Ο βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Γιάννης Καριπίδης, τοποθετήθηκε από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής, για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών: «Ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, της αποταμίευσης και των επενδύσεων, φορολογικές, μισθολογικές, συνταξιοδοτικές διατάξεις και λοιπές διατάξεις κοινωνικής πολιτικής», επισημαίνοντας:

“Αυτό δηλαδή που οι συνάδελφοι ενθουσιάζονται με την ανάπτυξη που υπάρχει το 2026 και τη συγκρίνουν με το 2019, συμπεριφέρονται σαν η πολιτική ιστορία της χώρας και η οικονομική ιστορία της χώρας να αρχίζει από το 2019 με την ανεργία που ήταν στο 17,5% και τώρα κατέβηκε στο 8%.

27,5% η ανεργία επί Σαμαρά

Και ξεχνούν ότι το 2015, το οποίο ήταν τέσσερα χρόνια μόνο πιο πριν, η ανεργία με κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν στο 27,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ με επίμονες προσπάθειες σε συνθήκες κρίσης την κατέβασε 10 μονάδες. Να θυμηθούμε, τις μειώσεις του ΑΕΠ, οι οποίες συνέβησαν εκείνα τα χρόνια πριν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν πολεμικών περιόδων. Ήταν μειώσεις καταστροφικές για τη χώρα λόγω των μνημονίων. Να σας θυμίσω ότι υπήρξε υπουργός το 2008, υπουργός Οικονομικών, ο οποίος εμφάνισε έλλειμμα στην εκτέλεση του προϋπολογισμού 15,8% και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν προσιδιάζει σε καμία δυτική οικονομία. Αυτά τα λέω γιατί βλέπω ότι δεν τηρούνται αναλογικά αυτά τα οποία πρόσφερε κάθε χώρος και υπάρχει συκοφάντηση των προσπαθειών μιας παράταξης, η οποία ήρθε για να βάλει μια τάξη σε αυτά τα οποία δεν μπορούσαν να γίνουν μέχρι τότε. Αυτά για το παρελθόν, γιατί τουλάχιστον εγώ, δεν θέλω να ακούω έτσι χωρίς κριτική, αυτά τα οποία βλέπουν μονόπλευρα κάποιοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αμφισβήτησε εξαρχής το τεχνητό δημοσιονομικό «ταβάνι»

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία ήταν η πολιτική δύναμη που αμφισβήτησε εξαρχής αυτό το τεχνητό δημοσιονομικό «ταβάνι», υπερασπιζόμενος την άποψη ότι η δημοσιονομική πολιτική οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι να περιορίζει εκ των προτέρων τις ανάγκες της. Αλλά και τα ευρωπαϊκά στοιχεία αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Η ΕΛΣΤΑΤ τελευταία εμφάνισε τον μέσο μισθό στην Ελλάδα -και δεν το σχολίασε από κυβερνητικής πλευράς κανένας- στα 18.800 ευρώ, όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι περίπου 41.500 ευρώ. Είμαστε στο 45% του ευρωπαϊκού μέσου μισθού. Το ίδιο συμβαίνει και για το διαθέσιμο εισόδημα. Είμαστε περίπου στο 66-68% όταν αυτό το μετράμε σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Η πραγματική ατομική κατανάλωση βρίσκεται στην 21η θέση. Το ΑΕΠ ανά κάτοικο σε όρους αγοραστικής δύναμης είναι στο 68%. Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχεται στο 27,5%. Όλα αυτά δίνουν μια εικόνα η οποία δεν είναι ευχάριστη και κυρίως δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Μια χώρα μπορεί να εμφανίζει ανάπτυξη στα χαρτιά και ταυτόχρονα να αφήνει την κοινωνία πίσω της. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα.

Κοστολογημένο και κοινωνικά δίκαιο, ολοκληρωμένο πρόγραμμα από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Έχουμε καταθέσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα, κοστολογημένο και κοινωνικά δίκαιο. Πρόγραμμα παρεμβάσεων περίπου 5 δισεκατομμυρίων ευρώ το έτος, αξιοποιώντας ευρωπαϊκές δημοσιονομικές ευελιξίες. Προτείνουμε άμεση φορολογική ανακούφιση και πάταξη της ακρίβειας. Προσωρινό μηδενισμό ΦΠΑ σε βασικά τρόφιμα, φάρμακα, βρεφικά και είδη γυναικείας υγιεινής, με μόνιμη μείωση του ΦΠΑ κατά 30% στα νησιά.

Τι προτείνουμε

Προτείνουμε αποκατάσταση των εισοδημάτων και εργασιακών δικαιωμάτων. Επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο και της 13ης σύνταξης, κατάργηση προσωπικής διαφοράς και κατάργηση της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων, η οποία επιβλήθηκε το 2010, και έχει σήμερα συλλέξει στο ΑΚΑΓΕ περίπου 22 δισεκατομμύρια. Δεν βλέπουμε τον λόγο να συνεχίζεται αυτή η αφαίμαξη των συντάξεων. Προτείνουμε επίσης πραγματική στεγαστική πολιτική, κατάργηση του «Ηρακλή», προστασία πρώτης κατοικίας, μετατροπή του ΕΦΚΑ σε εθνικό επενδυτή με εγγυήσεις 12 δισεκατομμυρίων ευρώ για εξαγορά κόκκινων στεγαστικών δανείων και δημιουργία κοινωνικής κατοικίας. Εάν δεν ανεβάσουμε την προσφορά κατοικίας δεν θα λυθεί τίποτα. Με αυστηρό πλαφόν στις βραχυχρόνιες μισθώσεις.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η συζήτηση δεν αφορά απλώς το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, αφορά δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την οικονομία”.