτος είναι φίλη και σύμμαχος. Αλλά χρειάζεται σεβασμός στις θρησκευτικές κοινότητες».
Ο Νικόλας Φαραντούρης κάλεσε επίσης την ελληνική κυβέρνηση «να εξαντλήσει τις διπλωματικές οδούς και να εντείνει τις προσπάθειές της για τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της Μονής Σινά, καθώς μέχρι σήμερα συνεχίζουν τα τετελεσμένα της δικαστικής απόφασης».
Η χρηματοδοτική ενίσχυση της ΕΕ προς την Αίγυπτο
Τον Μάρτιο του 2024, η Κομισιόν ανακοίνωσε πακέτο ύψους €7,4 δισ. προς την Αίγυπτο που αφορά στη μετανάστευση, το εμπόριο, τους υδάτινους πόρους, το ανθρώπινο κεφάλαιο και τη δημογραφία. Το πακέτο αποτελείται από δάνεια, ανακατανομές και εγγυήσεις. Από αυτά τα χρήματα, τα €5 δισ. αφορούν τη στήριξη της Αιγύπτου με μακροοικονομική χρηματοδοτική συνδρομή. Το €1 δισ. εκταμιεύθηκε σε μία δόση, και τα υπόλοιπα 4 δισ. ευρώ αφορούν την περίοδο 2025-2027 και προβλέπεται να εκταμιευθούν σε δόσεις στο πλαίσιο της συνήθους χρηματοδοτικής συνδρομής (δηλαδή μετά από κοινή απόφαση Συμβουλίου και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου).
Στις 29 Μαΐου, μετά την δημοσιοποίηση της απόφασης του Αιγυπτιακού δικαστηρίου, ο Νικόλας Φαραντούρης ζήτησε την αναστολή έγκρισης του χρηματοδοτικού πακέτου προς την Αίγυπτο, ενώ κατέθεσε και γραπτή ερώτηση προς την Κομισιόν ως θεματοφύλακα της νομιμότητας στις διεθνείς συμφωνίες με τρίτες χώρες.
Προ των ευθυνών της για όσα οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών έφερε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την αρμόδια διεύθυνσή για τις μεταφορές DG MOVE, ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (The Left) και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατά την συζήτηση με τον Επίτροπο Μεταφορών, Απόστολο Τζιτζικώστα, στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, την οποία είχαν μπλοκάρει επί μήνες δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις.
“Κύριε Επίτροπε, η Επιτροπή γνώριζε. Γνώριζε και δεν ενήργησε όπως όφειλε” είπε ο Κώστας Αρβανίτης και εξήγησε την ολιγωρία των ευρωπαϊκών αρχών που συνέβαλε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα.
Ανέφερε ότι από το 2017 υπήρχε έρευνα για την κρίσιμη -και ανύπαρκτη- σύμβαση μεταξύ Υπουργείου και ΟΣΕ αλλά χρειάστηκαν έξι χρόνια για να φτάσει η Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρόλο που ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Σιδηροδρόμων είχε διαπιστώσει ξεκάθαρη απουσία ουσιαστικής εποπτείας ασφάλειας στον ελληνικό σιδηρόδρομο, η Επιτροπή δεν εκκίνησε διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ελλάδας.
Η Κομισιόν έχει βαρύτατες ευθύνες και για όσα ακολούθησαν του εγκλήματος των Τεμπών, είπε ο Αντιπρόεδρος της Left.
Δεν παρενέβη για το μπάζωμα που διέταξε η κυβέρνηση καταστρέφοντας αποδεικτικό υλικό.
Δεν εξέτασε τη σύγκρουση συμφερόντων όταν τα μέλη του ΕΟΔΑΣΑΑΜ διορίστηκαν απευθείας από τον Υπουργό. Αυτή είναι η έννοια της «λειτουργικής ανεξαρτησίας» για την Κομισιόν;
Δεν παρενέβη ούτε όταν χορηγήθηκε πιστοποιητικό ασφαλείας υπό προϋποθέσεις από τον ERA στη Hellenic Train. “Μπορεί να τελεί υπό αίρεση από τον ERA και την Κομισιόν η προστασία της ανθρώπινης ζωής;” ρώτησε ευθέως τον Επίτροπο κ. Τζιτζικώστα ο Κώστας Αρβανίτης.
Ο Επίτροπος Μεταφορών κλήθηκε να απαντήσει ποιος έχει την ευθύνη για την ασφάλεια του ελληνικού σιδηρόδρομου σήμερα, κατά την ακρόασή του στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ο Κώστας Αρβανίτης επισήμανε ότι οι οικογένειες των 57 νεκρών και μια χώρα ολόκληρη ζητούν αλήθεια και οξυγόνο.
Απάντηση Κ. Αρβανίτη στη δευτερολογία του Επιτρόπου Α. Τζιτζικώστα
Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης και απαντώτας στη δευτερολογία του Επιτρόπου, ο Ευρωβουλευτής της LEFT, σε ανάρτησή του σημείωσε:
Παρά τις διαπιστωμένες διαχρονικές ολιγωρίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και συγκεκριμένων αρμόδιων ενωσιακών οργανισμών, ο κ. Τζιτζικώστας σήμερα πέταξε το μπαλάκι στις εθνικές Αρχές, και τελικά περιορίστηκε σε αυτοέπαινους για τα προσωπικά του αντανακλαστικά και σε αόριστα ευχολόγια για ένα σχέδιο δράσης που χρηματοδοτήθηκε με… ασυνήθιστα ενωσιακά κονδύλια.
Ακόμη κι εκεί όμως, ο κ. Επίτροπος πρωτοτύπησε: μας είπε ότι εφόσον δεν προχωρά το σχέδιο δράσης, μόνο τότε θα επισπεύσει την παραπομπή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απευθύνουμε ανοιχτή έκκληση στον κ. Τζιτζικώστα να μας υποδείξει σε ποιο ακριβώς άρθρο των ιδρυτικών Συνθηκών προβλέπεται ότι η παραπομπή εξαρτάται από την τυχόν πρόοδο ενός σχεδίου δράσης.
Βεβαίως, σιγή ασυρμάτου και για το θέμα του ERA και της ελλιπέστατης εποπτείας, παρότι βοά το σύμπαν για παρατυπίες στη διαδικασία έκδοσης των πιστοποιητικών. Ουδέν σχόλιο και για το ζήτημα του ΕΟΔΑΣΑΜ και τις συγκρούσεις συμφερόντων. Ουδέν σχόλιο και τις παλινωδίες της DG MOVE που ενώ αρχικά είχε αποδεχθεί μια σύμβαση – γονατογράφημα μεταξύ Υπουργείου και ΟΣΕ και είχε αποσύρει την υπόθεση, ξαφνικά έχει ενστάσεις γιατί τώρα ανακάλυψε ασυμβατότητες με το ενωσιακό δίκαιο!
Τελικά, η Επιτροπή είναι ένα εξαιρετικά αδύναμο όργανο που έχει σχεδόν ασήμαντες αρμοδιότητες. Μια ανήμπορη Κυβέρνηση 550 εκατομμυρίων ανθρώπων σε εξαιρετικά ταραγμένους καιρούς. Αυτό παραδέχθηκε σήμερα ο κ. Επίτροπος. Ή αυτό θέλει να πιστεύουμε για να ξεμπερδεύει μ’ ένα ενοχλητικό αγκάθι.
Το έγκλημα των Τεμπών δεν είναι ένα δυσάρεστο εμπόδιο για να το αποφύγετε με πολιτικούς ελιγμούς, κύριε Τζιτζικώστα. Είναι η τραγική αφορμή που εκθέτει διαρκώς την αναλγησία, την αβελτηρία, και την ανεπάρκεια της ελληνικής και της ενωσιακής ηγεσίας.
Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης του Αντιπροέδρου της Left:
Αξιότιμε κύριε Επίτροπε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Κύριε Επίτροπε, επιτέλους ήρθατε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς η Αριστερά κόπιασε πάρα πολύ να γίνει δεκτό το αίτημά μας και ειλικρινά απορώ από τι ήθελαν να σας προστατέψουν οι πολιτικές δυνάμεις που αρνούντο; Καταγγέλλουμε τον αποκλεισμό των ευρωβουλευτών, καταγγέλλουμε και τον αποκλεισμό των μη εγγεγραμμένων βουλευτών σε αυτήν την κουβέντα.
Κύριε Επίτροπε, για όσα προηγήθηκαν του εγκλήματος των Τεμπών, η Επιτροπή γνώριζε.
Γνώριζε και δεν ενήργησε ως όφειλε.
Βαρύτατες οι ευθύνες του Υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών, του ίδιου του πρωθυπουργού αλλά και της DG MOVE.
Από το 2017 υπήρχε έρευνα για την κρίσιμη -και ανύπαρκτη- σύμβαση μεταξύ του Υπουργείου και του ΟΣΕ. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για να φτάσει η Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά το έγκλημα στα Τέμπη, η σύμβαση κατατέθηκε εσπευσμένα και πανικόβλητα, και η υπόθεση αποσύρθηκε χωρίς όμως να ελεγχθεί η συμβατότητα με την Οδηγία 34 του 2012. Πώς δικαιολογείται αυτό, όταν η ίδια η DG MOVE εκφράζει τώρα ενστάσεις επί του περιεχομένου; Ζητώ απάντηση.
Το 2023, ο ERA διαπιστώνει ξεκάθαρη απουσία ουσιαστικής εποπτείας ασφάλειας στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Παρ’ όλα αυτά, η Επιτροπή δεν κινεί τη διαδικασία επί παραβάσει παρά μόλις τον Δεκέμβριο του 2024 με δική σας υπογραφή, το σημειώνω. Αντί να ασκήσει πίεση, όχι μόνο επικροτεί, αλλά και χρηματοδοτεί ένα «Σχέδιο Δράσης» χωρίς νομική βάση. Δώστε μου μια απάντηση και για αυτό.
Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ λειτουργεί με μέλη διορισμένα απευθείας από τον Υπουργό. Έτσι δηλαδή, ρωτώ, αντιλαμβάνεται η Κομισιόν την έννοια της λειτουργικής ανεξαρτησίας του φορέα;
Εκδόθηκε πόρισμα από τον Πρόεδρο ο οποίος διατηρούσε νομική σχέση με τη Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων. Εξετάστηκε εδώ αν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων του Προέδρου;
Μπαζώθηκε με κυβερνητική εντολή, αυτό που δεν είδε η κυρία Βόζεμπεργκ, από τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ ο τόπος του δυστυχήματος και καταστράφηκε σωρεία κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων. Απούσα η Επιτροπή.
Χορηγήθηκε πιστοποιητικό ασφαλείας από τον ERA στη Hellenic Train. Πιστοποιητικό υπό προϋποθέσεις. Για τον ERA και για την Κομισιόν, η προστασία της ανθρώπινης ζωής μπορεί να τελεί υπό αίρεση; Ρωτώ, κύριε Επίτροπε.
Σήμερα που μιλάμε, 17 Ιουνίου του 2025, ποιος έχει την ευθύνη για την ασφάλεια των ελληνικών σιδηροδρόμων για τους εργαζόμενους και για τους επιβάτες;
Οι οικογένειες των 57 νεκρών μα και ένας ολόκληρος λαός ζητούν αλήθεια και οξυγόνο. Σας ευχαριστώ.
«Κατάγομαι από μια χώρα της Μεσογείου και ανήκω σε ένα έθνος που η θάλασσα αποτελεί τον λόγο της ύπαρξής του. Μα το ίδιο δεν ισχύει και για όλη την Ευρώπη; Η ανοικτή θάλασσα γέννησε τη Δημοκρατία μας, την ανεκτικότητα, την επιείκεια, την αλληλεγγύη, την ευημερία, τον παγκόσμιο πολιτισμό».
