Το 2018, στο πλαίσιο της εκπομπής «Διά Ταύτα» της ΕΡΤ3, είχα μια από εκείνες τις συναντήσεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό σου. Είχα τη χαρά και την τιμή να καθίσω απέναντι από την Ελένη Σαββατιανού.

Την αγωνίστρια της αντίστασης που πλήρωσε με φυλακίσεις, βασανιστήρια και εξορίες την πίστη στα ιδανικά της. Κι όμως, μπροστά μου καθόταν μια μορφή γαλήνια, με καθαρό βλέμμα.

Πέρασε από τις φυλακές Χατζηκώστα. Από το Χαϊδάρι. Έζησε από κοντά τη σκοτεινή εκείνη Πρωτομαγιά του ’44, όταν οι 200 της Καισαριανής οδηγήθηκαν στην εκτέλεση. Είδε τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη να αρνείται να σωθεί αν στη θέση του θα έμπαινε κάποιος άλλος.

Η διαδρομή της δεν σταμάτησε εκεί. Πέρασε από όλους τους τόπους εξορίας των αγωνιστριών,  τη Χίο, το Τρίκερι, τη Μακρόνησο. Στη Μακρόνησο υπέστη φριχτά βασανιστήρια. Κι όμως, δεν λύγισε.

Θυμάμαι τη στιγμή που τη ρώτησα αν νιώθει μίσος. Η απάντηση της αφοπλιστική.

«Όχι δεν έχω μίσος. Ο άνθρωπος πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί. Αν έβλεπα τον βασανιστή μου θα προσπαθούσα απλά να τον πείσω ότι αυτό που έκανε ήταν λάθος».

Η Ελένη Σαββατιανού έφυγε από κοντά μας τον περασμένο Σεπτέμβριο, σε ηλικία 101 ετών. Σε μια εποχή που η βαρβαρότητα ξαναφοράει μάσκες, η φωνή της ακούγεται ακόμη  καθαρή.

Ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός. ποτέ πια βαρβαρότητα.