Σημεία από τις τοποθετήσεις του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Δημήτρη Μελίδη, στον τηλεοπτικό σταθμό Attica, στους δημοσιογράφους Βαγγέλη Γιακουμή και Άννα Καραβοκύρη
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ άσκησε κριτική στην επταετή διακυβέρνηση της ΝΔ, επισημαίνοντας ότι οι υψηλότεροι μισθοί δεν έχουν ουσιαστική αξία όταν δεν επαρκούν για τις ανάγκες των νοικοκυριών. Αναφέρθηκε στην οικονομική παρακαταθήκη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στις ευκαιρίες που δεν αξιοποίησε η ΝΔ για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, καθώς και στις πολιτικές εξελίξεις στον προοδευτικό χώρο και τη στάση του Αλέξη Τσίπρα.
Η αγοραστική δύναμη αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση της οικονομίας
«Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να αποκρύψουν την πραγματικότητα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται στην εξουσία εδώ και επτά χρόνια και οδεύει προς τον όγδοο χρόνο διακυβέρνησης. Είχε, επομένως, στη διάθεσή της μεγάλο χρονικό περιθώριο, σημαντικούς χρηματοδοτικούς πόρους, το Ταμείο Ανάκαμψης και ευκαιρίες που δεν είχε καμία άλλη πρόσφατη ελληνική κυβέρνηση, ιδιαίτερα όσες διαχειρίστηκαν τη χώρα κατά τη μνημονιακή περίοδο.
Το κρίσιμο μέγεθος, όμως, είναι η αγοραστική δύναμη. Τι σημασία έχει το ύψος του μισθού, όταν δεν μπορείς να αγοράσεις τα απαραίτητα; Δεν θυμάμαι το 2019 οι πολίτες να φοβούνται να μπουν στο σούπερ μάρκετ ή να μην μπορούν να πληρώσουν τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Η Νέα Δημοκρατία είχε στη διάθεσή της οκτώ χρόνια και εξαιρετικά μεγάλες χρηματοδοτικές δυνατότητες, μεταξύ των οποίων και τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Θα μπορούσε να έχει προχωρήσει ακόμη και σε αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, αλλά δεν το επέλεξε.
Όλο τον περασμένο χειμώνα συζητούσαμε για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς έκτοτε να έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Η κατάσταση στον αγροτικό τομέα δεν έχει βελτιωθεί. Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας είναι ένα ζήτημα που υπερβαίνει τα κομματικά όρια και για το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει συλλογική συνεννόηση και συναπόφαση. Είναι εντυπωσιακό ότι η Νέα Δημοκρατία, έπειτα από δύο ολόκληρες κυβερνητικές θητείες και έχοντας όλες τις δυνατότητες να βελτιώσει την καθημερινότητα των πολλών και να δημιουργήσει συνθήκες ευημερίας, δεν το έκανε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βιάστηκε να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Μέχρι το 2015, η κατάσταση ήταν έκρυθμη και υπήρχε διαρκώς η αγωνία για το αν θα καταβληθούν οι μισθοί και οι συντάξεις με την κοινωνία σε απόγνωση. Το 2019 που παρέδωσε την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ η χώρα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση σε σχέση με το 2015 που ανέλαβε.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς έκανε και λάθη, αλλά υλοποίησε την επαναφορά της χώρας στην κανονικότητα εκεί που οι άλλοι απέτυχαν. Το κυριότερο είναι ότι, όταν παρέδωσε τη διακυβέρνηση της χώρας, άφησε στα δημόσια ταμεία 37 δισ. ευρώ, ενώ το 2015 είχε παραλάβει άδεια ταμεία. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να αναγνωριστεί στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν επρόκειτο, άλλωστε, για μια μονοπρόσωπη κυβέρνηση, αλλά για μια συλλογική προσπάθεια, στην οποία συμμετείχαν πολλοί υπουργοί, διαθέτοντας χρόνο και κόπο για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα».
