Εύλογη απορία γεννά η βράβευση του ιεράρχη Καλαβρύτων Αμβρόσιου με τον Χρυσούν Σταυρόν από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, ενός προσώπου που συστηματικά προκάλεσε και πλειστάκις διχάζει την κοινωνία μας με τη στάση και τις δηλώσεις του.

Αντηχεί ακόμη ο λόγος του, μακριά από την χριστιανική παράδοση, που περιλαμβάνει την ταύτιση του χουντικού δολοφόνου Ντερτιλή με τον Σωκράτη ή διαπλεκόμενους επιχειρηματίες με τον Κολοκοτρώνη μεταξύ άλλων επικίνδυνων και γραφικών σχολίων.

Οι κυριακάτικες κατάρες από άμβωνος ώστε «να σαπίσει επιτέλους η κοιλιά του Φίλη» και τα φασιστικά υμνητικά σχόλια των «λεβεντών» της Χρυσής Αυγής, τον καιρό που δολοφονούσαν μετανάστες, κατά πόσο άραγε εκφράζουν το μήνυμα του Ευαγγελίου, την ορθόδοξη πίστη και τις αξίες του λαού μας;

Η Εκκλησία μας περιλαμβάνει αξιόλογες φωνές ιεραρχών που με μετριοπάθεια και σύνεση διακονούν διαχρονικές αξίες, της κοινωνικής ισότητας και της αλληλεγγύης στον έχοντα ανάγκη, της μοιρασιάς του πλούτου με δικαιοσύνη, της άρνησης της διαφθοράς της εξουσίας και πολλών άλλων που μας εκφράζουν απόλυτα. Ο Χρυσός Σταυρός της Εκκλησίας οφείλει να τιμά λόγο και πράξεις που μας ενώνουν.

Σε μια εποχή που η κοινωνία μας διψά για σεβασμό σε κάθε άνθρωπο, περισσότερη αλληλεγγύη και ενότητα, η βράβευση του Αμβρόσιου κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση και προφανώς μας βρίσκει αντίθετους.