Με αυτά τα λόγια άνοιξε τη συζήτηση στην Ολομέλεια για ένα «Σύμφωνο Θαλασσών και Ωκεανών» ο ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Προϋπολογισμού, Ασφάλειας και Άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Νικόλας Φαραντούρης. Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής, ζήτησε δεσμευτικές διατάξεις α) για την προστασία των θαλασσών από τη ρύπανση, β) για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, γ) για την κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από αμφισβητήσεις και απειλές τρίτων χωρών (Τουρκία, παράνομο τουρκο-λιβυκό σύμφωνο για την ΑΟΖ κλπ.) και δ) για την προστασία της βιοποικιλότητας.
Η παρέμβαση του Έλληνα ευρωβουλευτή έρχεται 24 ώρες μετά την προκλητική κατάθεση από την Τουρκία στον ΟΗΕ και την UNESCO, ψευδοχάρτη με τον «δικό» της Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, που «κόβει» το Αιγαίο στη μέση. Ο Νικόλας Φαραντούρης έχει υποστηρίξει την άμεση και πλήρη κατάρτιση του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού και των θαλασσίων πάρκων της χώρας μας βάσει του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ σε σχετική ερώτησή του προς τη Κομισιόν τον περασμένο Νοέμβριο, ο αρμόδιος Επίτροπος είχε απαντήσει στον Έλληνα ευρωβουλευτή, ότι «όχι μόνο είναι δικαίωμα της Ελλάδας, αλλά και υποχρέωσή της να ολοκληρώσει την χωροθέτηση».
Ειδική στήριξη των παράκτιων κοινοτήτων
Ο Νικόλας Φαραντούρης ζήτησε επίσης «ειδική στήριξη των παράκτιων κοινωνιών, ιδίως του Νότου και της Μεσογείου που πλήττονται, περισσότερο από την υπερθέρμανση των θαλασσών, από την ρύπανση, από την παράνομη αλιεία τρίτων χωρών και από την εισβολή ξένων ειδών (απ’ το Σουέζ κλπ.) που αλλοιώνουν τη σύνθεση και τη βιοποικιλότητα της Μεσογείου». Όπως τόνισε, «πρέπει να μεριμνήσουμε και να στηρίξουμε τις παράκτιες κοινότητες» και πρότεινε «τη θέσπιση Ειδικού Ταμείου Στήριξης Παράκτιων Κοινοτήτων στο πλαίσιο του Συμφώνου για τις Θάλασσες και τους Ωκεανούς».
Τί είναι το Σύμφωνο για τις Θάλασσες & του Ωκεανούς
Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τις Θάλασσες και τους Ωκεανούς («European Oceans Pact») παρουσιάστηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για τους Ωκεανούς στη Νίκαια (9–13 Ιουνίου 2025). Στόχος του είναι να ενισχύσει τη συνοχή και τη βιώσιμη διαχείριση των θαλάσσιων πολιτικών της ΕΕ. Πρόκειται για πολιτική συμφωνία χωρίς αυτόματο δεσμευτικό αποτέλεσμα για τα κράτη‑μέλη. Στόχο είναι να λειτουργήσει παράλληλα με τη νομοθετική πρόταση “Ocean Act”, προκειμένου να ευθυγραμμιστούν και να εφαρμοστούν πιο αποτελεσματικά οι υφιστάμενες οδηγίες (π.χ. για χωρική σχεδίαση και αλιεία). Το Σύμφωνο αποτελεί πολιτικό πλαίσιο δέσμευσης και συνεργασίας, όχι όμως νομικά δεσμευτική συμφωνία. Ο ευρωβουλευτής και καθηγητής ευρωπαϊκού δικαίου Νικόλας Φαραντούρης ζήτησε νομικά δεσμευτικές πράξεις το συντομότερο δυνατόν και πριν το 2027 για τη θωράκιση των ευρωπαϊκών θαλασσών.
Η κοινωνία, τουλάχιστον, τα 4/5 της ελληνικής κοινωνίας, περιμένει από εμάς όχι απλώς μία επανεκκίνηση αλλά φορμάτ και επανεγκατάσταση του λειτουργικού συστήματος. Τα κόμματα βέβαια δεν είναι συσκευές… εκφράζουν ιστορικά κοινωνικά ρεύματα, και τα ρεύματα ή τα εκφράζεις ή βρίσκουν άλλο δρόμο. Οφείλουμε λοιπόν να αφουγκραστούμε το ρεύμα ή μάλλον καλύτερα να το οδηγήσουμε, να το εκφράσουμε αξιοποιώντας όποιο ανθρώπινο κεφάλαιο είναι διαθέσιμο και άφθαρτο.
Και επανεκκίνηση, το λέω δυνατά, δεν γίνεται με τα ίδια εργαλεία, συσχετισμούς και ανακύκλωση προσώπων αλλά με σαρωτικές αλλαγές.
Χρειάζεται άλλη ματιά, άλλο ύφος, άλλη σχέση με τους πολίτες. Αυτές τις δύο πρώτες μέρες του συνεδρίου, με πρώτη του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, παρακολούθησα ομιλίες που είχαν συναίσθημα, λογική, τεκμηρίωση, σεμνότητα και ταπεινότητα, ομιλίες που δείχνουν τον πλούτο που έχει η ανανεωτική αριστερά το προοδευτικό κέντρο η οικολογία. Εμφανείς όμως ήταν και είναι και οι πληγές, οι πληγές των 2 διασπάσεων. Και δεν γίνεται η απαραίτητη αυτοκριτική. Αυτοκριτική και από εμάς που ανεχτήκαμε, και από αυτούς που το έβαλαν στα πόδια φεύγοντας από το σπίτι τους και για εκείνους που σε κάθε συγκυρία αναπαράγουν την τοξικότητα δίνοντας μάχες μόνο στο εσωτερικό του κόμματος αλλά σπάνια με τον αντίπαλο.
Είναι οφειλόμενη η αυτοκριτική και για όσα έγιναν και στο προηγούμενο συνέδριο και στο προπροηγούμενο. Να κλείσουμε τους λογαριασμούς για να προχωρήσουμε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ δεν μπορεί άλλο να είναι κόμμα διαχείρισης της ήττας, ούτε μία συλλογικότητα επιφανών στελεχών που ψάχνουν την προσωπική δικαίωση.
Οφείλουμε όλες και όλοι, με μεγαλύτερη πυγμή και αποφασιστικότητα, να ξαναστήσουμε την παράταξη στα πόδια της. Με αποφασιστικότητα όχι διαστακτικότητα.
Και πρώτα απ’ όλα να αλλάξουμε τη λειτουργία του. Η οργανωτική δουλειά δεν μπορεί να γίνεται με ανάθεση. Ούτε στους ίδιους, ούτε σε λίγους. Είναι υπόθεση συλλογική, συμμετοχική, ανοιχτή. Μόνο έτσι μπορούμε να απαντήσουμε στο πραγματικό αίτημα της κοινωνίας: για ανανέωση, για φρεσκάδα.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε το νέο. Πρέπει να το διεκδικούμε. Όχι ως ηλικιακή κατηγορία, αλλά ως πολιτική στάση. Να δίνουμε χώρο σε νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέα ήθη. Να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τα μηνύματα της κοινωνίας, ακόμα και όταν αυτά δεν μας αρέσουν. Ιδίως όταν δεν μας αρέσουν.
Η βάση του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ, η καρδιά της Προοδευτικής Συμμαχίας, μίλησε το 2023. Ζήτησε αλλαγή, ζήτησε συμμετοχή, ζήτησε ανάσα, όχι τοξικότητα, εσωστρέφεια και πολιτικό ναρκισσισμό.
Εδώ δεν ήρθαμε για να γίνουμε θεματοφύλακες της παρακμής. Οφείλουμε να ξανακάνουμε την παράταξή μας ζωντανή, μαχητική, μαζική, λαϊκή.
Γι’ αυτό και επιμένω: δεν αρκεί να αλλάξουμε αφηγήματα. Πρέπει να αλλάξουμε και πρόσωπα και νοοτροπίες και λειτουργίες. Να κλείσει οριστικά ο κύκλος των προσωπικών μηχανισμών, οι παραγοντισμοί και οι κλειστές πόρτες. Και να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για ένα νέο κόμμα χωρίς σκιές, χωρίς αποσιωπήσεις.
Ένα κόμμα ως κορμός ή ως το πιο γερό υγιές κλαδί.
Και ναι, χρειαζόμαστε ένα νέο πατριωτισμό και σε αυτόν ισχυρή προτεραιότητα πρέπει να είναι ο οικολογικός μετασχηματισμός και η δίκαιη μετάβαση,η προστασία του περιβάλλοντος, πρέπει να γίνουν θεμέλιοι πυλώνες της πολιτικής μας — και όχι διακοσμητικοί, αλλιώς δεν υπάρχει «βιώσιμο μέλλον για τις επόμενες γενιές» .
Η κλιματική κρίση είναι το κεντρικό πρόβλημα της κοινωνίας μας σήμερα, και ζητά συγκεκριμένες πολιτικές για δίκαιη μετάβαση στις καθαρές μορφές ενέργειας και τη διαχείριση των φυσικών πόρων.
6 χρόνια τώρα η νέα δημοκρατία απάντησε στις ανάγκες με καρτέλ και αισχροκέρδεια στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στην υγειά ενώ δεν θα αφήσει ούτε το νερό χωρίς να το μολύνει με την ιδεοληψία της ιδιωτικοποίησης.
Η πολιτική μας δράση η ίδια μας η ζωή πρέπει έχει υψηλή σημασία.
Να επικαιροποιήσουμε λοιπόν τις θέσεις μας να κάνουμε αλλαγές στο καταστατικό μας αλλά να είμαστε έτοιμοι και έτοιμες για όποια αλλαγή και μετάβαση είναι αναγκαία προκειμένου να αποτελέσει ο χώρος την επιλέξιμη, από τους πολίτες, απάντηση στη διεύρυνση των ανισοτήτων στην καταπάτηση του κράτους δικαίου, στην ταπείνωση της αγοραστικής δύναμης και την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος που ζει τα τελευταία χρόνια η χώρα.
“Γιατί η ζωή μας έχει σημασία” και για αυτή θα παλέψουμε με κάθε τρόπο
Καλούς αγώνες και σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
Τρίτη ημέρα εργασιών του 5ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Σάββατο 14 Ιουνίου 2025 (ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)
Ομιλία της Ράνιας Σβίγκου, Γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στο 5ο Συνέδριο του Κόμματος
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Στεκόμαστε σε αυτήν τη συνεδριακή αίθουσα για να σφραγίσουμε τη μετάβαση σε μια νέα εποχή για τον ΣΥΡΙΖΑ‑Προοδευτική Συμμαχία.
Σε ένα συνέδριο που γίνεται σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, για τη χώρα μας και για όλο τον κόσμο.
Την ώρα που στη Γάζα συνεχίζεται αδιάκοπα ένα έγκλημα ιστορικών διαστάσεων.
Μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, αλλά και με την ηχηρή και εγκληματική σιωπή και αδράνεια της διεθνούς κοινότητας.
Ορισμένες χώρες έχουν πάρει ήδη κάποιες σημαντικές πρωτοβουλίες, αλλά δεν είναι αρκετές.
Ο ΟΗΕ αρκείται να προειδοποιεί, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι διεθνείς οργανισμοί στέκονται απαθείς και αρνούνται την πολιτική και πολεμική απομόνωση του Ισραήλ.