Για τον Αλέξη Τσίπρα και τις πολιτικές εξελίξεις στον προοδευτικό χώρο
«Ο κ. Τσίπρας παραιτήθηκε από τη Βουλή πριν από έναν χρόνο. Επομένως, μέχρι τη διεξαγωγή των εκλογών, θα έχει συμπληρώσει σχεδόν δύο χρόνια εκτός Κοινοβουλίου. Η στάση αυτή προκαλεί ερωτήματα. Προφανώς είχε τους λόγους του, ωστόσο δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε στους πολίτες ότι, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δίνει μια σοβαρή μάχη μέσα στη Βουλή, ο κ. Τσίπρας και τα στελέχη του απουσιάζουν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συζήτηση για το άρθρο 23, το οποίο περιλάμβανε τη διάταξη για τον εκτελεστό τίτλο, μια ρύθμιση που είχε περάσει ούτε και κατά τη μνημονιακή περίοδο. Ο Νίκος Παππάς και ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν σκληρή κοινοβουλευτική μάχη, προκειμένου να απορριφθεί το άρθρο 23. Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι είχε επτά βουλευτές και πλέον έχει δώδεκα, με την κοινοβουλευτική του δύναμη να αυξάνεται. Την ίδια στιγμή, παρατηρούμε το πρωτοφανές και αντικοινοβουλευτικό φαινόμενο οι ανεξάρτητοι βουλευτές να αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη. Οι πολίτες είχαν αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα, ωστόσο αρκετοί πρώην βουλευτές του είτε πήγαν σε άλλα κόμματα είτε επέλεξαν ουσιαστικά να επιστρέψουν την εντολή που τους έδωσαν οι ψηφοφόροι τους παραιτούμενοι για να πάνε στο κόμμα Τσίπρα. Εύλογα αναρωτιόμαστε με ποιο σκεπτικό θα απευθυνθούν εκ νέου στους ίδιους πολίτες, ζητώντας την ψήφο τους. Με τις αποχωρήσεις αυτές αποδυναμώθηκε το κόμμα μας και χάθηκε η δεύτερη θέση. Φτάσαμε κάποια στιγμή ακόμη και στην πέμπτη θέση, ενώ σήμερα βρισκόμαστε στην τέταρτη. Το αποτέλεσμα ήταν να αποδυναμωθεί συνολικά ο αντίπαλος πολιτικός πόλος απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Τελικά, ποιος ευνοήθηκε από αυτή την εξέλιξη; Η Νέα Δημοκρατία. Ποιος έχει την ευθύνη;
Σήμερα ζητάμε από τους πολίτες να κοιτάξουν πέρα από τις δημοσκοπήσεις και τη συζήτηση που περιορίζεται στην πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας και στη μάχη για τη δεύτερη θέση. Η συζήτηση για τη δεύτερη θέση δεν αφορά την ουσία της πολιτικής αλλαγής. Ο πρώτος αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση, ενώ ο δεύτερος όπως και οι υπόλοιποι παραμένουν στην αντιπολίτευση.
Εμείς ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευτούν ξανά τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας, έχουμε αναγνωρίσει τα λάθη μας και διαθέτουμε ένα σοβαρό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Από το καλοκαίρι και μετά, τα δεδομένα άλλαξαν. Σταμάτησε πλέον το αδιανόητο φαινόμενο να υπάρχουν άνθρωποι που, ενώ βρίσκονταν στον ΣΥΡΙΖΑ, καλούσαν επί μακρόν τους ψηφοφόρους του να στηρίξουν ένα άλλο κόμμα. Ο κ. Τσίπρας επέλεξε να βρεθεί απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι το αντίστροφο. Ο ίδιος δήλωσε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο». Αποχώρησε από το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό και με το οποίο κυβέρνησε τη χώρα. Και κάνει μας λέει ένα νέο κόμμα. Ωστόσο, από ποιους θα στελεχώνεται το νέο εγχείρημα; Από πρώην βουλευτές και πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αντιλαμβανόμαστε ποιος είναι ο στόχος αυτής της επιλογής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ. Είναι ένα κόμμα με μακρά ιστορία, που δεν ιδρύθηκε από τον κ. Τσίπρα το 2015. Προέρχεται από τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ Εσωτερικού, εκφράζοντας την παράδοση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Διαθέτει ένα σύγχρονο πρόγραμμα που καλύπτει το σύνολο των πολιτικών ζητημάτων, ακόμη και τις προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης.
Κι όμως, αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρώνεται στις προγραμματικές θέσεις και τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος που έχει κυβερνήσει τη χώρα, κυριαρχεί η συζήτηση γύρω από προσωποπαγείς πολιτικές πρωτοβουλίες και λύσεις που επενδύουν σε πρόσωπα, χωρίς να δίνουν ουσιαστικές απαντήσεις στα προβλήματα της κοινωνίας»
