Η δήλωση περί «εξάντλησης των δημοσιονομικών δυνατοτήτων» για τη στήριξη των αγροτών δεν αποτελεί οικονομική διαπίστωση, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή που προσβάλλει την αξιοπρέπεια και την κοινή λογική των ανθρώπων της υπαίθρου.

Είναι τουλάχιστον προκλητικό να επικαλείται η κυβέρνηση «άδεια ταμεία», τη στιγμή που η ίδια καμαρώνει για πρωτογενή πλεονάσματα μαμούθ, τα οποία υπερβαίνουν τους δημοσιονομικούς στόχους.

Αυτά τα υπερπλεονάσματα δεν προέκυψαν τυχαία. Χτίστηκαν πάνω στην αιμορραγία παραγωγών και καταναλωτών μέσω του ΦΠΑ, της ανεξέλεγκτης ακρίβειας και των υπερκερδών του καρτέλ της ενέργειας, επιστρέφοντας στο κράτος ως «περίσσευμα», το οποίο η κυβέρνηση αρνείται να επενδύσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Την ίδια στιγμή που για τους αγρότες «δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ», η περίοδος 2019–2025 σημαδεύτηκε από ένα όργιο απευθείας αναθέσεων και αδιαφανών διαδικασιών, που ξεπερνούν τα 15 δισ. ευρώ.

Είναι λοιπόν φανερό ότι χρήματα υπάρχουν  απλώς κατευθύνονται επιλεκτικά αλλού. Δισεκατομμύρια για αναθέσεις σε ημετέρους, φοροαπαλλαγές σε ισχυρούς και επικοινωνιακά μέτρα, αλλά «στενότητα» για τους αγρότες που κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο και στηρίζουν την εθνική οικονομία.

Όταν ο κ. Μητσοτάκης λέει ότι «εξαντλήθηκαν οι δημοσιονομικές δυνατότητες» για τους αγρότες, στην πραγματικότητα ομολογεί ότι εξαντλήθηκε μόνο η πολιτική του βούληση να στηρίξει την αγροτική παραγωγή της χώρας.

Η κυβέρνηση δεν «αδυνατεί» να στηρίξει τον πρωτογενή τομέα. Αντίθετα επιλέγει συνειδητά να τον αφήσει εκτεθειμένο και να τον θυσιάσει στον βωμό των δικών της προτεραιοτήτων. Αυτό αποδεικνύει ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πόρων, αλλά η έλλειψη πολιτικής βούλησης, στρατηγικού σχεδίου και στοιχειώδους ευθύνης απέναντι στο εθνικό συμφέρον, τη διατροφική ασφάλεια και την παραγωγική βάση της χώρας.