Άγονται και φέρονται από τα βίαια σχέδια ορισμένων υπερδυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή μας, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη παριστάνει τον τροχονόμο της γενοκτονίας στη Γάζα.
Όσο οι κυβερνήσεις καθυστερούν, ο χρόνος λιγοστεύει επικίνδυνα.
Και κάθε παιδί που λιμοκτονεί, που δεν έχει νοσοκομείο να λάβει βοήθεια, κάθε άνθρωπος που χάνεται στη Γάζα, είναι μια ντροπή για όλη την ανθρωπότητα.
Γι’ αυτό, σε αυτές τις ιστορικές, τις τραγικές στιγμές, όλοι κι όλες οφείλουμε να πάρουμε ξεκάθαρη θέση.
Δίπλα στον μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης, ή δίπλα στην κυβέρνηση Νετανιάχου, που διαπράττει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Με την ανθρωπιά, ή με την υπακοή στα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα κάποιων μεγάλων δυνάμεων.
Με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, ή με τη σιωπή και τη συνενοχή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει δώσει εδώ και καιρό την απάντησή του.
Και τη δώσαμε άλλη μια φορά, πριν από λίγες μέρες, με πράξεις.
Με την παρουσία του προέδρου μας, του Σωκράτη Φάμελλου, και αντιπροσωπείας του κόμματος στην Κατεχόμενη Δυτική Όχθη και στα Ιεροσόλυμα.
Όχι μόνο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη και την ολόπλευρη στήριξη στο λαό της Παλαιστίνης.
Αλλά και για να δηλώσουμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν στοιχίζεται πίσω από τον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.
Δεν σιωπά, δεν συναινεί στη γενοκτονία, δεν μένει αμέτοχος μπροστά στο αίμα των παιδιών και στον βομβαρδισμό νοσοκομείων, δεν θυσιάζει την ανθρωπιά του, απέναντι στους εκάστοτε ισχυρούς
Αγωνίζεται για ειρήνη, για δικαιοσύνη, για το σεβασμό του διεθνούς δικαίου
Γιατί, συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,
Οι αξίες μας, οι ιδέες μας και τα ιδανικά μας είναι αυτά για τα οποία παλεύουμε, είναι αυτά που μας κρατήσανε ζωντανούς, το προηγούμενο διάστημα, όπως όλα αυτά τα χρόνια.
Κανένας δεν κατάφερε να τα ξεριζώσει.
Κανένας δεν κατάφερε να αλλάξει την ψυχή μας.
Με όλα τα λάθη, τις παλινωδίες, τις οπισθοχωρήσεις, κρατήσαμε όρθιο το κόμμα, κρατήσατε όρθιο το κόμμα.
Μείναμε εδώ, δεν φύγαμε με τις πρώτες δυσκολίες παρά τους εκβιασμούς και τις συκοφαντίες από αυτούς που δεν ήθελαν να υπάρχει καν η Αριστερά στο όνομα αυτού του κόμματος.
Από αυτούς που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τους αγώνες μας και την προσφορά του Αλέξη Τσίπρα, να συκοφαντήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς.
Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, για πολλούς και πολλές από εμάς, άνοιγαν δύο δρόμοι.
Ο δρόμος της παραίτησης, που συνεπαγόταν τον κίνδυνο για την ολοκληρωτική παράδοση του κόμματος.
Κι αυτός της μεγάλης προσπάθειας, για να διατηρηθεί η ενότητα και να αποφευχθεί η αποσύνθεση. Να συνεχίσει το κόμμα να λειτουργεί θεσμικά και συντεταγμένα, με σεβασμό στο καταστατικό, μακριά από πιέσεις και εκβιασμούς
Ως γραμματέας του κόμματος, θέση η οποία συνεπάγεται και έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο, πάνω από προσωπικές απόψεις, επέλεξα τον δεύτερο δρόμο.
Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Κάποιες πολιτικές κινήσεις και αποφάσεις ήταν λαθεμένες. Και πρώτη είμαι εγώ που πρέπει να το αναγνωρίσω.
Ωστόσο όλες είχαν κίνητρο την ενότητα του κόμματος, ακόμα και όταν ο πρωταγωνιστής της έντασης έβαζε βόμβα στα θεμέλια της.
Γιατί τελικά η ψυχή του κόμματος παρέμεινε ζωντανή.
Ακόμα κι όταν κάποιοι προσπαθούσαν να την πουλήσουν στον διάβολο, μαζί με την ιστορία μας, τους αγώνες μας, τις ιδέες μας, στο βωμό κάποιας δήθεν βελτίωσης της απήχησης στον κόσμο.
Δεν τα κατάφεραν. Είμαστε ακόμα εδώ.
Κι ενώ άλλοι βρέθηκαν πλέον στην ευρωομάδα της κεντροδεξιάς του κ. Μακρόν
Εμείς παλεύουμε από το ίδιο πάντα μετερίζι, αυτό του αριστερού, προοδευτικού χώρου.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι καθόλου ευνοϊκή. Και τα νέα όργανα του κόμματος οφείλουν να τρέξουν το επόμενο διάστημα. Γιατί δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το κρύψουμε: το τραύμα ήταν βαθύ·
Μας στοίχισε κοινοβουλευτική δύναμη, πολιτικό κεφάλαιο, αλλά πάνω από όλα, μας στοίχισε στο πεδίο της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας.
Ζήσαμε δύο διασπάσεις, με συνέπειες στο οργανωτικό πεδίο, που οδήγησαν πολλούς και πολλές στην απογοήτευση και την αποστράτευση.
Τα στελέχη μας, η ΚΟ μας, αλλά κυρίως τα μέλη του κόμματος σε όλη τη χώρα έδωσαν και δίνουν με αυταπάρνηση και σκληρή δουλειά έναν μεγάλο αγώνα, από τον περασμένο Νοέμβριο μέχρι και σήμερα.
Στη βουλή, στην κοινωνία, με προτάσεις, με παρεμβάσεις, με εκδηλώσεις, με μια μεγάλη πολιτική εξόρμηση.
Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι ο κόσμος της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου δεν θα συγχωρέσει νέες αποχωρήσεις και νέους κατακερματισμούς.
Και αυτό το μήνυμα οφείλουμε να το δώσουμε στο συνέδριο μας.
Μπροστά μας, έχουμε πολλές και μεγάλες μάχες.
Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση που έχει εγκαταστήσει καθεστώς αδιαφάνειας και καταστολής.
Την είδαμε να σπεύδει να συγκαλύψει το εθνικό έγκλημα των Τεμπών, με εξεταστικές παρωδία, προανακριτικές που παραβίασαν κατάφωρα το Σύνταγμα, με ψεύδη, συκοφαντίες, και fake news για να θολώσει τα νερά.
Μια κυβέρνηση σκανδάλων και διαφθοράς, υποκλοπών και καταπάτησης του κράτους Δικαίου.
Που δίνει φορο‑ασυλία στα καρτέλ ενώ οι πολίτες πληρώνουν την ακρίβεια με τον μισθό τους.
Που διαλύει την δημόσια υγεία, ιδιωτικοποιεί την παιδεία και εργαλειοποιεί τη δικαιοσύνη.
Σε ένα καθεστώς Μητσοτάκη, που θέλει να ανατρέψει, με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών, να καταργήσει οποιαδήποτε προστασία του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, να δημιουργήσει έναν ασθενή αλλά πλήρως κομματοκρατούμενο δημόσιο τομέα, παραδίδοντας Παιδεία, Υγεία, υπηρεσίες και κρίσιμους τομείς στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Αλλά όχι μόνο αυτό. Ο αγώνας μας δεν μπορεί να είναι απλώς και μόνο αμυντικός. Πρέπει να αναπτύξουμε ένα νέο, αριστερό, προοδευτικό όραμα για μια άλλη κοινωνία. Με κοινωνική δικαιοσύνη, με δικαιώματα, με ένα άλλο, περιβαλλοντικά βιώσιμο αναπτυξιακό μοντέλο. Με ένα άλλο δημόσιο, προσανατολισμένο στον πολίτη, που να προσφέρει δωρεάν, ποιοτική Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια.
Με συγκεκριμένες αιχμές και προτεραιότητες, όχι με ασαφείς διακηρύξεις.
Δεν μπορούμε και δεν θα γίνουμε ούτε ένα κόμμα καταγγελίας, ούτε κι ένα κόμμα διαχείρισης του συστήματος.
Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα λίγο πιο κόκκινο ΠΑΣΟΚ.
Δεν μπορούμε να μπούμε σε συζητήσεις με την κυβέρνηση της καταστροφής,
Δεν μπορούμε να λειάνουμε τις απόψεις μας για να μην χαλάσουμε τις σχέσεις μας με το κατεστημένο.
Ούτε, όμως, και στο όνομα του τακτικισμού, να συνεργαστούμε με την ακροδεξιά για να χτυπήσουμε ευκαιριακά τον Μητσοτάκη.
Αλλά πρέπει να γίνουμε ξανά ένα κόμμα που αγωνίζεται για την πολιτική και κοινωνική αλλαγή, και συγκρούεται με κατεστημένες αντιλήψεις και πολιτικές, με ριζοσπαστικές προτάσεις και ές πολιτικές θέσεις
Με επίκεντρο, αυτό που είπε προχθές ο Μπέρνι Σάντερς,
Μια πολιτική των «κοινών» αγαθών», στη στέγη, στην κοινωνική ασφάλιση, στον χρόνο εργασίας, στους μισθούς, παντού.
Ο αγώνας μας όμως, είναι και ιδεολογικός. Γιατί απέναντι στην υπάρχουσα Ευρώπη των εξοπλισμών, της προετοιμασίας πολέμων, της τρομακτικής ανόδου των εθνικισμών, της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού, οφείλουμε να δώσουμε τον αγώνα της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της άρσης των αποκλεισμών. Των αριστερών, προοδευτικών ιδεών.
Γιατί το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι ο τραμπισμός, που κατεβάζει την εθνοφρουρά για να καταστείλει διαμαρτυρίες εναντίον της απέλασης μεταναστών. Που απειλεί και εκβιάζει ακόμα και ευρωπαϊκές χώρες. Μια κυβέρνηση από δισεκατομμυριούχους, για δισεκατομμυριούχους. Και που έχει παντού υποστηρικτές, θαυμαστές και επίδοξους μιμητές ακόμα και στη χώρα μας.
Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι μια ακροδεξιά, ρατσιστική, μισαλλόδοξη, που το παίζει αντισυστημική. Ενώ ταυτίζεται με την κεντροδεξιά, στην οικονομική πολιτική, την διάλυση των θεσμών και την συγκάλυψη των πραγματικών σκανδάλων.
Μια ακροδεξιά με σκληρά νεοφιλελεύθερη ατζέντα, που συμμαχεί με τη δεξιά, και συγκυβερνά, μαζί της σε όλο και περισσότερες χώρες.
Ούτε όμως και η αντιπολιτική, η δημαγωγία, τα μονοπρόσωπα, δήθεν αντισυστημικά κόμματα, που επαγγέλλονται ότι η διάκριση Αριστεράς και δεξιά δεν έχει πια νόημα.
Έχουμε χρέος να δώσουμε τις μάχες ενάντια σε όλα αυτά τα βαθιά αντιδημοκρατικά φαινόμενα
Όχι με εύκολες υποσχέσεις, αλλά με έντιμες δεσμεύσεις·
όχι με ξαναζεσταμένες αφηγήσεις, αλλά με νέο όραμα.
Έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία από τα ακροδεξιά μορφώματα που σηκώνουν κεφάλι στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.
