Δεν ήταν «οικογενειακό επεισόδιο». Ήταν απόπειρα δολοφονίας. Ένας άντρας που πίστεψε ότι έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στη γυναίκα του. Ένα πιρούνι — εργαλείο του φαγητού — έγινε όπλο μαζικού μίσους. Εκατοντάδες χτυπήματα στο πρόσωπο μιας 37χρονης γυναίκας. 

Δεν ήταν η «κακιά στιγμή», ήταν πατριαρχική αγριότητα. Γιατί όταν λέμε έμφυλη βία, δεν εννοούμε απλώς ένα επίδικο περιστατικό. Εννοούμε μία διαχρονική δομή εξουσίας που επιτρέπει στον θύτη να πιστεύει ότι έχει το “δικαίωμα” να καταστρέψει το σώμα της γυναίκας — κατά το δοκούν, με όπλο το πιο καθημερινό εργαλείο.

Η γυναίκα δεν γλίτωσε από τύχη — επέζησε γιατί πάλεψε. Κι η κοινωνία οφείλει να παλέψει μαζί της. Όχι άλλη σιωπή, όχι άλλη συγκάλυψη. Η έμφυλη βία δεν είναι ακραία εξαίρεση. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που ακόμα ανέχεται τους θύτες και αμφισβητεί τα θύματα.