Η τοποθέτηση του Χάρη Μαμουλάκη στη Βουλή για την κύρωση των συμβάσεων με την Chevron

Ασκώντας κριτική και θέτοντας καίρια ερωτήματα πραγματοποιήθηκε η τοποθέτηση του Τομεάρχη Οικονομικών & Ανάπτυξης Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Βουλευτή Ηρακλείου Χάρη Μαμουλάκη στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση του σχεδίου νόμου για την κύρωση των συμβάσεων με την Chevron για την παραχώρηση δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου.

Ο Χάρης Μαμουλάκης αναφέρθηκε στις συνθήκες αβεβαιότητας που επικρατούν σήμερα εξαιτίας και του πολέμου στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην αντικατάσταση του Διεθνούς Δικαίου με το νόμο του ισχυρού, γεγονός που αποτελεί απειλή για την ίδια την ιδέα της συνύπαρξης των λαών. Τόνισε ότι η Ελλάδα οφείλει να έχει καθαρή στάση υπέρ της ειρήνης, της διπλωματίας και της αποκλιμάκωσης, χωρίς να εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Αναφερόμενος στο σχέδιο νόμου, τόνισε ότι αποκαλύπτει μια σοβαρή αντίφαση σε σχέση με τις κυβερνητικές δηλώσεις περί πράσινης μετάβασης, ενώ παρατηρείται ο διαρκής εγκλωβισμός της χώρας σε ένα περιβάλλον ενεργειακής ανασφάλειας, τονίζοντας: «Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι τεχνική συζήτηση. Είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής. Σήμερα η Ελλάδα μένει πίσω στην αποθήκευση ενέργειας, μένει πίσω στα δίκτυα, στις υποδομές, στις ενεργειακές κοινότητες, στην πραγματική αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Και παρουσιάζεται ως μεγάλη επιτυχία οι συμβάσεις εξορύξεων που αν ποτέ αποδώσουν, να πούμε ότι 15% είναι οι πιθανότητες εύρεσης κοιτάσματος, θα αποδώσουν μετά από μια 10ετία και αν…».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Χάρης Μαμουλάκης στην ρήτρα της συμφωνίας, στο άρθρο 30, παράγραφος 3, που προβλέπει ότι αν στο μέλλον αλλάξει η οριοθέτηση ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας με άλλο κράτος, τότε μπορούν να αλλάξουν και τα όρια της παραχώρησης, λέγοντας: «Με απλά λόγια, αν αλλάξουν τα σύνορα στη θάλασσα, αλλάζουν και τα οικόπεδα. Και αυτό σημαίνει ότι περιοχές όπου σήμερα η Ελλάδα ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα μπορεί αύριο να βρεθούν εκτός σύμβασης. Και το ερώτημα είναι απλό. Ποιος έβαλε αυτή τη ρήτρα; Ποιος αποφάσισε ότι σε μια ενεργειακή σύμβαση θα μπει μέσα το ενδεχόμενο αλλαγής ελληνικών θαλάσσιων ζωνών; Αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι βαθιά πολιτική επιλογή. Γιατί η Ελλάδα δεν θωρακίζεται όταν γράφει σε συμβάσεις ότι τα όριά της μπορεί να αλλάξουν. Η Ελλάδα θωρακίζεται όταν τα υπερασπίζεται.».