Έχουμε χρέος να δείξουμε ότι η Αριστερά και ο προοδευτικός χώρος δεν είναι μουσειακό είδος,
Αλλά η πιο σύγχρονη απάντηση στις ανισότητες, στη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια λίγων και ισχυρών, στην περιστολή των δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας.
H Αριστερά είναι η απάντηση. Με εκσυγχρονισμένα αιτήματα και εφαρμόσιμες προτάσεις για έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία
Είναι μια καθημερινή μάχη που θα κριθεί στο πεδίο της κοινωνίας,
Μια μάχη που οφείλουμε να δώσουμε ταυτόχρονα με μια άλλη, που αφορά τον κομματικό μας οργανισμό.
Γιατί χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ ανανεωμένο, ανασυγκροτημένο, ένα κόμμα που να μπορεί να πείθει, να εμπνέει, να αγωνίζεται και να κερδίζει
Έναν ΣΥΡΙΖΑ που χωράει τις ελπίδες και τα όνειρα του ελληνικού λαού και μπορεί να υλοποιήσει μια προοδευτική κυβερνητική πρόταση δικαιοσύνης και δημοκρατίας.
Έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ, που θα βγει ακόμα πιο δυνατός και αποφασισμένος από το συνέδριό μας
Κάτι που υπηρετείται από τις προτεινόμενες καταστατικές αλλαγές, που θωρακίζουν το κόμμα μας, και δείχνουν ότι το πάθημα μας έγινε μάθημα
Γιατί χρειάζονται ασφαλιστικές δικλείδες για την προεδρική εκλογή, και ταυτόχρονα πρέπει να διατηρήσουμε το κεκτημένο της εκλογής των μελών της ΚΕ από τα μέλη μας, ώστε να υπάρχει και ισχυρή νομιμοποίηση της ΚΕ, και ο αποφασιστικός ρόλος της βάσης στην επιλογή του οργάνου.
Κανένα πισωγύρισμα από τις δημοκρατικές αποφάσεις του συνεδρίου του 2022 για το ρόλο των μελών και των οργανώσεων, την ισάριθμη αντιπροσώπευση των φύλων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,
Στην Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη, οι άνθρωποι ευημερούν και η οικονομία αναπτύσσεται μόνο στην καλοπληρωμένη προπαγάνδα της κυβέρνησης και των φιλικών της μέσων
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που βλέπει την αισχροκέρδεια, τους λογαριασμούς και τα ενοίκια στα ουράνια, ζει στην αναμονή και περιμένει λύσεις, αναζητά απαντήσεις.
Και την ίδια ώρα, τα υπόλοιπα κόμματα του προοδευτικού χώρου κάνουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Κάποιοι στήνουν φραγμούς σε οποιαδήποτε συνεργασία, είτε γιατί βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα το στενό μικροκομματικό τους συμφέρον, είτε γιατί περιμένουν, μήπως χρειαστεί να ράψουν υπουργικό κουστούμι σε μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.
Κάποιοι άλλοι κάθονται στη γωνία, προβάλλοντας δικαιολογίες, προτάσσοντας μια δήθεν ιδεολογική καθαρότητα ή διαφοροποιήσεις στα επιμέρους.
Κι όλοι μαζί ποτίζουν το δέντρο της πολυδιάσπασης του προοδευτικού χώρου, με μόνη ωφελημένη τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη.
Όλοι μας κρινόμαστε από τις θέσεις μας και τις προτάσεις μας, από τη στάση μας απέναντι στα μεγάλα ζητήματα.
Να ξέρουν, όμως, ότι όσοι δεν ακούνε τα αιτήματα των προοδευτικών πολιτών, θα τους προσπεράσουν οι εξελίξεις.
Η δική μας θέση είναι και δημόσια, και ξεκάθαρη και κοινωνικά αναγκαία.
Η θέση μας για την ανάγκη συνεργασίας του προοδευτικού χώρου, στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας, είναι και ορθή και κοινωνικά πλειοψηφική.
Όπως και η προτεραιότητά μας, για έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ, που θα επιβάλλει την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και θα απομονώσει όσους την υπονομεύουν.
Που μπορεί και πρέπει να εκπροσωπεί τους προοδευτικούς πολίτες που ανήκουν από τη ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι το προοδευτικό κέντρο.
Γιατί ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη ελπίδας για την προοδευτική αλλαγή.
Για αυτό, απευθυνόμαστε πάνω από όλα, και πρώτα από όλα
στον αριστερό, προοδευτικό κόσμο, που παλεύει να τα φέρει βόλτα, που αγωνιά, αγωνίζεται και αναζητά πρόοδο και προοπτική.
Αυτό τον κόσμο, τον καλούμε σε συστράτευση και συμπόρευση.
Όλους κι όλες τους αριστερούς, προοδευτικούς ανθρώπους.
Τον κόσμο με τον οποίο αγωνιστήκαμε μαζί, όλα αυτά τα χρόνια.
Τον κόσμο που βγήκε στους δρόμους το 2010 ενάντια στα μνημόνια και τη λιτότητα.
Τον κόσμο που σταθήκαμε μαζί το 2015, που μας εμπιστεύθηκε και μας έφερε μέχρι την κυβέρνηση.
Τον κόσμο της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που αποχώρησε από το μεταλλαγμένο, νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, έκανε ένα τολμηρό βήμα και συντάχθηκε μαζί μας.
Τον κόσμο που στήριξε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση με τον Αλέξη Τσίπρα.
Αλλά κι αυτόν που ήρθε μαζί μας, μετά την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών.
Όλες και όλους αυτούς που απομακρύνθηκαν, αποστασιοποιήθηκαν, διαφώνησαν, αποχώρησαν, απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο διάστημα.
Αλλά και νέο, προοδευτικό κόσμο, τον κόσμο που πλημμύρισε τις πλατείες.
Που βλέπει την κοινωνική καταστροφή και την έλλειψη προοπτικής στην Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη.
Όλος αυτός ο κόσμος είναι μουδιασμένος, είναι απογοητευμένος, είναι σε αναμονή
Είναι στο χέρι μας να τον πείσουμε, ότι, όχι «δεν είναι όλοι ίδιοι».
Ότι έχει νόημα ο αγώνας και η συστράτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ.
να τον ενεργοποιήσουμε, να τον τραβήξουμε από τις σειρήνες της αποχής και της αντιπολιτικής.
Γιατί, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποτύχουμε.
Έχουμε το καθήκον να αλλάξουμε και να δυναμώσουμε.
Έχουμε την υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία, τον αριστερό, προοδευτικό κόσμο, αλλά και στην ίδια μας της ιστορία, να πορευτούμε με αξιοπιστία, σοβαρότητα, με ενότητα.
Όλοι κι όλες μας, με υπευθυνότητα και συλλογικό πνεύμα. Διορθώνοντας τα λάθη μας, προχωρώντας μπροστά.
Για να οργανώσουμε και να κερδίσουμε τη μεγάλη μάχη για την προοδευτική αλλαγή, για τη μεγάλη ανατροπή.
Δεν έχω σκοπό στη σύντομη ομιλία μου να σας κάνω μάθημα. Δεν είμαι στο κάτω-κάτω ο κατάλληλος άνθρωπος γι’ αυτό. Τα περισσότερα λάθη άλλωστε, μαζί τα κάναμε.Και ξεκαθαρίζω, όπως είπε ο Νίτσε: «τα λάθη είναι δικά μου. Είναι κομμάτι τ μου. Κανείς δεν θα μου τα πάρει!».
Δεν μπορούμε όμως να μην ξεκινάμε κάθε προβληματισμό μας από την πραγματικότητα μέσα στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δρούμε για να την αλλάξουμε.
Δεν κομίζω λοιπόν γλαύκα στην Αθήνα επαναλαμβάνοντας τη διαπίστωση ότι ο κόσμος αλλάζει σήμερα ραγδαία. Και όχι προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.
Ο καπιταλισμός που αμφισβητούμε γίνεται πιο επιθετικός, πιο κυνικός, πιο επικίνδυνος.
Και το φαιό κύμα της άκρας Δεξιάς αγκαλιάζει την Αμερική του Τραμπ, αλλά και την Ευρώπη της πολιτικής δειλίας.
Μέσα στη δυσοίωνη αυτή πραγματικότητα πλέει χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση και αντίσταση η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση της ολιγαρχίας, της αριστοκρατίας, της εξουθένωσης των πολλών εν ονόματι της παντοκρατορίας των λίγων. Με τον κυνισμό, το ψέμα, την εξαπάτηση, αλλά και τον αυταρχισμό να υπογράφουν την πολιτική και κοινωνική της ταυτότητα.
Ο κόσμος με δυο λόγια αλλάζει προς το χειρότερο – το πολύ χειρότερο.
Η Ελλάδα αλλάζει επίσης προς το χειρότερο – το πολύ χειρότερο.
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται παγιδευμένη στην αποστροφή της πολιτικής, την ιδιώτευση του «τίποτα δε γίνεται» που αποτελεί το καλύτερο στήριγμα του καθεστώτος.
Κι εμείς, η Αριστερά που κατάφερε πριν λίγα χρόνια με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα να μετουσιώσει την ελπίδα σε πολιτική και κυβερνητική πράξη βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της διαδρομής της.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η συγκλονιστική κινητοποίηση των 2 εκ. συμπολιτών μας έγινε στην ίδια στιγμή που τα ποσοστά του συνόλου της αντιπολίτευσης είναι σε φάση απισχνανσης.
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Τι πρέπει να κάνουμε;
Ορισμένοι σύντροφοι, καταφεύγουν στην αισιοδοξία της βούλησης. Από την οποία, κατά τη γνώμη μου, διατρέχεται και η εισήγηση, αλλά και πολλές από τις παρεμβάσεις.
Σωστό είναι αυτό. Δεν ταιριάζει στην Αριστερά το πένθος και η απαισιοδοξία. Σ’ αυτά δεν παραδόθηκε ούτε τις πιο μαύρες εποχές.
Η κοινωνική και πολιτική αισιοδοξία είναι η ψυχή μας.
Δεν αρκεί όμως η αισιοδοξία της βούλησης.
Σ’ αυτό πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι.
Οφείλουμε αυτή την αισιοδοξία να τη συνδέσουμε με ό,τι ο Γκράμσι, ή ο Ρομέν Ρολάν εν πάση περιπτώσει -μη σταθούμε σ’ αυτό- ονόμασε απαισιοδοξία της νόησης.
Της σκέψης.
Με τη θαρραλέα ανάγνωση της πραγματικότητας, χωρίς ιδεοληψίες, προκαταλήψεις, αυταπάτες και βέβαια χωρίς ταπείνωση της αλήθειας σε μικροκομματικές σκοπιμότητες και κινήσεις.
Είδαμε πού οδηγηθήκαμε μετά το καλοκαίρι του 2023, όταν κινηθήκαμε σ’ αυτές τις συντεταγμένες.
Και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να θέσω ορισμένα ερωτήματα, που απασχολούν τόσο εμένα, όσο φαντάζομαι και άλλα μέλη του κόμματος. Και για τα οποία δεν άκουσα καμιά απάντηση, ούτε καν νύξη, από την εισήγηση του προέδρου μας. Αλλά και από μια σειρά ομιλίες και δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών μας.
