Ένα τετράχρονο παιδάκι πνίγηκε σε πισίνα χωρίς άδεια λειτουργίας.

Ένας έφηβος σκοτώθηκε σε λούνα παρκ χωρίς άδεια λειτουργίας. 

Δεν είναι η πρώτη φορά. 

Και δεν θα είναι η τελευταία 

Ζούμε στη χώρα που πρώτα σκοτώνει τα παιδιά μας και μετά ελέγχει την ασφάλεια τους. Πισίνες, λούνα παρκ, χώροι ψυχαγωγίας-παγίδες, άδειες που δεν υπάρχουν, έλεγχοι που δεν γίνονται, ιδιοκτήτες που αδιαφόρησαν, αρμόδιοι που δεν είδαν, δεν ήξεραν, δεν πρόλαβαν.

Τα παιδιά στην Ελλάδα μεγαλώνουν σε μια δυστοπική κοινωνία. Χωρίς κράτος εκεί που το κράτος οφείλει να υπάρχει. Χωρίς κανόνες, χωρίς προστασία, χωρίς το αυτονόητο δίχτυ ασφαλείας που τους χρωστάμε.

Και θέλεις μέσα σε όλα αυτά να τους χαρίσεις δυο ώρες χαράς. Ένα μπάνιο. Μια βόλτα στο λούνα παρκ. Ένα γέλιο.

Δε γίνεται σ’ αυτή τη χώρα ένα παιδί να φεύγει από το σπίτι του για να παίξει και να μη ξαναγυρίζει πίσω. 

Και δεν υπάρχει τίποτα πιο άγριο, τίποτα πιο βάρβαρο από το γονιό που βλέπει να πεθαίνει το παιδί του πριν απ’ αυτόν.