Λίγες μόλις ημέρες πριν από το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς, η εκπαιδευτική πραγματικότητα στα νησιά μας αποκαλύπτει το πραγματικό, ανάλγητο πρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής.

Παρά τις επικοινωνιακές εξαγγελίες και τις δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας περί «ομαλής προετοιμασίας», η τοπική κοινωνία και ο δωδεκανησιακός τύπος βοούν για τα τεράστια και ακάλυπτα κενά διορισμών, τα οποία αφήνουν δεκάδες τμήματα χωρίς εκπαιδευτικό προσωπικό.

Η τακτική των καθυστερημένων αναπληρωτών και των «μπαλωμάτων» υπονομεύει επί της ουσίας τη σταθερότητα και την ποιότητα της μαθησιακής διαδικασίας από την πρώτη κιόλας ημέρα.

Αντί για την ουσιαστική θωράκιση των σχολικών μονάδων, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας προχωρούν σε μια αδιάλλακτη πολιτική περικοπών, συγχωνεύσεων και γενικότερης απαξίωσης, σε πανελλαδικό επίπεδο μετατρέποντας το δικαίωμα στη μόρφωση σε προνόμιο για λίγους.

Η κατάσταση παραμένει οριακή καθώς έχει καλυφθεί μόλις το 58% των πραγματικών αναγκών της εκπαίδευσης πανελλαδικά. Με 51.261 κενά να έχουν δηλωθεί συνολικά και με 21.353 εκπαιδευτικούς να λείπουν από τα σχολεία, προβλέπεται να επαναληφθεί και φέτος η Οδύσσεια των αναπληρωτών, που θα κληθούν να μεταβούν την τελευταία στιγμή στα σχολεία των ακριτικών νησιών.

Με μια βαλίτσα στο χέρι, ως εποχικοί εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα και καμία εργασιακή σταθερότητα, θα κληθούν για άλλη μια χρονιά να επωμιστούν ένα δυσανάλογο κόστος διαβίωσης σε συνδυασμό με την δυσκολία εξεύρεσης στέγης και τα πανάκριβα ενοίκια, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να επιβιώσουν μακριά από τον τόπο διαμονής τους με μισθούς εξευτελιστικούς και να παράσχουν με τα ελάχιστα δυνατά μέσα, ποιοτικό εκπαιδευτικό έργο.

Το ασφυκτικό στεγαστικό πρόβλημα για τους εκπαιδευτικούς στα νησιά και οι εξοντωτικές τιμές των ενοικίων -λόγω και της τουριστικής πίεσης- παραδίδουν τους εκπαιδευτικούς στο έλεος της ακρίβειας, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη σε μια λογική πλήρους εγκατάλειψης και απαξίωσης, που ακολουθεί την συνολική κυβερνητική απαξίωση των θεσμών και των κοινωνικών αγαθών στα νησιά, όπως χαρακτηριστικά καταδεικνύεται και στην τραγική κατάσταση διάλυσης του ΕΣΥ.

Καλούνται οι τοπικές κοινωνίες και η τοπική αυτοδιοίκηση, με τις όποιες οικονομικές δυνατότητες και γραφειοκρατικές ευελιξίες -κατά περίπτωση- διαθέτει να παρέμβει στο θέμα της στεγαστικής κρίσης με διασφάλιση επιδοματικών ενισχύσεων στους εκπαιδευτικούς, κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί κεντρικό κυβερνητικό  σχεδιασμό και απόλυτη πολιτική προτεραιότητα, στο πλαίσιο των ειδικών νησιωτικών πολιτικών.

Πίσω δε από τα κυβερνητικά αφηγήματα περί δήθεν «εκσυγχρονισμού» κρύβεται η συνειδητή απαξίωση του δημόσιου σχολείου προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων.

Χαρακτηριστική είναι η κυνική ομολογία-δόγμα του ίδιου του Πρωθυπουργού από το βήμα της ΔΕΘ ο οποίος, επαναλαμβάνοντας προσχηματικά επιχειρήματα, διακήρυξε περιχαρής ότι «η δημόσια εκπαίδευση πρέπει να απελευθερωθεί από τον σφιχτό εναγκαλισμό με το Υπουργείο Παιδείας».

Στην πράξη, αυτή η «απελευθέρωση» μεταφράζεται σε αποποίηση κάθε κρατικής ευθύνης, υποχρηματοδότηση, περαιτέρω ενίσχυση των ταξικών ανισοτήτων και σταδιακή παράδοση κρίσιμων δομών στην ιδιωτική πρωτοβουλία και τα κολέγια, αφήνοντας το δημόσιο σχολείο έρμαιο της εγκατάλειψης, ειδικά στην Περιφέρεια και τα ακριτικά νησιά.

Η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως δημοσιονομικό βάρος και όχι ως ύψιστο κοινωνικό αγαθό. Ενώ ταυτόχρονα χρησιμεύει ως πεδίο ανάπτυξης ιδιωτικών  επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Η Περιφέρεια και τα νησιά μας βιώνουν ένα σχέδιο συστηματικής εγκατάλειψης και  υποβάθμισης, σε συνέχεια των πολιτικών που διαλύουν το ΕΣΥ και πλήττουν κάθε δημόσιο θεσμό.

Η Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Βορείου Δωδεκανήσου καταγγέλλει την κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση και απαιτεί:

1. Άμεση κάλυψη όλων των κενών σε εκπαιδευτικό προσωπικό με μόνιμους διορισμούς έγκαιρα και πριν από το άνοιγμα των σχολείων.
2. Να σταματήσουν οι συγχωνεύσεις τμημάτων και τα σχέδια περί αναστολής της λειτουργίας σχολικών μονάδων στην περιφέρεια.
3. Θεσμοθέτηση γενναίων οικονομικών και στεγαστικών κινήτρων για τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στα νησιά και περαιτέρω ενίσχυση του εισοδήματος τους, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το  δυσβάσταχτο κόστος μετεγκατάστασης και διαβίωσης .

Η μόρφωση των παιδιών μας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η εκπαίδευση δεν αναπληρώνεται. Η πολιτική της υποβάθμισης δεν θα περάσει.