Πώς και γιατί επιτρέψαμε να παρασυρθεί ένα κόμμα, όπως το δικό μας, στο βάλτο της γελοιοποίησης;
Γιατί, μετά από ένα εύλογο διάστημα, που είδαμε με τι έχουμε να κάνουμε, επιλέξαμε τη βολική σιωπή, ή ακόμα χειρότερα τη στήριξη;
Πώς μια πλειάδα στελεχών μας, που και σήμερα έχουν κεντρικό ρόλο στο κόμμα, εξουδετέρωσαν με το χειρότερο θα έλεγα τρόπο την πρόταση του ιστορικού μας προέδρου στο προηγούμενο τακτικό συνέδριο, που έβαζε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και ζητούσε εκλογές για να αποφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ τη διάλυση που έπρεπε να δούμε ότι επέρχεται; Και θα ήταν μια καθαρή λύση;
Πώς και γιατί τα ίδια στελέχη στάθηκαν απέναντί σε συντρόφισσες και συντρόφους, που τόλμησαν να συμφωνήσουν με την πρόταση Τσίπρα; Που ανέχτηκαν και χειροκροτούσαν όταν μας έδειχναν με το δάχτυλο, σε μια από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας του χώρου μας?
Και για να είμαι απόλυτος ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας καθώς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια: Το θέμα δεν είναι να μαστιγώσουμε, ή να στενοχωρήσουμε κάποιους. Άλλωστε πολλά από αυτά αφορούν κι εμένα τον ίδιο ακόμα κι αν εγκαίρως παραιτήθηκα. Το θέμα είναι ότι, αν δεν διαβάσουμε θαρραλέα τα λάθη του χτες, τότε ετοιμάζουμε τα λάθη του σήμερα και του αύριο.
Ας επανέλθω όμως στο σήμερα.
Σε μια Ελλάδα που αλλάζει προς το χειρότερο, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο.
Σε μια Ελλάδα στην οποία η δημοκρατία και η δικαιοσύνη έχουν καταντήσει ανέκδοτο, εμείς πρέπει να πάψουμε να είμαστε αντικείμενο χλεύης και απαξίωσης.
Πρώτα και κυριότερα: Να βυθιστούμε, ή πιο σωστά να αναβαπτιστούμε, στα τέσσερα πέμπτα της κοινωνίας που χειμάζονται από τις πολιτικές της κυβέρνησης.
Να τραβήξουμε με τόλμη τη διαχωριστική γραμμή από το προνομιούχο ένα πέμπτο που με επιτελείο την κυβέρνηση της δεξιάς επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα και λυμαίνεται όχι μόνο το δημόσιο χρήμα, αλλά και τα δημόσια αγαθά, όπως η Υγεία και η Παιδεία. Και τις συνειδήσεις με τη χειραγωγημένη ενημέρωση. Και το κράτος δικαίου, με την υποταγμένη κορυφή της Δικαιοσύνης.
Να στρέψουμε το ρεαλισμό μας σε ό, τι οι δυνάμεις του φιλελευθερισμού και της ασυδοσίας της αγοράς εμφανίζουν ως ανέφικτο. Ως αριστερά φληναφήματα, που είπε ο πολύς κύριος Σκέρτσος, σχολιάζοντας την πρόταση για φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.
Να αναλύσουμε ξανά και έγκαιρα την νέα πραγματικότητα. Η Αριστερά δεν μπορεί να μείνει σιωπηλή μπροστά στον ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό που επιταχύνεται με την τεχνητή νοημοσύνη. Οι εφαρμογές της AI υπό το καθεστώς του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού ήδη μετασχηματίζουν βίαια τις εργασιακές σχέσεις, επιτείνοντας την ανασφάλεια, τη μερική απασχόληση, την αντικατάσταση θέσεων εργασίας χωρίς κανάλια προστασίας. Για ακόμα μια φορά ο σωρευμένος πλούτος της οικονομικής ελίτ γιγαντώνεται εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Η κοινωνική πλειοψηφία καλείται να πληρώσει το κόστος της «προόδου» ενώ οι τεχνολογικές ελίτ θεμελιώνουν μια αποδοτική δυστοπία, όπου τα υπερκέρδη βασίζονται στη διάλυση της εργατικής τάξης και την αποσάρθρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Απέναντι σε αυτό το μέλλον, η δική μας ευθύνη είναι να παλέψουμε για ένα καθεστώς εγγυήσεων, συλλογικής προστασίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Να βάλουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων πάνω από την αγοραία αποδοτικότητα και τον «ανταγωνισμό» των μηχανών.
Αρκεί όμως μόνο η κοινωνική κριτική; Όχι. Οφείλουμε να τραβήξουμε ευδιάκριτες διαχωριστικές γραμμές με την κυρίαρχη ιδεολογία του τεχνοκρατικού κυνισμού, του «ουδετερόφρονα» εκσυγχρονισμού και της αγοράς ως πανάκειας. Να μην παίζουμε διαρκώς στο γήπεδο του αντιπάλου, αλλά να επαναφέρουμε με θάρρος το δικό μας πολιτικό πλαίσιο: αυτό της κοινωνικής ισότητας, του δημοκρατικού σχεδιασμού, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Να μιλήσουμε ξανά για δημόσιο έλεγχο σε κρίσιμες υποδομές, για τεχνολογία στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι της κυριαρχίας των λίγων. Να μιλήσουμε για την κλιματική αλλαγή, τα ταξικά της χαρακτηριστικά και την ανάγκη προστασίας της κοιωνικής πλειοψηφίας σε μια δίκαιη και αναγκαία πράσινη μετάβαση. Μόνο έτσι μπορούμε να εμπνεύσουμε και να συγκροτήσουμε πλειοψηφικά ρεύματα ελπίδας και ανατροπής.
Ταυτόχρονα βέβαια, να υπερασπιστούμε με τόλμη και αποφασιστικότητα το κυβερνητικό μας χτες, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορούμε να έχουμε πλειοψηφικό αύριο.
Ωραία όλα αυτά, θα πει με το δίκιο του κάποιος. Να διαμορφώσουμε από την αρχή τη στρατηγική, τις θέσεις και την τακτική μας.
Αλλά με ποιο κόμμα;
Με τι κόμμα;
Σε ένα κόσμο σε μετάβαση και σε μια Ελλάδα στη μεσοβασιλεία, ανάμεσα στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και την εταιρειοκρατία, θεωρώ λογικό να παραδεχτούμε επιτέλους ότι είμαστε ως κόμμα και ως πολιτικός και κοινωνικός χώρος της Αριστεράς σε μετάβαση.
Σε μετάβαση, συντρόφισες και σύντροφοι.
Είναι ολοφάνερο ότι πολλά, αν όχι όλα, θα πρέπει να τα αλλάξουμε με απαρχή το συνέδριο αυτό.
Δεν αναφέρομαι σε επικοινωνιακές ασπιρίνες κατάργησης των τάσεων, ή σε βολικές διευκολύνσεις για κατάργηση των μελών του δίευρου.
Αναφέρομαι σε μια ολική αναγέννηση, που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις κομματικές εκδοχές της Αριστεράς, σε ένα νέο όραμα, ένα νέο κίνημα, μια νέα, επιτρέψτε μου να πω, έφοδο στον ουρανό.
Πριν από το κόμμα -εργαλείο της όποιας στρατηγικής- έρχεται ο πολιτικός μας χώρος. Ζυμωμένος με αγώνες, αγωνίες, αίμα, νίκες αλλά και ήττες.
Και πριν από τον πολιτικό μας χώρο έρχεται ο κοινωνικός χώρος που θέλουμε να εκφράσουμε. Και μας έχει γυρίσει την πλάτη.
Προφανώς να επιμείνουμε σύντροφοι και να μην υποκύψουμε στις σειρήνες της απογοήτευσης και τις Κασσάνδρες της διάλυσης.
Να επιμείνουμε όμως με τη βεβαιότητα ότι είμαστε σε μετάβαση και μετεξέλιξη.
Ως χώρος, ως κομματικός σχηματισμός, αλλά και ως πρόσωπα αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.
Να επιμείνουμε στον καθημερινό αγώνα που διαμορφώνει τα αυριανά πρότυπα.
Να αντισταθούμε με όλα τα μέσα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αμφισβητώντας την παντοδυναμία της και διαμορφώνοντας κάθε μέρα όσο γίνεται πιο ευνοϊκούς συσχετισμούς.
Να επιμείνουμε ως ΣΥΡΙΖΑ που δεν παραδίνεται και δεν πετάει λευκή πετσέτα.
Και ως συλλογικότητα, ως συλλογικός διανοούμενος, όμως, που σκέφτεται, προβληματίζεται και τολμά να οραματίζεται μια μεγάλη, πολύχρωμη, πειθαρχημένη Αριστερά της εποχής μας. Ένα πολύχρωμο και πολύβουο ποτάμι, που δεν φοβάται και δεν δαιμονοποιεί την αντίθετη γνώμη.
Με το κατάλληλο για την εποχή μας κόμμα-εργαλείο της μεγάλης ανατροπής.
Που θα καταφέρει να συνενώσει, να εμπνεύσει και να νικήσει.
Κι αυτό είναι ένα ζητούμενο που δεν πρόκειται να μας χαριστεί.
Ούτε να προκύψει από σχέδια επί χάρτου.
Θα είναι το ώριμο τέκνο των καθημερινών μας αγώνων.
Παλεύουμε με δυο λόγια για το σήμερα. Το εδώ και τώρα. Γιατί χωρίς αυτό θα καταλήξουμε λέσχη συζητήσεων.
Αλλά προετοιμάζουμε το αύριο. Είμαστε ανοιχτοί σ’ αυτό. Γιατί αυτό που συνηθίσαμε, υπερασπιστήκαμε, ωριμάσαμε μαζί του και μας φαινόταν ή μας φαίνεται αιώνιο έχει ήδη αλλάξει.
Και οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτή την αλλαγή.
Να συμβαδίσουμε μ’ αυτή και να της δώσουμε χώρο και σχήμα.
Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι
Ακριβώς με τις σκέψεις αυτές.
Χωρίς καμιά διάθεση απογοήτευσης και ιδιώτευσης.
Κι αφού ευχαριστήσω το κόμμα και όλους όσοι μου εμπιστεύτηκαν υπεύθυνες θέσεις τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στην κυβέρνηση Τσίπρα, σας ενημερώνω ότι δεν προτίθεμαι να είμαι υποψήφιος πάλι για την Κεντρική μας Επιτροπή.
Δεν ταιριάζει με όσα σας εξέθεσα η ανακύκλωση θέσεων, που την υπηρετούμε πιστά και με τις νέες καταστατικές αλλαγές.
Θα ήθελα να μου αναγνωρίσετε το δικαίωμα της μετάταξής μου στη θέση του απλού μέλους του κόμματος.
Με τη βεβαιότητα ότι θα είμαι παρών στα μέτωπα της πάλης.
Αλλά και στον προβληματισμό και την προσπάθεια για μια νέα αρχή.
Και όπως είχα ξαναπεί, πάλι από συνεδριακό βήμα, ας αφήσουμε επιτέλους τα λουλούδια να ανθίσουν.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, ευχαριστούμε το Προεδρείο. Είναι μεγάλη χαρά να βρισκόμαστε ξανά όλοι και όλες μαζί. Να πούμε καλημέρα και στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που είναι συνδεδεμένοι διαδικτυακά με το Συνέδριό μας, καθώς έχουμε υβριδική διαδικασία στο 5ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.
