Κύρια σημεία της ομιλίας του  Γιώργου Παπαηλιού, Βουλευτή Αρκαδίας, Τομεάρχη Δικαιοσύνης, Εισηγητή (Ειδικού  Αγορητή) του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, στις αρμόδιες Επιτροπές  και στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κώδικας Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών» 

Μέσω του νομοσχεδίου «Κώδικας Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών» επιχειρείται η βίαιη αλλοίωση του θεσμού της διαμεσολάβησης.   

Δεν είμαστε αντίθετοι στη διαμεσολάβηση.

Είμαστε αντίθετοι στην υποχρεωτική διαμεσολάβηση ως προϋπόθεση πρόσβασης στη Δικαιοσύνη.

Δεν είμαστε αντίθετοι στο συμβιβασμό.

Είμαστε αντίθετοι στον συμβιβασμό που προκύπτει υπό άνισους όρους και οικονομική πίεση.

Δεν είμαστε αντίθετοι στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων.

Είμαστε αντίθετοι στην αποσυμφόρηση που επιτυγχάνεται, μεταφέροντας το κόστος από το κράτος στον πολίτη.

Είμαστε αντίθετοι στη μετατροπή της Δικαιοσύνης σε αγορά υπηρεσιών για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα να τίς αγοράσουν.

Και πάνω απ’ όλα:

Δεν δεχόμαστε, η οικονομική ανισότητα να μετατρέπεται σε ανισότητα πρόσβασης στη Δικαιοσύνη.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι δικαστήριο ή διαμεσολάβηση;

Το πραγματικό δίλημμα είναι: Δημόσια Δικαιοσύνη για όλους ή Δικαιοσύνη ανάλογα με την οικονομική ευχέρεια του καθένα;

Και εδώ η απάντηση της αριστεράς πρέπει να είναι καθαρή.

Η Δικαιοσύνη δεν είναι εμπόρευμα.

Η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη δεν είναι «υπηρεσία».

Ο εργαζόμενος, ο οφειλέτης, ο καταναλωτής δεν είναι πελάτες.

Ο πολίτης που διεκδικεί το δικαίωματά του, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως καταναλωτής μιας υπηρεσίας επίλυσης διαφορών.

Η Δικαιοσύνη είναι δημόσιο αγαθό και κοινωνικό δικαίωμα.

Ο «Κώδικας Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών» πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής επιλογής, που δεν αφορά απλώς τη διαμεσολάβηση.

Αφορά το ποιος θα σηκώνει το βάρος της απονομής της Δικαιοσύνης, το κράτος ή οι πολίτες;

Αν τα δικαστήρια δεν έχουν προσωπικό, η λύση δεν μπορεί να είναι να σταλεί ο πολίτης κάπου αλλού.

Αν τα Δικαστήρια καθυστερούν και δεν μπορούν να αποδίδουν δικαιοσύνη έγκαιρα και αποτελεσματικά, η λύση δεν μπορεί να είναι να εισαχθεί ένα ακόμη υποχρεωτικό στάδιο πριν αυτά επιληφθούν συγκεκριμένης υπόθεσης.

Αν ο εργαζόμενος, ο οφειλέτης, ο καταναλωτής, ο απλός λαϊκός άνθρωπος βρίσκεται απέναντι σε ένα ανίσχυρο εργοδότη, πιστωτή, τράπεζα, fund, είναι προφανές, ότι τα αντιπαρατιθέμενα μέρη δεν είναι ίσα και δεν συγκρούονται επί ίσοις όροις.      

Η πολιτεία οφείλει να αμβλύνει τις ανισότητες.

Αυτό είναι το νόημα της κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Επομένως:

Ναι στη διαμεσολάβηση όταν είναι πραγματικά εθελοντική, προσβάσιμη και κοινωνικά δίκαιη.

Όχι στην υποχρεωτική διαμεσολάβηση ως χαράτσι πριν από το δικαστήριο.

Ναι στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων.

Όχι στην αποσυμφόρηση, μέσω της αποθάρρυνσης των αδύναμων να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, αλλά μέσω πολιτικών που να επιλύουν τα προβλήματα της λειτουργίας των δικαστηρίων και των λειτουργών τους.

Ναι στο συμβιβασμό, όταν είναι προϊόν πραγματικής ισοτιμίας.

Όχι στον συμβιβασμό ως αποτέλεσμα άνισης διαπραγματευτικής δύναμης και οικονομικού εκβιασμού.

Και κυρίως:

Ναι σε μία Δικαιοσύνη δημόσια, πραγματικά ανεξάρτητη, δωρεάν  και πάντως οικονομικά προσβάσιμη σε όλους. 

Αυτό που προβλέπεται στο νομοσχέδιο δεν είναι ούτε Δικαιοσύνη, ούτε καν «εναλλακτική» Δικαιοσύνη.

Το video της Ολομέλειας:

Οι τοποθετήσεις στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής: