Το παιδί σου δεν είναι κτήμα σου. 

Το παιδί σου δεν είναι ιδιοκτησία σου. 

Το παιδί σου δε σου ανήκει για να το κάνεις ό,τι θέλεις. Να το βαράς, να ασκείς λεκτική βία, να το εξευτελίζεις για να το «κάνεις άνθρωπο». 

Η σωματική βία ως μέσο «σωφρονισμού» δεν αποτελεί γονικό δικαίωμα.

Αυτό δεν το λέμε εμείς οι «τρελοί» που δε βαράμε τα παιδιά μας. 

Αυτό το λέει ο νόμος.

Το παιδί είναι αυτοτελής φορέας δικαιωμάτων, που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την ελληνική νομοθεσία. Η γονική μέριμνα δεν δίνει δικαίωμα άσκησης βίας. 

Στην Ελλάδα, βασικοί πυλώνες είναι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που κυρώθηκε με τον Ν. 2101/1992, το Σύνταγμα (ιδίως άρθρο 21), ο Αστικός Κώδικας για τη γονική μέριμνα και το συμφέρον του τέκνου, καθώς και η νομοθεσία για την ενδοοικογενειακή βία. Ειδικά η σωματική βία ως μέσο «σωφρονισμού» δεν αποτελεί γονικό δικαίωμα.

Το παιδί σου είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με αυτόνομη προσωπικότητα, αξιοπρέπεια και διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Έχει δικαίωμα στη σωματική και ψυχική του ακεραιότητα, στην ασφάλεια, στον σεβασμό. 

Η γονική μέριμνα δεν είναι εξουσία πάνω στο παιδί. Είναι ευθύνη απέναντι στο παιδί. Και το χαστούκι δεν γίνεται λιγότερο βία επειδή το χέρι που το δίνει είναι του πατέρα ή της μητέρας.

Τα παιδιά δεν είναι κτήμα μας. Είναι άνθρωποι. Μικροί άνθρωποι, με μεγάλα δικαιώματα. 

Ούτε ένα χαστούκι. 

Κοντά τα χέρια σου.