Νομίζω ότι όλοι και όλες μας έχουμε έρθει με ένα πολύ ισχυρό αίσθημα ευθύνης σε σχέση με την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, σε σχέση με τη συγκυρία. Μια συγκυρία ιδιαίτερα δύσκολη, επικίνδυνη, με μια αντιδραστική ακροδεξιά που σηκώνει κεφάλι και στην Αμερική. Εκεί έχει και πλέον εμφανή πια τα αποτελέσματα της διοίκησης Τραμπ και στο εσωτερικό της Αμερικής, αλλά και διεθνώς και στην Ευρώπη. Αλλά και μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στη χώρα μας, με τις δραματικές συνέπειες που έχει πλέον όχι μόνο οικονομικές και κοινωνικές, αλλά για την ίδια τη δημοκρατία μας, για την αποδυνάμωση και τη διαστρέβλωση που υφίσταται καθημερινά ο πολίτης. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης πια στο κράτος δικαίου και μια συνεχόμενη διαδικασία παρακμής, εξαιτίας της Νέας Δημοκρατίας, που έρχεται να δημιουργήσει πεδίο θολούρας σε σχέση με την εμπιστοσύνη τελικά στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Άρα λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, οι ευθύνες μας είναι πολλαπλές, αλλά νομίζω και η αποφασιστικότητά μας. Όλοι και όλες που είμαστε εδώ, παρότι περάσαμε δύο πολύ δύσκολα χρόνια, που μας στοίχισαν, που μας τραυμάτισαν, που βλέπουμε ακόμα τις συνέπειες, πολλές φορές, με συντρόφους μας που έχουν απομακρυνθεί, με προοδευτικούς ανθρώπους που μας έχουν ψηφίσει και που είναι σε μια στάση αναμονής απέναντι μας. Όλα αυτά ενισχύουν την ανάγκη μέσα από αυτό το Συνέδριο, ένα Συνέδριο πραγματικά επανεκκίνησης, συσπείρωσης, συλλογικότητας και νέας πορείας, να μπορέσουμε να στείλουμε ισχυρό μήνυμα στην κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, μήνυμα ισχυρό στον ελληνικό λαό και στον προοδευτικό κόσμο ότι εμείς είμαστε εδώ με θέσεις, με μια νέα δημοκρατική συλλογική λειτουργία, όπως θα συζητήσουμε στην πορεία και στη συνέχεια με το καταστατικό, για να μπορέσουμε πάνω από όλα να υπηρετήσουμε τις ανάγκες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού και της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, σε αυτή τη φάση κινείται, μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2024, που τα ίδια τα μέλη μας δώσανε με τη μαζική συμμετοχή τους -70.000 παλιά και νέα μέλη- δώσανε αυτή την νέα πνοή, αυτή την εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, με την εκλογή του Προέδρου, του Σωκράτη Φάμελλου, με την ενωτική στάση όλων των υποψηφίων προέδρων. Και σε αυτή την πρώτη φάση, σε αυτό το πρώτο εξάμηνο, ήδη πετύχαμε μια σειρά από πολύ σημαντικά πράγματα. Πετύχαμε την αποκατάσταση της σοβαρότητας, της αξιοπιστίας, μιας ισχυρής αντιπολιτευτικής παρουσίας στη Βουλή. Αλλά ταυτόχρονα μπορέσαμε να προετοιμάσουμε τις θέσεις μας και τις καταστατικές αλλαγές στο Συνέδριό μας, ώστε να μπορέσουμε συλλογικά, μέσα από την κορυφαία αυτή διαδικασία, μετά το Συνέδριο, με τα όπλα μας αυτά, με τα εφόδια μας αυτά, με επικαιροποιημένες τις πολιτικές μας θέσεις και προτεραιότητες και ταυτόχρονα τη νέα συλλογική μας λειτουργία, να κάνουμε ακριβώς αυτήν τη νέα επανεκκίνηση και επανασύνδεση με τα λαϊκά συμφέροντα, με την κοινωνική πλειοψηφία, με την ίδια την κοινωνία.
Άρα λοιπόν, είναι τέσσερις οι άξονες αυτής της συλλογικής μας προσπάθειας που υπηρετούμε και που μετά το Συνέδριο θα υπηρετήσουμε ακόμα πιο δυναμικά. Πρώτα απ’ όλα η δυναμική αντιπολίτευση στη Βουλή. Γιατί δεν ξεχνάμε ότι το 2023 ο λαός ψήφισε, η λαϊκή κυριαρχία ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλά ακόμα και τώρα, μετά τις αποχωρήσεις, τις παραιτήσεις, συνεχίζουμε να έχουμε ισχυρό ρόλο αντιπολίτευσης στη Βουλή, παρουσίας στην κοινωνία, στα κοινωνικά κινήματα, όπου χτυπάει ο παλμός της κοινωνίας, με ακόμα πιο ισχυρό τρόπο. Γιατί είναι αλήθεια ότι εκεί έχουμε πάρα πολύ δουλειά να κάνουμε ακόμα στους χώρους δουλειάς, στην αυτοδιοίκηση, στον αγροτικό κόσμο, στους επαγγελματίες, στις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.
Είναι οπωσδήποτε η ανάγκη να επιβεβαιώσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία είναι ένα κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς. Δεν είμαστε απλώς για να κάνουμε αντιπολίτευση, ένα κόμμα διαμαρτυρίας. Είμαστε εδώ για να εκφράζουμε προτάσεις εναλλακτικού κυβερνητικού προγράμματος, που μπορούν πραγματικά να συσπειρώσουν και να δώσουν τη δυναμική μιας νέας προοδευτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία να μπορεί να κάνει πράξη την αναγκαία σήμερα πολιτική και κοινωνική αλλαγή στη χώρα.
Ταυτόχρονα, ο τρίτος άξονας είναι προφανώς οι προοδευτικές συνεργασίες, κάτι το οποίο υπηρετούμε με πολύ συστηματικό τρόπο, παρότι βλέπουμε ότι υπάρχουν και δυσκολίες. Αναφέρθηκε και ο σύντροφος Πρόεδρος χθες στην ομιλία του στο πώς οι άλλες δυνάμεις ανταποκρίνονται, αλλά εμείς πιστεύουμε σε αυτή την ανάγκη. Πιστεύουμε ότι ο κατακερματισμός το μόνο που ωφελεί, είναι τελικά ακόμα και αυτή η κυβέρνηση Μητσοτάκη που είναι σε φθορά, σε αμφισβήτηση, από τη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού, και αποδρομή, να μπορεί ακόμα να λέει ότι εγώ δεν έχω ορατό αντίπαλο, δεν έχω αυτή τη στιγμή εναλλακτική πρόταση που να με αμφισβητεί. Άρα λοιπόν ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία -και αυτό είναι και ο βασικός και μεγάλος στόχος αυτού του Συνεδρίου- ένας ενδυναμωμένος ΣΥΡΙΖΑ σε άποψη θέσεων, σε άποψη λειτουργίας, πάνω απ’ όλα στην κοινωνική του αναφορά και διασύνδεση, μπορεί να είναι αυτός ο καταλύτης ο οποίος να δώσει τη δυναμική για να διαμορφωθεί αυτή η εναλλακτική προοδευτική πρόταση και η προοδευτική πλειοψηφία
Σε αυτό το πλαίσιο, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Επιτροπή Θέσεων, η οποία λειτούργησε μέσα στο Πάσχα με πολύ δημιουργικό και συνθετικό τρόπο και μπορέσαμε να φτάσουμε εγκαίρως στην Κεντρική Επιτροπή με ένα σχέδιο θέσεων. Το έχετε όλοι λάβει επικαιροποιημένο και γι’ αυτό τον λόγο πέρασε και σχεδόν ομόφωνα από την Κεντρική Επιτροπή. Γιατί αυτό που επιχειρήσαμε ήταν πάνω απ’ όλα η προσπάθεια σύνθεσης. Άρα τι μας οδήγησε σε αυτό το κείμενο που έχετε μπροστά σας; Πρώτα απ’ όλα το αξιακό μας πλαίσιο, το οποίο αποτυπώνεται και στο προοίμιο μας. Οι αξίες μας, οι αρχές μας, είναι σταθερές. Σε έναν κόσμο που αλλάζει και αλλάζει επικίνδυνα, εμείς έχουμε βασικές αρχές και αξίες. Εμπνεόμαστε και πιστεύουμε στο όραμα του σοσιαλισμού με ελευθερία και δημοκρατία. Μιλάμε για την ανάγκη να κατοχυρωθεί και να ενισχυθεί και μέσα στις νέες προκλήσεις και ανάγκες η ισότητα, η ελευθερία, η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη, μαζί βέβαια με τις νέες προκλήσεις, όπως είναι η προστασία του περιβάλλοντος και η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Άρα λοιπόν, αυτό είναι το αξιακό μας πλαίσιο.
Οι αναφορές μας: Οι αναφορές μας είναι και αυτές σταθερές μέσα σ’ αυτό το νέο περιβάλλον. Δηλαδή ότι εμείς θέλουμε να εκφράσουμε και να εκφράζουμε με τις θέσεις και τις προτάσεις μας μια ισχυρή κοινωνική πλειοψηφία. Τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας, του κόσμου της εργασίας, που υποφέρει κι έχει δει τα δικαιώματά του να καταλύονται συνεχώς ένα προς ένα, με αντισυνταγματικό τρόπο, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του κόσμου της παραγωγής, των μικρομεσαίων, που δεν έχουν πρόσβαση στοιχειώδη και στήριξη είτε στο Ταμείο Ανάκαμψης είτε στον τραπεζικό δανεισμό, είναι αποκλεισμένοι. Του αγροτικού κόσμου, που ζει μέσα σε αυτό το περιβάλλον είτε της εκμετάλλευσης των μεσαζόντων, είτε αυτά τα σκάνδαλα που βλέπουμε πλέον ότι είναι η καθημερινότητα για τον αγροτικό κόσμο, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και όλες τις άλλες αμαρτωλές πολιτικές που έχει ασκήσει η Νέα Δημοκρατία, χωρίς καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Τους συνταξιούχους, που κυριολεκτικά δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτή την πενιχρή σύνταξη και τη συνεχή μείωση της αγοραστικής τους δύναμης. Τους νέους ανθρώπους της πατρίδας μας, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν το μέλλον τους σε μία χώρα και σε μια πατρίδα που δεν τους δίνει αυτές τις δυνατότητες, καθώς έχουμε μία κυβέρνηση που έχει επενδύσει στη φτηνή, ελαστική εργασία, χωρίς δικαιώματα και χωρίς προοπτική.
Άρα λοιπόν, με αυτές τις αξίες και με αυτές τις αναφορές μας, εμείς προχωράμε. Και θέλω επίσης εδώ να τονίσω ότι σε αυτή την προσπάθεια που έγινε τη συνθετική, είχαμε και δύο πολύ μεγάλες ανάγκες. Μία που αφορά τη διεθνή, ευρωπαϊκή και δική μας συγκυρία, στη χώρα μας, και μία που αφορά το κόμμα μας. Να ξεκινήσω από το δεύτερο. Μέσα από την περιπέτεια και την κρίση και όλα τα προβλήματα που ζήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια, πρώτα απ’ όλα χάσαμε πολύτιμους συντρόφους και συντρόφισσες που αποστασιοποιήθηκαν, αλλά είχαμε και προβλήματα λειτουργικά. Έπρεπε, μετά τις εκλογές τις προεδρικές του Νοεμβρίου, να ξαναμπεί μπροστά ένας μηχανισμός κομματικός, να ξαναμπούν μπροστά τα τμήματα. Προφανώς οι βουλευτές μας κάνουν ό,τι μπορούν και με πολύ μεγάλη συνέπεια στους τομείς τους στη Βουλή. Το ζήσατε και εσείς από τις περιφέρειες σας. Έπρεπε να συμπληρωθούν τα όργανα. Το ίδιο αφορούσε όλες τις βαθμίδες του κόμματός μας. Άρα λοιπόν, μέσα από αυτή τη διαδικασία του προγράμματος υπήρξε και μια επανενεργοποίηση προγραμματική των τμημάτων του κόμματος και έτσι είχαμε και σημαντικές συμβολές. Και αυτό σίγουρα συνέβαλε πάρα πολύ και προφανώς μετά το Συνέδριο πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος σε αυτό.
