Ανακοίνωση του Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Ο Τομέας Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ χαιρετίζει και στηρίζει τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στον Πολιτισμό και τη σημερινή κινητοποίηση στο Υπουργείο Πολιτισμού, απέναντι στις μη ανανεώσεις συμβάσεων, την εργασιακή επισφάλεια και τη διαρκή υποστελέχωση των πολιτιστικών φορέων.

Οι εξελίξεις στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου δεν είναι ένα μεμονωμένο εργασιακό επεισόδιο. Η επίκληση του «εποχικού χαρακτήρα» του Φεστιβάλ δεν απαντά με ποια κριτήρια δεν ανανεώθηκαν συμβάσεις εργαζομένων με πολυετή παρουσία, ούτε πώς διασφαλίζεται η λειτουργία του Οργανισμού όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν υποστελέχωση και εντατικοποίηση.

Υπάρχει, επιπλέον, μια κρίσιμη νομοθετική ακολουθία. Το άρθρο 172 του ν. 5224/2025 (ΦΕΚ Α΄ 142/5.8.2025) προέβλεπε αυτοδίκαιη ανανέωση των συγκεκριμένων συμβάσεων έως τις 30.9.2026. Με το άρθρο 126 του ν. 5324/2026 (ΦΕΚ Α΄ 121/30.7.2026), η κυβέρνηση άλλαξε τη διάταξη: η ανανέωση έως τις 30.9.2027 δεν είναι πλέον αυτοδίκαιη, αλλά εξαρτάται από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Λίγους μήνες μετά, έχουμε μη ανανεώσεις. Αυτό δεν μπορεί να εμφανίζεται ως φυσιολογική συνέπεια της «εποχικότητας», αλλά ως αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής.

Το Φεστιβάλ, δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση. Εντάσσεται σε έναν συνολικό οδοστρωτήρα στον Πολιτισμό: επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες ανάγκες με διαδοχικές συμβάσεις, υποστελέχωση, αλλά και σταδιακή εκχώρηση λειτουργιών και χώρου σε ιδιώτες. Από την αναδιάρθρωση της διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς έως την εργασιακή ανασφάλεια στους εποπτευόμενους φορείς, διαμορφώνεται ένα μοντέλο με λιγότερη δημόσια ευθύνη, περισσότερη επισφάλεια και περισσότερη εμπορευματοποίηση του πολιτιστικού αγαθού.

Ο Τομέας Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ζητά την ανάκληση των μη ανανεώσεων και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Το Υπουργείο Πολιτισμού και η διοίκηση του Φεστιβάλ οφείλουν να δημοσιοποιήσουν τα κριτήρια των αποφάσεών τους και τον πραγματικό σχεδιασμό στελέχωσης του Οργανισμού.

Ο δημόσιος πολιτισμός δεν είναι κόστος προς περικοπή ούτε πεδίο προς εκχώρηση. Και οι άνθρωποι που τον υπηρετούν δεν είναι αναλώσιμοι.