Η 28η Απριλίου έχει καθιερωθεί  από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας  ως  Παγκόσμια Ημέρα για την «Υγεία κι Ασφάλεια στην Εργασία (ΥΑΕ)» κι έχει οριστεί από το Παγκόσμιο Συνδικαλιστικό Κίνημα και ως Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων από τα Εργατικά Ατυχήματα.

Η φετινή επέτειος, με τίτλο «Ας διασφαλίσουμε ένα υγιές ψυχοκοινωνικό εργασιακό περιβάλλον», επιδιώκει να αναδείξει την αναγκαιότητα προστασίας   από ψυχοκοινωνικούς  παράγοντες, όπως ο φόρτος και ο χρόνος (εντατικοποίηση), η εργασιακή ανασφάλεια, οι μη δίκαιες και διαφανείς διαδικασίες, αλλά και μορφές συμπεριφοράς όπως ο εκφοβισμός, η βία και η παρενόχληση. Πρόσθετοι δηλαδή επιβαρυντικοί επαγγελματικοί παράγοντες που μετατρέπονται σε σοβαρούς ψυχοκοινωνικούς κινδύνους με αρνητικές ψυχολογικές, σωματικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Στην Ελλάδα του 2026, η εργασία γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη, πιο επισφαλής και πιο εξαντλητική. Τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αόρατα, ενώ το άγχος, η εξουθένωση, η ανασφάλεια, η κατάθλιψη διαβρώνουν καθημερινά την ψυχική  υγεία και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση δεν ενισχύει την προστασία της εργασίας. Επιλέγει συνειδητά την απορρύθμιση: διευρύνει τα εξαντλητικά ωράρια, νομιμοποιεί την υπερεργασία, αποδυναμώνει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και υποβαθμίζει το κρίσιμο πεδίο της ΥΑΕ. Μετατρέπει την εργασία σε πεδίο φθηνής και απροστάτευτης εκμετάλλευσης.

Την ίδια στιγμή, η κλιματική κρίση επιβαρύνει δραματικά τις συνθήκες εργασίας. Εργαζόμενοι σε κατασκευές, γεωργία και βαριά επαγγέλματα εκτίθενται σε καύσωνες και ακραία φαινόμενα χωρίς ουσιαστική προστασία. Η απουσία στοχευμένων  πολιτικών πρόληψης και προστασίας  αποδεικνύει, ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αποτελεί προτεραιότητα.

Η τραγωδία στη Βιολάντα δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι η πιο σκληρή επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας: μιας πολιτικής που επιτρέπει να χάνονται ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κόστους και της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Όταν εργαζόμενοι δεν επιστρέφουν από τη βάρδια τους, δεν μιλάμε για ατύχημα – μιλάμε για ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη είναι πολιτική. Σε μια χώρα όπου άνθρωποι σκοτώνονται στη δουλειά, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα – είναι συνενοχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ δηλώνει ξεκάθαρα: η εργασία δεν μπορεί να είναι πεδίο φθοράς και εκμετάλλευσης. Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα προστατεύει την εργασία και τη ζωή.

Για την εργασία συνολικά:

– Επέκταση των συλλογικών συμβάσεων με στόχο την κάλυψη του 80% των εργαζομένων
– Επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού
– Κατάργηση των αντεργατικών ρυθμίσεων που επιβάλλουν υπερεργασία και εξαντλητικά ωράρια
– Καταπολέμηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κατάργηση της εικονικής εργολαβίας
– Κατοχύρωση της αρχής «ίση αμοιβή για ίση εργασία»

Για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία:

– Ίδρυση Φορέα Ασφάλισης Επαγγελματικού Κινδύνου
– Αναβάθμιση των λειτουργιών του Εθνικού Συστήματος ΥΑΕ και του ΣΥΑΕ
– Αναβάθμιση  του Συμβουλίου ΥΑΕ με ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων και πραγματική λογοδοσία
– Ενεργοποίηση των Περιφερειακών Επιτροπών ΥΑΕ
– Ενδυνάμωση των Επιτροπών ΥΑΕ σε κάθε επιχείρηση σε Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα , με ουσιαστικές αρμοδιότητες και ενεργοποίηση των Περιφερειακών Επιτροπών ΥΑΕ
– Δημιουργία αξιόπιστου και ενιαίου συστήματος καταγραφής εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών

Για την κλιματική διάσταση της εργασίας:

– Θεσμοθέτηση μέτρων προστασίας από καύσωνες και ακραία καιρικά φαινόμενα
– Διασφάλιση δίκαιης πράσινης μετάβασης με κοινωνικές ρήτρες, εκπαίδευση και ποιοτικές θέσεις εργασίας

Καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Το «Vision Zero» δεν είναι σύνθημα — είναι πολιτική υποχρέωση.

Δεν αποδεχόμαστε μια χώρα όπου ο εργαζόμενος φοβάται αν θα επιστρέψει σπίτι.
Δεν αποδεχόμαστε μια οικονομία που μετρά τα κέρδη και αγνοεί τις ανθρώπινες απώλειες.

Η εργασία δεν είναι κόστος. Είναι δικαίωμα.

Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!