Η σύγκριση μεταξύ της διαχείρισης του τραγικού δυστυχήματος στην Ισπανία με την αντίστοιχη διαχείριση του δικού μας τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών αφήνει πολλά αναπάντητα ερωτηματικά για τον ρόλο της ελληνικής κυβέρνησης στην υπόθεση της συγκάλυψης της αλήθειας.

Οι ερωτήσεις που γεννώνται στην ελληνική κοινωνία, ιδίως μετά το δυστύχημα στην Ισπανία και που παραμένουν αναπάντητες είναι οι εξής:

1. Γιατί στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία ανέλαβε από την πρώτη στιγμή την ευθύνη για την έρευνα η αρμόδια Ισπανική Επιτροπή Διερεύνησης Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων, (CIAF), εμποδίζοντας οποιονδήποτε άλλον να βρίσκεται στον χώρο του δυστυχήματος; Και γιατί στα Τέμπη η αντίστοιχη αρχή, ο ΕΔΟΣΑΑΜ, συγκροτήθηκε αργότερα και ανέλαβε τη διερεύνηση του δυστυχήματος 8 ολόκληρους μήνες μετά, όταν όλα τα πρωτογενή στοιχεία στο πεδίο είχαν είτε εξαφανιστεί είτε αλλοιωθεί;
2. Γιατί στην Ισπανία δεν εγκαταστάθηκαν γερανοί από την πρώτη ακόμη ημέρα για να ξεμπαζώσουν και να ξαναμπαζώσουν το έδαφος του δυστυχήματος, όπως έγινε στα Τέμπη; Και γιατί στα Τέμπη, υπήρξε πρωτοφανής σπουδή να εξαφανιστεί κάθε στοιχείο από το έδαφος, με πρόσχημα την άμεση επαναλειτουργία της γραμμής, ενώ η πρώτη αμαξοστοιχία πέρασε από τον τόπο του δυστυχήματος σχεδόν 1,5 μήνα μετά;
3. Γιατί στην Ισπανία δεν υπήρξαν κυβερνητικά στελέχη για να συντονίσουν τις εργασίες στο πεδίο του δυστυχήματος από την επομένη ακόμη, όπως συνέβη στα Τέμπη; Όπου από την πρώτη ημέρα εγκαταστάθηκε στο πεδίο και συντόνιζε τις εργασίες αποκατάστασης του εδάφους ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Χρ. Τριαντόπουλος και άλλοι 4-5 υπουργοί και υφυπουργοί;
4. Γιατί οι επίσημες δηλώσεις στην Ισπανία από πλευράς κυβέρνησης ήταν τόσο λιτές και προσεκτικές, περιμένοντας πρώτα την έκδοση πορίσματος από την αρμόδια αρχή, ενώ στα Τέμπη ο ίδιος ο πρωθυπουργός, χωρίς καμία έρευνα και χωρίς κανένα στοιχείο στα χέρια του, από την επομένη ακόμη του δυστυχήματος επιχείρησε να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, επιρρίπτοντας ατεκμηρίωτα την ευθύνη σε ανθρώπινο λάθος και ενοχοποιώντας τον σταθμάρχη Λάρισας;
5. Γιατί στην επίσης μετωπική σύγκρουση ηλεκτραμαξών στην Ισπανία δεν υπήρξε ανάφλεξη, σε αντίθεση με τα Τέμπη, όπου υπήρξε τεράστια πυρόσφαιρα που κατέκαψε πολλούς επιβάτες;
6. Και τέλος, παρά την μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, επίσημη εκδοχή περί αυτανάφλεξης των ηλεκτραμαξών, εξ αιτίας των ελαίων σιλικόνης που περιέχονται στις μηχανές τους, γιατί δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο άλλο ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός μετωπικής σύγκρουσης ηλεκτραμαξών που να συνοδεύτηκε από αυτανάφλεξη, εκτός από τις περιπτώσεις που μεταφέρονταν από κάποια αμαξοστοιχία καύσιμη ύλη;

Τα μέχρι τώρα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το έγκλημα των Τεμπών ήταν προδιαγεγραμμένο να συμβεί λόγω της παλαιότητας των υποδομών, του σιδηροδρομικού δικτύου και του τροχαίου υλικού, λόγω της έλλειψης ικανού και έμπειρου προσωπικού, καθώς και λόγω της ανυπαρξίας σύγχρονων συστημάτων ασφαλείας, αυτοματισμών και τηλεδιοίκησης.

Ελλείψεις για τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση ήταν ενήμερη, καθώς είχε αρμοδίως και εγκαίρως ενημερωθεί με επιστολές υψηλόβαθμων στελεχών των σιδηροδρομικών οργανισμών, καθώς και με αλλεπάλληλες έγγραφες ειδοποιήσεις και εξώδικα των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους.

Και επιπλέον, οι αρμόδιοι είχαν ειδοποιηθεί και με θεσμικό τρόπο από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Σιδηροδρόμων, ο οποίος έκρουσε κατ’ επανάληψη των κώδωνα του κινδύνου.

Γι’ αυτό και δικαίως το δυστύχημα στα Τέμπη θα μείνει στην ιστορία ως έγκλημα.

Για το οποίο, μάλιστα, έγινε εργώδης προσπάθεια εκ των υστέρων να συγκαλυφθεί. Μια προσπάθεια που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.