Άρθρο της αναπληρώτριας Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και διευθύντριας της ΚΟ, Νατάσσας Γκαρά, στην Εφημερίδα των Συντακτών

Σήμερα, που ο πολιτικός λόγος, οι αποφάσεις, κινούνται σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση, που η πολιτική γίνεται παρακολούθημα των ελίτ και οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν, είναι αναγκαίο να υπάρχει μια ισχυρή δύναμη στα αριστερά του πολιτικού συστήματος. Μια δύναμη κινηματική, ριζοσπαστική,  μεταρρυθμιστική. Μία αριστερή δύναμη ευθύνης. Παρούσα στην κοινωνία, στους δρόμους, αλλά και ισχυρή στη Βουλή.

Γιατί η Αριστερά υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία κι όχι να αναπαράγει τον εαυτό της.

Υπάρχει για να δίνει συλλογική απάντηση εκεί όπου ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλει την ατομική λύση. Για να μετατρέπει το προσωπικό αδιέξοδο σε κοινωνικό αίτημα, την ατομική αγωνία σε συλλογική διεκδίκηση, την απογοήτευση σε συμμετοχή. Για να καταδεικνύει ότι ο εργαζόμενος μόνος απέναντι στην εργοδοσία, ο δανειολήπτης απέναντι στην τράπεζα, ο πολίτης απέναντι στην εξουσία είναι αδύναμος. Συλλογικά, όμως, οι συσχετισμοί – και ο κόσμος μας – μπορούν να αλλάξουν.

Η συλλογικότητα, δεν είναι απλώς μια οργανωτική αρχή της Αριστεράς. Βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής της πρότασης. Η απάντησή της σε μια εποχή που μας εκπαιδεύει να αντιλαμβανόμαστε τα πάντα ως ατομική υπόθεση: την επιτυχία, την αποτυχία, την εργασία, την ανεργία, την υγεία, την αξιοπρέπεια στη ζωή.

Αυτή την αρχή, όμως, οφείλουμε να την εφαρμόσουμε πρώτα στους εαυτούς μας.

Δεν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε το συλλογικό στην κοινωνία και να υποτασσόμαστε στο προσωπικό στην πολιτική. Δεν μπορεί το «εμείς» να αποτελεί την πρότασή μας, αλλά να υποχωρεί μπροστά στα δικά μας «εγώ». Δεν γίνεται προσωπικές αντιπαραθέσεις, εγωισμοί, πικρίες και διαφορετικές διαδρομές να αποδεικνύονται ισχυρότερες από αυτό που έχουμε χρέος να υπηρετήσουμε.

Και το χρέος μας σήμερα είναι επιτακτικό.

Να δώσουμε στην Αριστερά τη δύναμη να παρεμβαίνει αποτελεσματικά. Να εμπνεύσουμε ανθρώπους να μπουν στην πολιτική δράση κι όχι να τους στέλνουμε απογοητευμένους στο σπίτι. Να πείσουμε ότι υπάρχει μια ισχυρή φωνή που εκπροσωπεί τις ανάγκες τους και μια συλλογική δύναμη που μπορούν να συμμετέχουν, να διεκδικούν. Να δώσουμε μία απάντηση σε φαινόμενα πολυκερματισμού, απαξίωσης, διασπάσεων, μοναχικών δρόμων και «μικρομεγαλίστικων» τάσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήδη συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να εγγυηθεί μία προγραμματική συμφωνία και συγκλίσεις απέναντι στη Δεξιά. Γι’ αυτό κι έχει απευθύνει κάλεσμα συνεργασίας στις δυνάμεις της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου. Όχι για να ακυρωθούν διαφορετικές ταυτότητες και διαδρομές ή να σκεπαστούν διαφωνίες. Αλλά για να κάνουμε πράξη όσα λέμε ότι πιστεύουμε: να βάλουμε το συλλογικό πάνω από το προσωπικό. Να στρέψουμε το βλέμμα στις ανάγκες της κοινωνίας κι όχι να τρέφουμε προσωπικούς εγωισμούς.

Και εδώ κανείς δεν μπορεί να αποφύγει την ευθύνη.

Γιατί αν αύριο η Αριστερά βρεθεί αποδυναμωμένη, κατακερματισμένη, αν δεν μπορεί να έχει καθοριστική παρουσία στον πολιτικό στίβο, αν ακόμη περισσότεροι πολίτες  οδηγηθούν στην αποχή, στην ιδιώτευση, στην αδράνεια, αν η ακροδεξιά ανεβαίνει, δεν θα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν γνωρίζαμε.

Ποιος θα αναλάβει τότε την ευθύνη;

Ποιος θα εξηγήσει ότι δεν καταφέραμε να συνεργαστούμε επειδή δεν μπορέσαμε να υπερβούμε προσωπικές αντιπαραθέσεις, αγκυλώσεις κι εγωισμούς; Ότι προτιμήσαμε τη βεβαιότητα της μικρής αλήθειας και του προσωπικού πείσματος, από τη δύσκολη υπόθεση μιας μεγάλης συλλογικής προσπάθειας;

Το ίδιο ζήτημα τίθεται και απέναντι στο φαινόμενο των ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών. Η λαϊκή εντολή δεν είναι προσωπικό περιουσιακό στοιχείο και η έδρα δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο ατομικής πολιτικής επιβίωσης, απαξιώνοντας τη δημοκρατική λειτουργία. Η πολιτική εκπροσώπηση έχει νόημα, όταν υπηρετεί τη συλλογική εντολή και, πάνω απ’ όλα, τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Χρειάζεται να κάνουμε ένα ριζοσπαστικό βήμα. Όχι να συμφωνήσουμε σε όλα. Αλλά να αποφασίσουμε ότι αυτά που μας ενώνουν και, κυρίως, αυτοί που έχουμε χρέος να εκπροσωπήσουμε είναι σημαντικότεροι από όσα μας χωρίζουν. Κυρίως είναι σημαντικότεροι από τα μικρά μας «εγώ». Ποιον αφορά άλλωστε η προσωπική πίκρα ή επιδίωξη του καθενός;

Να επαναφέρουμε, λοιπόν, την Αριστερά στον πραγματικό της ρόλο. Ισχυρή παρουσία στην κοινωνία, στους δρόμους, στους αγώνες, στη Βουλή.

Να ξανακάνουμε το «εμείς» πολιτική πράξη.

Γιατί η Αριστερά δεν υπάρχει για να δικαιώνει τις προσωπικές μας διαδρομές. Υπάρχει για να αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων. Και αυτή είναι μια ευθύνη από την οποία κανείς μας δεν δικαιούται να απέχει.