Την ανάγκη για ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο της Ελλάδας απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, υπογράμμισε μιλώντας στην Κοινωνία Ώρα Μεγκα, ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Γιάννης Αμανατίδης.

Άσκησε κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας υπογραμμίζοντας την πλήρη απουσία μίας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία, σημειώνοντας με έμφαση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο του απλού παρατηρητή και σχολιαστή των εξελίξεων, ειδικά την ώρα που η Άγκυρα κλιμακώνει τις προκλήσεις της. Επανέλαβε την πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για ανοιχτούς διαύλους διαλόγου με την Τουρκία όμως με σαφείς κόκκινες γραμμές και ξεκαθάρισε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για διεκδίκηση επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων τη στιγμή που η Τουρκία κλιμακώνει τις προκλήσεις της.

Ακόμη έκανε λόγο για αξιοποίηση των συμμαχιών της χώρας μας προκειμένου να δεσμευτεί η Τουρκία μακροπρόθεσμα σε διάλογο Ελληνοτουρκικό και ευρωτουρκικό με ορίζοντα τη Χάγη.

Ο Γιάννης Αμανατίδης υπογράμμισε, επίσης, την αξία της ανάπτυξης θετικής ατζέντας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, κάτι  που, όπως είπε, έχει εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση της ΝΔ. Αναφέρθηκε ακόμη στη στρατηγική της Άγκυρας για την παράνομη και προκλητική θεωρία των «γκρίζων ζωνών» ασκώντας δριμεία κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ για το ότι η Ελλάδα περιορίζεται σε ρόλο σχολιαστή και παρατηρητή μοιάζοντας να μην καταλαβαίνει ακόμη και σήμερα τη στρατηγική της Τουρκίας,  που επιδιώκει να πετύχει τη «Φινλανδοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας.

Αναφερόμενος στις συστηματικές αντιφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής κατά την τελευταία επταετία, ο Γιάννης Αμανατίδης υπενθύμισε πως φτάσαμε από την «αδύναμη Τουρκία» στις  αμήχανες δικαιολογίες για τα καλώδια που «τα έπαιρνε ο άνεμος».

Έφερε ακόμη ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της απουσίας της ελληνικής διπλωματίας από τις ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή,  τη διατήρηση της συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, την ίδια στιγμή που η Σαουδική Αραβία προχωρούσε στη συμφωνία της Μέκκας. Όπως υπογράμμισε, η απουσία σαφούς προσανατολισμού καταδικάζει τη χώρα σε μια παθητική στάση, όπου απλώς αντιδρά εκ των υστέρων στις ενέργειες τρίτων, πελαγοδρομώντας διπλωματικά.