Ακόμα δύο γυναίκες χάθηκαν άδικα τις τελευταίες ώρες. Ακόμα δύο γυναικοκτονίες σκορπούν θλίψη στην ελληνική κοινωνία.

Η Δώρα από το Αγρίνιο, παρότι είχε καταγγείλει τον πρώην σύντροφο της για ενδοοικογενειακή βία, παρότι προσπάθησε να προστατεύσει τη ζωή της, έπεσε νεκρή από τα χέρια του.

Η Γαρυφαλλιά από την Πάτρα κατέληξε πριν από λίγο, δίνοντας μάχη ζωής στη ΜΕΘ του ΚΑΤ, ύστερα από επίθεση του συντρόφου της.

Κάθε φορά που μια γυναίκα πέφτει νεκρή από τα χέρια του συντρόφου της, είναι σαν να πέφτει νεκρή η αδελφή μας, η μητέρα μας, η φίλη μας, η συμφοιτήτριά μας, η συνάδελφός μας.

Στις πόσες γυναικοκτονίες θα πάρει η πολιτεία τις απαραίτητες πρωτοβουλίες τόσο για την πρόληψη, όσο και για την αποτελεσματική προστασία των κακοποιημένων γυναικών;

Πότε η κυβέρνηση θα σταματήσει «να χώνει το κεφάλι στην άμμο» και θα κατοχυρώσει νομικά τον όρο «γυναικοκτονία»;

Ας σπάσουμε επιτέλους την αλυσίδα της βίας, της κακοποίησης, με δράσεις που ξεκινούν από το σχολείο και από το σπίτι, ώστε όλα τα παιδιά να μάθουν ότι κανένας δεν ανήκει σε κανέναν και ότι η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία. Γιατί η πατριαρχία δολοφονεί και η αδιαφορία επιβραβεύει.