Σε αυτή την κατεύθυνση θέλω να ξεκαθαρίσω όμως κάτι. Επειδή, όπως είπε και η συντρόφισσα η Όλγα Γεροβασίλη, ως τις 6 υπάρχει και προθεσμία για τροπολογίες: οι θέσεις δεν είναι κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι θέσεις έρχονται να θέσουν το θέμα, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Έρχονται προφανώς να κάνουν αποτίμηση της περιόδου που διανύσαμε, με στοιχεία αυτοκριτικής, απολογισμού, αλλά και προτεραιότητες για τη νέα πορεία. Και προφανώς έχουν κι ένα μεγάλο προγραμματικό κομμάτι.
Το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι κάτι άλλο. Είναι κάτι το οποίο θα πάρει αναφορά από τις θέσεις, όπως κι εμείς, εξάλλου, δεν ξεκινάμε από το μηδέν, παρά την περιπέτεια που έχουμε περάσει. Έχουμε πίσω μας και πέρα από τις αρχές και τις αξίες μας, έχουμε τις αποφάσεις των Συνεδρίων μας, έχουμε το κυβερνητικό μας πρόγραμμα στις εκλογές, και έχουμε και το κυβερνητικό μας έργο της κυβέρνησης Τσίπρα την περίοδο 2015-’19. Άρα ούτε από το μηδέν ξεκινάμε και προφανώς το κυβερνητικό πρόγραμμα που θα ακολουθήσει θα είναι και πιο αναλυτικό και μέσα από έναν συγκεκριμένο κοινωνικό και εσωκομματικό διάλογο, που θα γίνει η επεξεργασία του.
Η δεύτερη μεγάλη ανάγκη -και νομίζω ότι εδώ έχει γίνει μια προσπάθεια, προφανώς χρειάζεται να κάνουμε ακόμα περισσότερα βήματα και αναλύσεις και το Ινστιτούτο Πουλαντζά, που τώρα έχει ξαναενεργοποιηθεί και ανασυγκροτηθεί, θα συμβάλλει πάρα πολύ σε μια σειρά από θεωρητικές και αναλυτικές αναζητήσεις- είναι η επικαιροποίηση των θέσεων, γιατί προφανώς ζούμε σε έναν άλλο κόσμο. Να ξεκινήσουμε από το κομμάτι το διεθνές και ευρωπαϊκό. Είναι προφανές ότι αυτά που ζούμε είναι συγκλονιστικά. Είναι μια αντιδραστική Διεθνής που βλέπουμε παντού να αναπτύσσεται. Βλέπουμε αυτή τη στιγμή μια Ευρώπη με έλλειψη ηγεσίας, η οποία έρχεται να ταυτιστεί μόνο με την πολεμική οικονομία και χωρίς να μπορεί να δώσει ένα όραμα για τους λαούς της Ευρώπης και τις ανάγκες τους.
Βλέπουμε ταυτόχρονα -και εδώ δεν είναι απλή πρόκληση, είναι η πραγματικότητα που ζούμε- ότι αυτό που λέμε η 4η και 5η βιομηχανική επανάσταση, στην ουσία ο ψηφιακός μετασχηματισμός και η τεχνητή νοημοσύνη, δεν είναι κάτι θεωρητικό: είναι κάτι που ήδη παράγει αποτελέσματα τα οποία αφορούν τη δουλειά μας, τα προσωπικά μας δεδομένα, τη πιθανή χειραγώγηση, όταν δεν υπάρχει ο αντίστοιχος δημοκρατικός κι ανθρώπινος έλεγχος, την εργασία, την επιστήμη, όλα τα πεδία.
Και προφανώς φτάνουμε να βλέπουμε στην Αμερική την ολιγαρχία πια, γιατί συνηθίζουμε να μιλάμε μόνο για τους Ρώσους ολιγάρχες, βλέπουμε την ολιγαρχία της τεχνολογικής και ψηφιακής επιστήμης και της τεχνητής νοημοσύνης και τι επιρροή έχει τελικά στην ενημέρωση, στη διαμόρφωση των συνειδήσεων και στις παγκόσμιες εξελίξεις. Άρα λοιπόν, η μία επικαιροποίηση είχε να κάνει με τη συγκυρία και τα νέα δεδομένα που έχουμε.
Η δεύτερη επικαιροποίηση έχει να κάνει προφανώς με την κατάσταση στη χώρα μας κι έχουμε ειδικό κεφάλαιο γι αυτό. Γιατί αν από το 2019 μέχρι το ‘23, μέσα από αυτό που βίωσε ο ελληνικός λαός: Είδαμε να καταλύονται οι εργασιακές σχέσεις, να μειώνεται σταδιακά η αγοραστική δύναμη, να λειτουργεί η έννοια του ατομικισμού κι όχι της συλλογικής δράσης, της ατομικής ευθύνης ακόμα και στην πανδημία αλλά πολύ περισσότερο στους χώρους δουλειάς, ή στον αποκλεισμό των μικρομεσαίων, και να επικρατεί η λογική πρόσκαιρων επιδομάτων μέσα από μια πίτα που μοιράστηκε δισεκατομμυρίων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, κονδυλίων ευρωπαϊκών, είτε της πανδημίας είτε του Ταμείου Ανάκαμψης, που πήγε προφανώς στα μεγάλα και ισχυρά κέντρα στην πλειονότητα, με πολύ μικρά κομμάτια που δόθηκαν με έκτακτες επιδοτήσεις και επιδόματα. Διαπιστώσαμε -και το γράφουμε μέσα αυτό αναλυτικά- ότι διαμορφώθηκε σταδιακά μια κοινωνία περιορισμένων προσδοκιών, χαμηλών προσδοκιών.
Όμως, συντρόφισσες και σύντροφοι, εδώ έχουμε φτάσει σε ένα άλλο σημείο πια από το ‘23 μέχρι σήμερα. Έχουμε φτάσει σε μια κοινωνία που έχει δύο όψεις: κοινωνία οργής και κοινωνία παραίτησης. Η κοινωνία παραίτησης φαίνεται πια και στις εκλογικές αναμετρήσεις. Το είδαμε και στις ευρωεκλογές, όπου είχαμε μία αποχή η οποία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στη Μεταπολίτευση, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που η πολιτική συμμετοχή ήταν κάτι βιωματικό για τον ελληνικό λαό. Αλλά έχουμε και την κοινωνία της οργής, η οποία εκδηλώθηκε με τα εκατομμύρια του κόσμου που βγήκαν στο δρόμο για τα Τέμπη ζητώντας δικαιοσύνη, ζητώντας απόδοση ευθυνών, όπου αφενός ήταν η οργή που ξεχείλισε για τη συγκάλυψη από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, δύο χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, αλλά ταυτόχρονα εξέφρασε μ’ αυτό τον οργισμένο και ισοπεδωτικό τρόπο και τη συσσωρευμένη οργή, απελπισία και επισφάλεια που ζει η ελληνική κοινωνία και ιδίως η νεολαία.
Άρα λοιπόν, εμείς απέναντι σε όλα αυτά, αφενός πρέπει να έχουμε σαφή πυξίδα, σαφείς θέσεις προγραμματικές, αλλά πρέπει να έχουμε και την αξιοπιστία ότι ακούμε, καταλαβαίνουμε και ανταποκρινόμαστε.
Και εδώ θέλω να τονίσω ότι κάνουμε και μια ειδική αναφορά μιλώντας για την πολιτική και κοινωνική συγκυρία, στο περίφημο δίλημμα που επιχειρείται αυτή τη στιγμή να παρουσιαστεί από διάφορα κέντρα ως το κυρίαρχο, ως η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα στην κοινωνία και στις πολιτικές δυνάμεις: το περίφημο δίλημμα συστημικών και αντισυστημικών δυνάμεων. Αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι φανερό ότι είναι ένα δίλημμα το οποίο έρχεται να κάνει τα εξής: Πρώτα απ’ όλα να εκμεταλλευτεί την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου και να μην θεωρήσει ότι η βασική διαχωριστική γραμμή που μπορεί να δώσει προοπτική, να αναζωογονήσει τη δημοκρατία και να δημιουργήσει συνθήκες αλλαγής στη χώρα, είναι προφανώς για εμάς Αριστερά – Δεξιά, πρόοδος – συντήρηση. Και για μας, αν κάτι είναι συστημικό σ’ αυτή τη χώρα, είναι η μάχη απέναντι στο κατεστημένο, βέβαια, το εκάστοτε κατεστημένο. Δεν είναι συστημικός όποιος έχει κυβερνήσει, ανεξάρτητα από το τι πρέσβευε όταν κυβέρνησε, πόσα χρόνια κυβέρνησε και τι αποτελέσματα είχε.
Αυτή η επιβολή, η προσπάθεια επιβολής -και βλέπουμε και την πληθώρα των δημοσκοπήσεων σε αυτή την κατεύθυνση, όπου πλέον δεν είναι απλώς αποτύπωση της στιγμής, είναι χειραγώγηση της συνείδησης του κόσμου και διαμόρφωσης εντυπώσεων- είναι ακριβώς μια θολούρα, η οποία τι κάνει; Πρώτον, ξεπλένει την ακροδεξιά. Δεν μιλάμε πια για ακροδεξιά, μιλάμε για «αντισυστημικές δυνάμεις». Έρχεται και αναγορεύει ως τιμητές της πολιτικής ζωής δυνάμεις που σου λένε «δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά, εμείς εκφράζουμε και καταγγέλλουμε». Το είδαμε και στις προτάσεις που κατατέθηκαν για την Προανακριτική πως υπάρχει ο δίαυλος ανάμεσα στη θολούρα αυτή της ακροδεξιάς και δυνάμεων που θεωρούν ότι δεν υπάρχει διάκριση προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων.
Αλλά πάνω απ’ όλα ένας ωφελείται: η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα κατεστημένα συμφέροντα που τη στηρίζουν. Γιατί προφανώς, όσο εμπεδώνεται μια τέτοια αντίληψη και καλλιεργείται, ο κόσμος είτε παραιτείται είτε δεν προσδοκά ή δεν παλεύει για την εναλλακτική προοδευτική πρόταση, αλλά έρχεται και συμβιβάζεται. Και εκεί θα ξαναμπεί η κινδυνολογία -μπαίνει ήδη από την πλευρά Μητσοτάκη: Εμείς, σου λέει ο Μητσοτάκης -παρά τη φθορά- και το χάος απέναντι.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, γι’ αυτό η ευθύνη μας είναι πολύ μεγάλη. Και στο κείμενο των Θέσεων δεν μένουμε μόνο στο προγραμματικό. Ερχόμαστε και λέμε πρώτα απ όλα ότι εμείς πιστεύουμε στην ανάγκη να υπάρχει μια απάντηση και σε ευρωπαϊκό και σε διεθνές επίπεδο. Απέναντι σε αυτό το αντιδραστικό δίκτυο της ακροδεξιάς, το οποίο πλέον μπαίνει και στις κυβερνήσεις, εμείς πιστεύουμε σε μια άλλη Ευρώπη. Δεν είναι η δική μας Ευρώπη η Ευρώπη του διευθυντηρίου, η Ευρώπη που είναι απομακρυσμένη από τους λαούς. Η Ευρώπη που από τα μνημόνια και μετά έχει παραμερίσει την κοινωνική Ευρώπη και την πραγματική οικονομική ανάπτυξη, με ένα διάλειμμα μόνο εξ’ ανάγκης την περίοδο της πανδημίας, το οποίο όμως δεν κράτησε πολύ, στο δημοσιονομικό σκέλος. Και πάνω απ’ όλα δεν μπορούμε να δεχτούμε και είναι σαφής η θέση μας απέναντι στο ReArm, απέναντι στη λογική μιας πολεμικής οικονομίας, η οποία μάλιστα στηρίζεται στο να παίρνει κονδύλια από τα ταμεία που είναι για την περιφερειακή και την κοινωνική ανάπτυξη και συνοχή.
