Η πρόσφατη δήλωση της Μαρία Καρυστιανού ότι οι αμβλώσεις πρέπει να τεθούν σε «δημόσια διαβούλευση» δεν είναι απλώς ατυχής: είναι βαθιά πολιτική και επικίνδυνη. Πρόκειται για μια σκοταδιστική αντίληψη που ιστορικά συνδέεται με θεοκρατικά καθεστώτα, τον βαθύ αμερικανικό Νότο και την τραμπική ιδεολογία.

Στην Ελλάδα (η άμβλωση είναι νόμιμη από το 1986) και στην Ευρώπη, η συντριπτική πλειονότητα των κρατών αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτό ως θεμελιώδες. Ελάχιστες – κι αποκαλυπτικές ως προς την ακραία συντηρητική ιδεολογία τους – οι εξαιρέσεις.

Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε μέσα από δεκαετίες αγώνων φεμινιστριών απέναντι στην πατριαρχία, την έμφυλη βία και την θρησκοληψία.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν παζαρεύονται και δεν ζυγίζονται με δημοψηφίσματα και «διαβουλεύσεις».

Η κ. Καρυστιανού δηλώνει πως ιδεολογικά δεν βρίσκεται «ούτε δεξιά ούτε αριστερά». Ωστόσο η αμφισβήτηση της στο δικαίωμα της άμβλωσης την τοποθετεί αυτόματα στο κόμμα Νίκη, που ήδη εκπροσωπείται στην Βουλή.