Η μερική αποκατάσταση του προβλήματος της καταβολής σύνταξης χηρείας στο 35% αντί του 70% της κύριας σύνταξης, και μόνο για ένα μικρό ποσοστό συνταξιούχων που αφορά η σχετική ρύθμιση, δεν μπορεί να ονομαστεί «οριστική κατάργηση των περικοπών», όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης. Ορθότερα, μπορεί να χαρακτηριστεί κυβερνητικό θράσος «χωρίς περικοπές». 

Κακώς η κυβέρνηση προσπαθεί και σ’ αυτή την περίπτωση να φιλοτεχνήσει μια εικόνα φιλική προς τους συνταξιούχους, όταν τους έχει στερήσει σημαντικά έσοδα τα τελευταία χρόνια, άμεσα και έμμεσα.

Και κάκιστα προσπαθεί, για άλλη μια φορά, μετά από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης, να ρίξει την ευθύνη οπουδήποτε αλλού, αντί να την αναλάβει, καθώς 

επέδειξε χαρακτηριστική αδράνεια για την επίλυση του προβλήματος και αξιοσημείωτη ενεργητικότητα για την εφαρμογή των περικοπών, όπως αποδεικνύει και η εγκύκλιος Τσακλόγλου του 2021, αλλά και η υπεράσπιση της περικοπής στο ΣτΕ, απέναντι στους συλλόγους συνταξιούχων λόγω θανάτου.  

Παρ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θεωρεί ως θετική εξέλιξη κάθε λεπτό του ευρώ που αποδίδεται σε εργαζόμενους και συνταξιούχους, με τη νέα ρύθμιση βλέπουμε:

• Να ωφελούνται 8.552, ενώ περίπου 100.000 άλλοι μένουν εκτός, καθώς η ευνοϊκή ρύθμιση δεν ισχύει εάν ο θάνατος επήλθε πριν από τις 13 Μαΐου 2016. 

• Να μένουν εκτός ρύθμισης οι δικαιούχοι συντάξεων χηρείας του πρώην ΟΓΑ

• Να βρίσκονται εκτός ρύθμισης οι επικουρικές συντάξεις χηρείας, που παραμένουν μειωμένες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν μπορεί να συναινέσει σε αυτές τις εξαιρέσεις. Πολύ περισσότερο , όταν το 2019 προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις υπέρ των δικαιούχων συντάξεων χηρείας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε το ποσοστό του επιζώντος συζύγου από 50% σε 70%, κατάργησε το ηλικιακό όριο και έκανε τη σύνταξη μόνιμη. 

Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε ακριβώς μέσα στο πνεύμα και το γράμμα των δεσμεύσεών του για μια πορεία αναστροφής των αρνητικών επιπτώσεων της μνημονιακής περιόδου, η οποία τερματίστηκε τον Αύγουστο του 2018.

Ήταν μια αρχή. Όταν, όμως, ανέλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2019, έβαλε τέλος στη συνέχιση αυτής της πολιτικής. Μέχρι σήμερα που ξεσηκώθηκε ο κόσμος.

Ας μας πει, λοιπόν, η κυβέρνηση γιατί χρειάστηκε επτά χρόνια για να αντιμετωπίσει την αδικία;

Και αν αναγνωρίζει ως αδικία την περικοπή, γιατί η αποκατάσταση αφορά μόνο συγκεκριμένη κατηγορία και όχι όλους τους συνταξιούχους που υπέστησαν την ίδια μείωση;