Συνέντευξη της Όλγας Γεροβασίλη, βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Δ’ Αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων, στην εφημερίδα «Kontra News» και στο δημοσιογράφο Θανάση Λυρτσογιάννη

Στην Κεντροαριστερά μιλάτε για την αναγκαιότητα της συνεργασίας για να φύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Παρότι συμφωνείτε στον κεντρικό στόχο δεν τα βρίσκετε. Ποια είναι τα εμπόδια;

Ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ εδώ και χρόνια μιλά καθαρά: χωρίς προγραμματικές συγκλίσεις και γενναίες συνεργασίες δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή. Ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχουμε κάνει στη Νέα Δημοκρατία. Της επιτρέπει να εμφανίζεται ισχυρή, ενώ στην πραγματικότητα η κοινωνική της απονομιμοποίηση βαθαίνει μέρα με τη μέρα.

Ας είμαστε ειλικρινείς: κυριάρχησαν μικροκομματικοί υπολογισμοί, εγωισμοί, φοβικά σύνδρομα, λογικές περιχαράκωσης. Όμως αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί – και πάντα πληρώνεται ακριβά από την κοινωνία. Δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη ακρίβεια, άλλη αδικία, άλλη αλαζονεία. Χρειάζεται διέξοδο. Και αυτή δεν θα έρθει από μοναχικούς δρόμους, αλλά από μια ευρεία προγραμματική, προοδευτική συνεργασία και ανασύνθεση.

Χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Αν συνεχίσουμε να τον σπαταλάμε, θα είμαστε υπόλογοι απέναντι στον κόσμο που ασφυκτιά. Τώρα είναι η ώρα να καθίσουμε όλοι στο ίδιο τραπέζι – κόμματα, κινήματα, προσωπικότητες, συλλογικότητες. Όχι για καρέκλες, αλλά για πειστικό, εναλλακτικό, προοδευτικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Για το μέλλον της χώρας.

Εσείς στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κάνετε ότι μπορείτε για συνεργασία. Αντιρρήσεις και απροθυμία υπάρχει από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά. Οι λόγοι είναι προσωπικοί ή πολιτικοί;

Δεν θέλω να σχολιάσω άλλους πολιτικούς χώρους. Υπάρχει όμως μια αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί: αν διαβάσει κανείς τις ανακοινώσεις τους, αν ακούσει τις παρεμβάσεις τους, αν δει την κριτική που ασκούν στην κυβέρνηση, θα διαπιστώσει ότι σε κρίσιμα ζητήματα δεν έχουμε σημαντικές διαφορές.

Ρωτώ λοιπόν ευθέως: όταν συμφωνούμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι κοινωνικά άδικη, θεσμικά επικίνδυνη και πολιτικά αποτυχημένη, γιατί αρνούμαστε να συζητήσουμε σοβαρά ένα κοινό προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης;

Η περιχαράκωση δεν είναι στρατηγική. Είναι υπεκφυγή. Και ο απομονωτισμός δεν είναι καθαρότητα. Είναι αδυναμία. Αν δεν τολμήσουμε να μετατρέψουμε τις κοινές διαπιστώσεις σε κοινό πρόγραμμα, τότε οι πολίτες θα είναι αυστηροί μαζί μας. Η εποχή απαιτεί υπερβάσεις, όχι κομματικές επιβεβαιώσεις.

Η ανακοίνωση του πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα είναι θέμα χρόνου. Η μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη που ευαγγελίζεται θα είναι προϊόν συνεργασιών ή ένας συμπαγής οργανισμός;

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρωθυπουργός που ανέλαβε τη χώρα στα βράχια και την έβγαλε από τα μνημόνια, αποκαθιστώντας τη διεθνή της αξιοπιστία. Δεν γνωρίζω τις επόμενες κινήσεις του και δεν θα προκαταλάβω καμία πρωτοβουλία.

Είναι όμως προφανές ότι οποιαδήποτε παρέμβασή του θα λειτουργήσει καταλυτικά. Ο προοδευτικός χώρος βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Χρειάζεται πολιτικό οξυγόνο, πειστική κυβερνητική πρόταση και κοινωνική επανασύνδεση. Αν και όποτε υπάρξουν πρωτοβουλίες, είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνουν τις εξελίξεις και θα ανοίξουν τον δρόμο για μια νέα φάση ανασύνθεσης.

Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού μετά την αναγγελία της δημιουργίας κόμματος είναι εξόχως αποκαλυπτικές. Πού την τοποθετείτε εσείς πολιτικά; Πώς θα χαρακτηρίζατε τις θέσεις της για τις αμβλώσεις και τα Ελληνοτουρκικά;

Σέβομαι απόλυτα τον αγώνα που έδωσε η κ. Καρυστιανού – όπως και οι άλλοι συγγενείς – για την ανάδειξη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα των Τεμπών, απέναντι σε μια κυβέρνηση που έκανε τα πάντα για να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Στηρίξαμε και στηρίζουμε αυτόν τον αγώνα, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

Από εκεί και πέρα, αν προχωρήσει στη δημιουργία πολιτικού σχηματισμού, όπως όλα τα κόμματα και όλα τα πρόσωπα που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, θα κριθεί για τις θέσεις, το πρόγραμμα και την ομάδα συνεργατών της. Δυστυχώς, οι πρώτες απόψεις που εξέφρασε δείχνουν να κινούνται σε βαθιά συντηρητική κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, από τους πολίτες κρινόμαστε όλοι.

Τι θα σημάνει για τη χώρα μία ενδεχόμενη νίκη και τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Θα σήμαινε συνέχιση της θεσμικής υποβάθμισης, διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων και πλήρη κανονικοποίηση της διαφθοράς. Ήδη ζούμε τα αποτελέσματα μιας εξουσίας που δεν λογοδοτεί, δεν ακούει και δεν αισθάνεται. Η ακρίβεια διαλύει τα νοικοκυριά, οι ανισότητες παγιώνονται, οι νέοι ασφυκτιούν, ο πρωτογενής τομέας καταρρέει, το κοινωνικό κράτος αποδομείται.

Μια τρίτη θητεία θα σήμαινε ότι όλα αυτά γίνονται «νέα κανονικότητα». Ότι η αλαζονεία θα μετατραπεί σε καθεστώς. Και αυτό, σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή τώρα. Μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης, θεσμικής ανασυγκρότησης και πραγματικού πατριωτισμού.

Η ακροδεξιά στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα κερδίζει έδαφος, ενώ οι προοδευτικές δυνάμεις υποχωρούν. Που αποδίδετε εσείς το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς και της υποχώρησης των προοδευτικών; Τι δεν κάνουν καλά οι προοδευτικές δυνάμεις;

Σε μια περίοδο ραγδαίων εξελίξεων και σύνθετων κρίσεων, η ακροδεξιά βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσα από έναν άμεσο, απλοϊκό και ακραία λαϊκίστικο λόγο. Δεν φταίνε όμως οι πολίτες. Ευθύνη φέρουμε οι προοδευτικές δυνάμεις, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Δεν καταφέραμε να δώσουμε πειστικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα. Πολλές φορές δεν εκπέμπουμε καθαρό στίγμα, «παίζουμε στο γήπεδο» του νεοφιλελευθερισμού και απομακρυνόμαστε από τις πραγματικές ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων.

Τα πράγματα είναι απλά: ή θα αρθρώσουμε έναν σύγχρονο, πειστικό προοδευτικό λόγο που να απαντά στις αγωνίες του παρόντος και στις προκλήσεις του μέλλοντος ή θα ζήσουμε σκοτεινές μέρες.

Πώς κρίνετε τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών απέναντι στις επιθέσεις και τους εκβιασμούς του Ντόναλντ Τραμπ;

Είναι κατώτερη των περιστάσεων. Βλέπουμε μια Ευρώπη χωρίς ισχυρή φωνή, που δείχνει να σύρεται πίσω από τις διαθέσεις του Αμερικανού προέδρου. Κι εδώ, για να συνδέσω με τα προηγούμενα, η ευθύνη βαραίνει και τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης: ή θα ξαναβρούμε τον προσανατολισμό μας και θα οικοδομήσουμε την Ευρώπη των λαών, με επαναφορά στις θεμελιώδεις αξίες του ευρωπαϊκού κεκτημένου, ή η Ευρώπη θα χάσει τη δυναμική της και θα καταστεί πλήρως χειραγωγίσιμη.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ζητούν διαχειριστές. Ζητούν ηγεσίες που θα συγκρουστούν, θα εμπνεύσουν και θα υπερασπιστούν τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη απέναντι στον αυταρχισμό της εποχής.