Οι τελευταίες ημέρες βύθισαν τη χώρα στο πένθος και τη θλίψη. Μέσα στη μάχη με τις φλόγες, άνθρωποι που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή έχασαν τη ζωή τους, υπενθυμίζοντάς μας το βαρύ τίμημα που πολλές φορές συνοδεύει την προσφορά και το καθήκον.

Και μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, ο τόπος μας αποχαιρετά ακόμη μια εμβληματική φωνή και καλλιτέχνη. Τον Λάκη Χαλκιά. Μια μοναδική μορφή που για δεκαετίες εξέφραζε τη μνήμη, τον πόνο, την ψυχή και τη μνήμη μας.

Γεννημένος μέσα σε μια από τις σημαντικότερες μουσικές οικογένειες της Ελλάδας, υπηρέτησε με συνέπεια το δημοτικό, το λαϊκό και το έντεχνο τραγούδι, χωρίς ποτέ να αποκοπεί από τις ρίζες του. Για τον ίδιο το τραγούδι δεν ήταν διασκέδαση χωρίς περιεχόμενο· πίστευε ότι όφειλε να μιλά για τα πραγματικά προβλήματα, τις χαρές, τις λύπες και τους αγώνες του λαού.

Με τις ιδέες και τη στάση ζωής του παρέμεινε σταθερά κοντά στις αξίες της Αριστεράς, χωρίς κραυγές και επιδείξεις, εκφράζοντας μέσα από την τέχνη του την αγωνία για τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.

Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και με το έργο του ταξίδεψε ακόμη και πέρα από τα σύνορα της χώρας. Πάνω απ’ όλα, όμως, άφησε το παράδειγμα ενός ανθρώπου με ήθος, σεμνότητα και βαθύ σεβασμό στην παράδοση.

Η φωνή του σίγησε. Η παρακαταθήκη του, όμως, θα συνεχίσει να μας θυμίζει ότι η μουσική αποκτά διαχρονική αξία όταν υπηρετεί τον άνθρωπο.