Δεκαοκτώ μήνες μετά την προσωρινή κράτηση του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών έπραξε χτες το αυτονόητο, κρίνοντας βάσιμο το αίτημα αποφυλάκισής του, καθώς ο ίδιος αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Στην περίπτωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού, αντίθετα, η Δικαιοσύνη εμφανίζεται να κρατά δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων ανέβαλε σήμερα για τις 14 Οκτωβρίου 2014 την έκδοση της απόφασης για το αίτημα του Ξηρού να νοσηλευτεί κατ’ οίκον, παρατείνοντας έτσι την κράτησή του κατά τέσσερις ακόμα μήνες.

Θυμίζουμε ότι ο Ξηρός κρατείται ήδη 12 χρόνια, με σχεδόν ολική τύφλωση, κώφωση, σκλήρυνση κατά πλάκας και νευρολογικά προβλήματα. Δύο ιατροδικαστές έχουν επισημάνει ότι ο ίδιος χρειάζεται συνδρομή από πολλές ιατρικές ειδικότητες, που δεν μπορεί να του προσφέρει ένα και μόνο νοσοκομείο. Ως γνωστόν δε, το Σεπτέμβριο του 2010 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα, τονίζοντας ότι «η εισαγωγή του Ξηρού σε ειδικευμένο ιατρικό κέντρο για το χρονικό διάστημα που απαιτεί η φύση της ιατρικής του αγωγής, μπορούσε να αποδειχθεί αποφασιστική για την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του».

Η παράταση της κράτησης ενός ανθρώπου με αναπηρία σε ποσοστό 93% αποτελεί δείγμα αναλγησίας και εκδικητικότητας. Δεν είναι, βεβαίως, παρά η κορυφή του παγόβουνου, αν συνυπολογίσει κάποιος τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές και τα νοσοκομεία των φυλακών, και προδίδουν τη μετάβαση ενός ολόκληρου συστήματος από το σωφρονισμό στην εκδίκηση. Αν όμως ισχύουν αυτά, αν δηλαδή στις μέρες μας το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν κατά περίπτωση, το γεγονός αυτό θα πρέπει να προβληματίσει πολύ σοβαρά το νομικό κόσμο, τα κόμματα και κάθε δημοκρατικό πολίτη.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