Η «ανεξαρτησία» της Ευρώπης δεν μπορεί να αφορά μόνο την αμυντική θωράκιση, αλλά πρέπει να επεκτείνεται στην οικονομική και κοινωνική βιωσιμότητα.  

Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο κρίσιμος ρόλος που πρέπει να διαδραματίσει στη διεθνή σκηνή, βρέθηκε στο επίκεντρο της συνεδρίασης της Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών υποθέσεων της Βουλής, όπου η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Α΄ Θεσσαλονίκης Κατερίνα Νοτοπούλου μίλησε για την ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής στρατηγικής της ΕΕ απέναντι στην υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει. 

Έπειτα από μια ήδη κρίσιμη δεκαετία πολλαπλών και συνεχιζόμενων κρίσεων, από την οικονομική κρίση, το Brexit, την κρίση της πανδημίας, την ενεργειακή κρίση, τις απρόβλεπτες ευρωαμερικανικές σχέσεις και τις συνέπειες από τους πολέμους σε Ουκρανία, Γάζα και Ιράν μαζί με τη αδυναμία ουσιαστικής δίπλωματικής της παρέμβασης η Ευρώπη βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή όπου απαιτούνται γενναίες αποφάσεις για μια Ευρώπη πραγματικά ανεξάρτητη.

Η Κατερίνα Νοτοπούλου επεσήμανε πως η ΕΕ έχει αργήσει να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσει την στρατηγική της αυτονομία, την θεσμική της συνοχή, αλλά και την κοινωνική εμπιστοσύνη και ευημερία.  Σήμερα χρειάζονται πολύ συγκεκριμένα βήματα: ενεργειακή ασφάλεια, τεχνολογική πρόοδο, κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας, κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, θεσμοθετημένους περιβαλλοντικούς στόχους και φυσικά κοινωνική συνοχή και στροφή προς την Ευρώπη των λαών από την Ευρώπη των μονοπωλίων.

Σήμερα, που ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο ασταθής και πιο ανταγωνιστικός, η ΕΕ μένει άνευρη και αδρανής, είπε, μια αδράνεια που αποτυπώθηκε στη στάση απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τις πιέσεις στις αλυσίδες εφοδιασμού και από την τεχνολογική εξάρτηση από τρίτες δυνάμεις, μέχρι τις εξαιρετικά δύσκολες σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρέθηκε η αδυναμία ουσιαστικής διπλωματικής παρέμβασης και στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, με την Κατερίνα Νοτοπούλου να υπογραμμίζει οτι η ΕΕ πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία -και κυρίως η κυβέρνηση για το θέμα των στενών του Ορμούζ και την διασφάλιση  της ελεύθερης ναυσιπλοΐας-.

«Έχουμε επιμείνει» τόνισε, η Ελλάδα να συγκαλέσει σύνοδο των ευρωπαϊκών χωρών του νότου για κοινή στάση σε θέματα ναυσιπλοΐας, και διπλωματικής επίλυσης του πολέμου του Ιράν

Ήδη από το Δεκέμβριο του 2024 , προτείναμε, η ελληνική κυβέρνηση να πάρει μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία, να γίνει ειρηνευτική διάσκεψη για τη Μ. Ανατολή, όπως και για τη Συρία και για το Ιράν» ενώ είχε προταθεί ρητώς και  το θέμα της προστασίας των χριστιανών της Μ. Ανατολής, πρόταση που δυστυχώς αγνοήθηκε πλήρως απο την κυβέρνηση της ΝΔ ανέφερε. 

Η Κατερίνα Νοτοπούλου, υπογράμμισε πως επιβάλλεται η επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων απέναντι στο Ισραήλ, τόσο για το θέμα της θανατικής ποινής όσο και για την στάση του σε Ιράν αλλά και για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Η «ανεξαρτησία» της Ευρώπης δεν μπορεί να αφορά μόνο την αμυντική θωράκιση όμως, πρέπει να επεκτείνεται στην οικονομική και κοινωνική βιωσιμότητα. «Δεν νοείται στρατηγική αυτονομία χωρίς αντιμετώπιση της στεγαστικής και δημογραφικής κρίσης, που αποτελούν το νούμερο ένα πρόβλημα στην Ευρώπη σήμερα» τόνισε και κατέθεσε πρόταση για μια Κοινωνική Ευρώπη απέναντι στην Ευρώπη των Μονοπωλίων.

Μίλησε για ένα Νέο Ταμείο Ανθεκτικότητας για την Κοινωνική Συνοχή: Επέκταση του εργαλείου του ευρωομολόγου πέρα από την άμυνα, για τη στήριξη των κοινωνικών υποδομών με απευθείας επιχορηγήσεις ιδιαίτερα στις χώρες που παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση στους κοινωνικούς δείκτες και με αφαίρεση των δαπανών αυτών από τους δείκτες του συμφώνου σταθερότητας και ελλειμμάτων. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη μείωση των ανισοτήτων μεταξύ Βορρά και Νότου η Αμοιβαιοποίηση Χρέους.

Τέλος, τόνισε την επιτακτική ανάγκη για ουσιαστική στήριξη της Κύπρου εκφράζοντας εύλογα το ερώτημα, πως είναι δυνατόν, μετά τις πρόσφατες απειλές στην Κύπρο να μην έχει ξεκινήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο η συζήτηση για να μετατραπεί σε επιχειρησιακό, το άρθρο 42.7 της Συνθήκης της Λισαβόνας, δηλαδή η ρήτρα αμυντικής συνδρομής.

Η ΕΕ σήμερα, καλείται να επιλέξει αν θα παραμείνει μια «Ευρώπη των μονοπωλίων» και των αυξανόμενων ανισοτήτων ή αν θα μετεξελιχθεί σε μια Ευρώπη των Λαών. Μια Ευρώπη δημοκρατική, πράσινη και κοινωνικά δίκαιη, που δεν θα ετεροπροσδιορίζεται, αλλά θα ηγείται με αποφασιστικότητα στον 21ο αιώνα.