Δήλωση του Αντιπροέδρου της Left, Κώστα Αρβανίτη, για την ανάρτηση του πρωθυπουργού σχετικά με την έκθεση της Κομισιόν για το κράτος δικαίου

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να πανηγυρίσει. Για ακόμη μία φορά, επέλεξε να διαβάσει από μια ευρωπαϊκή έκθεση μόνο ό,τι εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα, παρουσιάζοντας μια καταγραφή επιμέρους προόδου ως δήθεν πανηγυρική δικαίωση της κυβέρνησής του και ως απάντηση σε κάθε κριτική που δέχεται. Όμως το κράτος δικαίου δεν αποτιμάται με επικοινωνιακές αναρτήσεις ούτε με επιλεκτικές αναγνώσεις ευρωπαϊκών εκθέσεων. Κρίνεται από την καθημερινή λειτουργία των θεσμών και από το κατά πόσο οι πολίτες αισθάνονται ότι υπάρχει διαφάνεια, λογοδοσία και ισονομία.

Για την περιβόητη «πρόοδο» στο κράτος δικαίου μιλούν πιο δυνατά τα ίδια τα γεγονότα. Μιλούν οι υποκλοπές που εξέθεσαν τη χώρα διεθνώς και προκάλεσαν τη θεσμική παρέμβαση των ευρωπαϊκών οργάνων. Μιλά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που απασχολεί διαρκώς τους ευρωπαϊκούς ελεγκτικούς και εισαγγελικούς μηχανισμούς. Μιλούν οι καταγγελίες για το μπάζωμα στον τόπο της τραγωδίας των Τεμπών και τα ερωτήματα που εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις. Μιλούν οι απευθείας αναθέσεις, η ευνοιοκρατία και η διαχείριση δημόσιου χρήματος που έχει προκαλέσει έντονη πολιτική και κοινωνική κριτική. Μιλούν οι συνεχείς αμφισβητήσεις για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, οι ανησυχίες για την ελευθερία και την πολυφωνία των ΜΜΕ και η σταδιακή απαξίωση των θεσμικών αντιβάρων.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Και αυτή δεν μπορεί να διαγραφεί επειδή η κυβέρνηση επέλεξε να απομονώσει ορισμένες θετικές αναφορές μιας έκθεσης, αποσιωπώντας ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή1 Επιτροπή εξακολουθεί να διατυπώνει συστάσεις και να επισημαίνει την ανάγκη περαιτέρω μεταρρυθμίσεων στους τομείς της Δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της καταπολέμησης της διαφθοράς και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης.

Το πιο προκλητικό, όμως, είναι η προσπάθεια του πρωθυπουργού να βαφτίσει κάθε κριτική «αντιπολιτευτική προπαγάνδα». Είναι εύκολο να κατηγορείς τους πολιτικούς αντιπάλους σου. Είναι πολύ πιο δύσκολο να απαντήσεις επί της ουσίας για τις υποκλοπές, για τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, για τις αλλεπάλληλες υποθέσεις που ελέγχονται από ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, για τις καταγγελίες περί κυβερνητικών παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη, για τη θέση της Ελλάδας στις διεθνείς αξιολογήσεις σχετικά με την ελευθερία του Τύπου και για την ολοένα μεγαλύτερη κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα θεσμικής κανονικότητας, όταν στην πραγματικότητα η δημόσια συζήτηση τα τελευταία χρόνια κυριαρχείται από ζητήματα που σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία θα προκαλούσαν βαθιά πολιτική αυτοκριτική και όχι θριαμβολογίες. Η αλαζονεία με την οποία ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να μετατρέψει μια έκθεση προόδου σε πολιτικό άλλοθι δείχνει ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τους θεσμούς ως εργαλείο επικοινωνίας και όχι ως πυλώνα της δημοκρατίας.

Οι πανηγυρισμοί, λοιπόν, είναι όχι μόνο πρόωροι αλλά και προκλητικοί. Γιατί το κράτος δικαίου δεν μετριέται με κυβερνητικά δελτία Τύπου. Μετριέται από το αν η εξουσία λογοδοτεί, αν η Δικαιοσύν1η λειτουργεί χωρίς σκιές, αν τα μέσα ενημέρωσης είναι πραγματικά ελεύθερα, αν οι ανεξάρτητες αρχές μπορούν να ασκούν απρόσκοπτα το έργο τους και αν κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Και σε όλα αυτά, παρά τις κυβερνητικές θριαμβολογίες, η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει πολλά να αποδείξει. Η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί και θα απαλλαγεί από την πιο αντιδημοκρατική και επικίνδυνη κυβέρνηση από την μεταπολίτευση. Η Αριστερά βρίσκεται και θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για την δημοκρατία.