Κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, που επιμένει σε μια αδιέξοδη και εμμονική πολιτική, τόσο σε ό,τι αφορά στην ανώτατη εκπαίδευση, όσο και στην ουσιαστική στήριξη της δημόσιας υγείας, άσκησε μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής, ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Γιάννης Αμανατίδης.

Σχολιάζοντας την τροπολογία του Υπουργείου Παιδείας, ο κ. Αμανατίδης, επανέφερε την κριτική του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως προς το άρθρο 16 του ν.4653/2020, τονίζοντας την πολιτική σημασία του συγκεκριμένου άρθρου, καθώς προέβλεψε τη σύνδεση μέρους της τακτικής χρηματοδότησης των ΑΕΙ, με κριτήρια ποιότητας και επιδόσεων.

Η επιλογή αυτή, αποτέλεσε βασικό σημείο αντιπαράθεσης κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή τόνισε και υπενθύμισε την έντονη αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη συγκεκριμένη σύνδεση, υποστηρίζοντας, ότι η επαρκής δημόσια χρηματοδότηση αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας και δεν μπορεί να εξαρτάται από ένα σύστημα ανταγωνιστικής κατάταξης των πανεπιστημίων.

Η κριτική δεν αφορούσε την ανάγκη αξιολόγησης του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου, αλλά τον χαρακτήρα, τους στόχους και τις συνέπειες του συστήματος που θεσμοθετήθηκε, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η  κυβέρνηση επιλέγει να προχωρήσει σε «επιδερμικές» διοικητικές και διαδικαστικές αναμορφώσεις, αφήνοντας ανέγγιχτη τη συνολική φιλοσοφία του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου, «δεν αναθεωρείται ο κεντρικός ρόλος της στο σύστημα αξιολόγησης και πιστοποίησης των πανεπιστημίων, δεν προωθείται μια ουσιαστική, διαφορετική σχέση μεταξύ εξωτερικής αξιολόγησης, εσωτερικής αξιολόγησης και ακαδημαϊκής αυτοδιοίκησης, δεν αντιμετωπίζεται το ζήτημα της σύνδεσης της αξιολόγησης με τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ, το οποίο αποτελεί κεντρική και διαχρονική πολιτική διαφωνία μας με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο. Και η τροπολογία επικεντρώνεται κυρίως στη διοικητική αποτελεσματικότητα του συστήματος, χωρίς αντίστοιχη μέριμνα για την ενίσχυση των πραγματικών προϋποθέσεων ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης» υπογράμμισε ο κ. Αμανατίδης από το βήμα της Βουλής.

Ο τομεάρχης Παιδείας της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τις δραματικές ελλείψεις σε διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό, έκανε λόγο για υποδομές που καταρρέουν, φοιτητές που αδυνατούν να σπουδάσουν λόγω της ανύπαρκτης φοιτητικής μέριμνας, θύμισε ότι η Ελλάδα δαπανά μόλις το 3,5% του ΑΕΠ για την Παιδεία και υπογράμμισε ότι οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί περί «ποιότητας μέσω αξιολόγησης» συνιστούν προφανή προσπάθεια μετάθεσης των ευθυνών.

Δεν αρνούμαστε την ανάγκη αξιολόγησης του Πανεπιστημίου ως θεσμού, ανέφερε, αλλά διεκδικούμε την ουσιαστική, επιστημονικά τεκμηριωμένη και διαφανή αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου, με στόχο τη συνεχή βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης και με ενεργή συμμετοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Νοσοκομείο Άγιος Παύλος

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, επανέφερε γι’ ακόμη μια φορά στη Βουλή, το κρίσιμο ζήτημα του Νοσοκομείου Άγιος Παύλος στη Θεσσαλονίκη, σχολιάζοντας με έμφαση, πως ο πρωθυπουργός δείχνει ενδιαφέρον -όπως ο ίδιος υποστηρίζει- για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, μόνο προεκλογικά, φέρνοντας ως απόδειξη τον κυβερνητικό εμπαιγμό με το νοσοκομείο Άγιος Παύλος, το μοναδικό νοσοκομείο της ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Αμανατίδης, υπενθύμισε το… «προσωπικό ενδιαφέρον» του ίδιου του πρωθυπουργού, ο οποίος τον Απρίλιο του 2024 δήλωνε ότι αναλαμβάνει «προσωπικά» το θέμα της δημιουργίας της νέας πτέρυγας και σήμερα αποδεικνύεται γι’ ακόμη μια φορά, ότι μοίραζε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Ενώ υπήρχε έτοιμη προμελέτη από το 2022 για ένα σύγχρονο νοσοκομείο 400 κλινών, προϋπολογισμού 70 εκατομμυρίων ευρώ, η κυβέρνηση κράτησε τον φάκελο στα συρτάρια του Υπουργείου Υγείας, για να προχωρήσει τελικά στην ακύρωσή του και στον δραματικό υποβιβασμό του έργου σε μόλις 15 εκατομμύρια ευρώ.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, κατήγγειλε τα συνεχιζόμενα ψέματα του κ. Μητσοτάκη και υποσχέθηκε στους πολίτες της Θεσσαλονίκης, ότι ο φάκελος του «Αγίου Παύλου» δεν πρόκειται να κλείσει. Η εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας και η υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου δεν είναι νομοτέλεια, αλλά συνειδητές πολιτικές επιλογές μιας κυβέρνησης που μετρά αντίστροφα. Απέναντι σε αυτό το μοντέλο εμπαιγμού και απαξίωσης, η κοινωνία απαιτεί και δικαιούται μια τελείως διαφορετική πολιτική πυξίδα, που θα θέτει στο επίκεντρο, τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.