Άρθρο της Όλγας Γεροβασίλη, Δ’ Αντιπροέδρου της ΒτΕ και βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, στο ΒΗΜΑ

Από την πρώτη «Ημέρα της Γυναίκας» στην Νέα Υόρκη το 1909 μέχρι τη μαζική απεργία των γυναικών στην Αγία Πετρούπολη το 1917, με αίτημα «Ψωμί και Ειρήνη» για να τερματιστεί η πείνα αλλά και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η 8^η Μάρτη δεν είναι ημέρα γιορτής αλλά ημέρα διεκδίκησης.

Εν μέσω πολέμου στο Ιράν, τα δικαιώματα τίθενται συνολικά εν αμφιβόλω: οι γυναίκες και ο άμαχος πληθυσμός στοχοποιούνται κατά παράβαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, με 168 μαθήτριες να σκοτώνονται από επίθεση που πραγματοποίησαν ΗΠΑ και Ισραήλ σε δημοτικό σχολείο θηλέων στο νότιο Ιράν.

Κι απ’ την άλλη ποια η θέση της γυναίκας στο Ιράν; Από την δολοφονία της Μάχσα Αμίνι από την αστυνομία ηθών του Ιράν το 2022 μέχρι μαρτυρίες γυναικών του Ιράν που διέφυγαν και ζουν στη χώρα μας: «Μία γυναίκα στο Ιράν δεν έχει δικαίωμα να τραγουδάει, να χορεύει, να ταξιδεύει.» Δεν έχει δικαίωμα να πάρει διαζύγιο, να βγάλει διαβατήριο, ακόμη και να χειρουργηθεί χωρίς την άδεια του συζύγου της. «…πρέπει να προσέχετε πολύ πώς φοράτε την μαντήλα σας. Γιατί όταν πεθάνετε ο Αλάχ θα σας κρεμάσει από αυτή την τρίχα που φάνηκε», καταμαρτυρεί Ιρανή που μένει στη χώρα μας, ότι ήταν τα κελεύσματα που τα κορίτσια δέχονται στο σχολείο.

Σε αυτό το φόντο φαντάζει, ίσως, πολυτέλεια και ουτοπία να μιλάμε για δικαιώματα. Δεν πρέπει, όμως, να αποδεχτούμε αυτό το καθοδικό σπιράλ που επιβάλλει το «δίκαιο του ισχυρού»: από τις διεθνείς σχέσεις μέχρι την καθημερινότητά μας, το δίκαιο του κάθε φορά «ισχυρού» επιχειρεί να μας αποστερήσει βασικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Ο αγώνας των γυναικών για ισότητα είναι καθημερινός και ανυποχώρητος.

Η φετινή 8^η Μάρτη είναι αφιερωμένη στις 5 γυναίκες που σκοτώθηκαν στην εργασία τους, στη βιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Αφιερωμένη στη γυναικοκτονία της 5 μηνών εγκύου στον Κολωνό από τον «συντροφό» της. Αφιερωμένη σε κάθε γυναίκα που πρέπει να υπερνικήσει ανυπέρβλητα εμπόδια και να κάνει άλματα προτού απλά καταφέρει να βρεθεί στην αφετηρία του επαγγελματικού / ακαδημαϊκού βίου.

Ποια είναι η πραγματικότητα που ζουν οι γυναίκες στη χώρα μας σήμερα; Πόση αθέατη και απλήρωτη εργασία καταβάλλουν οι γυναίκες για τη στήριξη της οικογένειας, επιπροσθέτως, συχνά, της αμειβόμενης εργασίας τους; Ποιες οι προοπτικές μιας γυναίκας ή μιας μητέρας, με αυξημένες υποχρεώσεις λόγω της οικογένειας, στην ιεραρχική εξέλιξη στην εργασία;

Πόσο εύκολο είναι με αυτά τα δεδομένα μια γυναίκα να διεκδικήσει ενεργό ρόλο στα κοινά; Ως η μοναδική γυναίκα Αντιπρόεδρος της Βουλής, ιατρός, με τρία παιδιά έχω προσωπική εμπειρία: οι δυσκολίες είναι πολλές. Κι όσο και αν χαλυβδώνουμε το φρόνημά μας για να συνεχίζουμε τον αγώνα μας, οι γυναίκες κατά κανόνα έχουμε περισσότερη απόσταση να διανύσουμε για να φτάσουμε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Οφείλουμε, όμως να μην αποδεχόμαστε ντετερμινιστικά αυτή την πραγματικότητα αλλά να συνεχίζουμε να προσπαθούμε για την ανατροπή της.

Μέχρι να φτάσουμε κάθε μέρα να είναι ημέρα της γυναίκας. Ισότιμα.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε:    https://www.tovima.gr/2026/03/08/opinions/o-polemos-gia-isotita/