Υπάρχουν δυνατότητες; Ναι, υπάρχουν δυνατότητες. Και η μάχη μας είναι και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί ούτε εμείς πιστεύουμε στην Ευρώπη, αλλά σε μια άλλη Ευρώπη. Ταυτόχρονα είναι σαφές ότι εμείς λέμε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, η οποία είναι προφανές ότι τη χώρα μας την έχει τελείως αποδυναμώσει από τα ερείσματά της, από τις συμμαχίες της και την έχει προσδέσει με τους πιο σκληρούς πυρήνες, που έχει τις συνέπειές του. Και αυτό το ζούμε καθημερινά. Το ζούμε από τη στάση Μητσοτάκη απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας. Ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους ηγέτες που δεν μίλησε, ενώ άλλοι Ευρωπαίοι πρωθυπουργοί πήραν πρωτοβουλία. Ενώ η Ελλάδα έχει -ειρωνεία αυτό- τη θέση της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας αυτή την περίοδο, ως μη μόνιμο μέλος.
Εμείς μιλάμε για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που έχει πρόταγμα ειρήνης, συνεργασίας, κατοχυρώνει αποφασιστικά, αναδεικνύοντας τις κόκκινες γραμμές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα θέματα κυριαρχίας και κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Και όπως και με τη Συμφωνία των Πρεσπών, δίνει τη μάχη για να μπορεί, μέσα από αυτή την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, και τα εθνικά μας συμφέροντα να εξυπηρετεί και να δημιουργεί πλαίσιο ειρήνης, συνύπαρξης και συνεργασίας στον ευρύτερο γεωπολιτικό μας χώρο, που αυτή τη στιγμή πραγματικά ζει μαύρες στιγμές, με ιδιαίτερους κινδύνους στο μέλλον.
Είναι προφανές λοιπόν -και οι θέσεις μας είναι σαφείς σε όλα αυτά τα ζητήματα-, όπως επίσης εμείς με σαφήνεια λέμε ότι πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Εμείς καταδικάσαμε τη ρωσική εισβολή, γιατί προφανώς είμαστε με το διεθνές δίκαιο, παρότι αυτή τη στιγμή αμφισβητείται διεθνώς. Δεν μπορούμε να είμαστε με τη λογική του ισχυρού. Εμείς έχουμε το θέμα της Κύπρου. Είναι και θέμα αρχής για μας. Αλλά ταυτόχρονα λέμε ότι δεν μπορεί και να εργαλειοποιείται ένας πόλεμος και να παρατείνεται με τα συγκεκριμένα οικονομικά, βιομηχανικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, σε αυτή την κατεύθυνση. Και όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, προφανώς πρέπει να δούμε -και αυτό το τονίσαμε με σαφήνεια στις Θέσεις- ένα άλλο σύστημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη Ρωσία τότε, αφού τελειώσει ο πόλεμος. Αυτό που λέμε μια μεγάλη ενωμένη Ευρώπη σε επίπεδο όχι Ευρωπαϊκής Ένωσης απλώς, αλλά που να μπορεί να βάλει ένα σύστημα συνεργασίας και ασφάλειας σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό που λέγαμε παλιά από τα Ουράλια στον Ατλαντικό.
Στο κομμάτι το προγραμματικό -και εδώ είναι μπροστά μου και ο σύντροφος ο Νίκος Παππάς, που δούλεψε πάρα πολύ σε αυτό το κομμάτι- εδώ έχουμε πολύ σαφείς τοποθετήσεις. Δεν θέλω να μακρηγορήσω. Είδα ότι ήρθε και ο σύντροφος, ο Κώστας Ζαχαριάδης, για το καταστατικό. Απλώς να πω τους βασικούς άξονες. Ούτως ή άλλως ο Πρόεδρος, ο Σωκράτης Φάμελλος, με τους 10 + 1 άξονες έχει παρουσιάσει τις μεγάλες δικές μας προτεραιότητες και μάλιστα και σε μια λογική ότι αυτές πρέπει να είναι και η βάση για μία συζήτηση προγραμματική με τις άλλες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Γιατί βέβαια όταν εμείς μιλάμε για συνεργασίες, μιλάμε βάσει προγραμματικών συγκλίσεων. Γιατί μόνο έτσι έχει νόημα μια προοδευτική διέξοδος και μία εναλλακτική προοδευτική κυβερνητική πρόταση. Άρα προφανώς μιλάμε για παραγωγική ανασυγκρότηση. Προφανώς μιλάμε για το σπάσιμο των καρτέλ σε όλα τα επίπεδα. Προφανώς μιλάμε για έναν τραπεζικό χώρο που πρέπει να λειτουργεί για την ανάπτυξη της χώρας. Μιλάμε για την ανάγκη να υπάρχει αύξηση των μετοχών που ελέγχει το Δημόσιο στην Εθνική Τράπεζα, προκειμένου ακριβώς και η Εθνική Τράπεζα να παίξει τον ρόλο της, δημόσιο πυλώνα και με την Αναπτυξιακή Τράπεζα που πρέπει και αυτή να αναπτυχθεί περαιτέρω.
Μιλάμε προφανώς για την αντιμετώπιση, αυτή τη στιγμή, του ιδιωτικού χρέους, που μαζί με όλα τα άλλα που ζει ο ελληνικός λαός -από τη μείωση της αγοραστικής δύναμης μέχρι την επισφάλεια την καθημερινή- δεν επιτρέπει ούτε στην ίδια την οικονομία ούτε στην κοινωνία να πάρει ανάσα. Μιλάμε για τη στήριξη μιας άλλης αντίληψης για την παραγωγή, για την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Για τη βιομηχανική πολιτική της χώρας, να μιλήσουμε με όρους ανάπτυξης μιας νέας μεταποιητικής βιομηχανίας, με βάση και τις νέες τεχνολογίες και την ψηφιακή εποχή, σε συνδυασμό προφανώς με τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Μιλάμε για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής με σύγχρονους όρους, το οποίο είναι και θέμα που αφορά και την περιφερειακή ανάπτυξη αλλά και το δημογραφικό.
Μιλάμε για την πράσινη μετάβαση. Και εδώ ερχόμαστε και κάνουμε και μια σειρά καινοτομίες. Γιατί αφενός δεσμευόμαστε στις βασικές μας αρχές όσον αφορά την κλιματική κρίση και την περιβαλλοντική προστασία, αλλά ταυτόχρονα λέμε ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειες πρέπει και αυτές να λειτουργούν μέσα σ ένα πλαίσιο ρυθμιστικό, το οποίο να έχει ρόλο ένα χωροταξικό για τις ΑΠΕ και τις άδειες που δίνονται και σαφώς να έχει λόγο η τοπική κοινωνία, μέσω της αυτοδιοίκησης. Όπως επίσης ξεκαθαρίζουμε -και αυτό είναι κάτι που το έχουμε βρει παντού όπου πήγαμε, που υπάρχει αγροτική παραγωγή- ότι θα πρέπει και τα φωτοβολταϊκά να εξαιρούνται από τις περιοχές υψηλής αγροτικής παραγωγής, και ας πάρει και ένα μέρος αυτού του κόστους και η σχετική βιομηχανία.
Μιλάμε προφανώς για την κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων, ιδίως στον χώρο της εργασίας, ιδίως η εμπορευματοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Όλα αυτά τα ζητήματα είναι σαφή για μας, με πολύ σαφείς θέσεις και για την εργασία, για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για την κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Για τη στεγαστική κρίση, για το κοινωνικό κράτος, για μια Παιδεία πραγματικά δημόσια, ισχυρή και σύγχρονη. Όπως επίσης και για ένα ισχυρό Εθνικό Σύστημα Υγείας, που σημαίνει όμως και την αντίστοιχη στήριξη στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Μιλάμε και για τον πολιτισμό και αυτό είναι κρίσιμο. Μιλάμε και για τον αθλητισμό. Και σε όλους τους τομείς που αφορούν μια προγραμματική δική μας εναλλακτική πρόταση, ερχόμαστε με πολύ συγκεκριμένες θέσεις.
Όλα αυτά -οι προγραμματικές μας θέσεις, η διασύνδεση ξανά με τον κόσμο, η σχέση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας- προϋποθέτουν έναν ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία. Άρα το τελευταίο μας κεφάλαιο είναι ακριβώς αυτό: Πώς δηλαδή θα μπορέσει να προχωρήσει ο μετασχηματισμός του κόμματος μας σε ένα κόμμα πραγματικά δημοκρατικό, σύγχρονο, συλλογικό, φεμινιστικό. Ένα κόμμα που είναι κοντά στους νέους ανθρώπους. Ένα κόμμα που το ίδιο αξιοποιεί τις ψηφιακές δυνατότητες, σε μια περίοδο που βλέπουμε στις οργανώσεις μας ότι νέοι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται πάρα πολλές ώρες, νέες οικογένειες, δεν έχουν τη δυνατότητα πάντα να είναι με φυσική παρουσία, αλλά τους θέλουμε και αυτούς κοντά μας. Γι’ αυτό έχουμε σήμερα και την υβριδική αυτή διαδικασία, ώστε να μπορέσουμε και τη φυσική παρουσία να κατοχυρώσουμε, γιατί η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς φυσική συλλογικότητα, αλλά ταυτόχρονα να διευρύνουμε τη δυνατότητα συμμετοχής σε όλους και όλες που θέλουν να συμβάλλουν σε αυτή τη διαδικασία μέσα από τους χώρους που δραστηριοποιούνται στους χώρους δουλειάς, είτε την τοπική τους κοινωνία.
Άρα λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι σαφές ότι εμείς είμαστε για τα δύσκολα. Τα δύσκολα δεν μας πτόησαν. Έχουμε τις αρχές και τις αξίες μας και η παρουσία μας αυτό λέει. Έχουμε την αισιοδοξία της βούλησης, έχουμε την αυτοπεποίθηση των θέσεων και των απόψεών μας. Έχουμε το αίσθημα ευθύνης να μπορέσουμε με αξιοπιστία να στείλουμε ένα μήνυμα από αυτό το Συνέδριο θετικό όχι μόνο σε εμάς που είμαστε εδώ, αλλά κυρίως σε αυτούς που είναι απ’ έξω. Σε αυτούς που μπορεί να μην ήρθαν να γίνουν σύνεδροι, αλλά μας παρακολουθούν. Στην κοινωνική μας βάση, που μας ψήφισε και μας έδωσε νίκες στις εκλογές, η οποία μπορεί να μην έχει πάει σε άλλο κόμμα, αλλά είναι σε μια γενική παραίτηση και απογοήτευση. Και να τους πούμε: υπάρχει ελπίδα. Εδώ μπορούμε όλοι μαζί με τις αξίες μας, με τις αρχές μας, με τις πολιτικές μας θέσεις, να φτιάξουμε ακριβώς μια προοδευτική προοπτική ελπίδας. Να είμαστε ο καταλύτης σε αυτή τη διαδικασία για μια πραγματική και ουσιαστική νέα πολιτική και κοινωνική αλλαγή στη χώρα μας.
Καλό Συνέδριο, καλό αγώνα και καλή δύναμη!
We use cookies and similar technologies to improve your experience on our website.
Read our Privacy Policy.
