Σημεία από την τοποθέτηση της αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νατάσας Γκαρά, στον τηλεοπτικό σταθμό Mega News και στον δημοσιογράφο Γιάννη Μούτσιο

Και επί των ημερών της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έτρεξαν πολλά προγράμματα εργασίας και αξιοποιήθηκαν οικονομικοί πόροι, ωστόσο δεν προέκυψε κάποια καταγγελία ούτε και έλεγχοι για κακοδιαχείριση πόρων που αφορούν δημόσιο χρήμα. Όλη αυτή η υπόθεση με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, με την επιφύλαξη των στοιχείων που βγαίνουν στην επικαιρότητα για μια έρευνα εν εξελίξει, έχει πάρα πολλές προεκτάσεις και διάφορες εκφάνσεις.

Από τη μία μεριά, είναι εξοργιστικό ότι για άλλη μια φορά βλέπουμε μια υπόθεση διασπάθισης δημόσιου χρήματος σε μια κυβέρνηση που μας έχει συνηθίσει σε υποθέσεις «σκόιλ ελικικού», σε απευθείας αναθέσεις σε φίλους, ημετέρους, ιδιώτες και συγκεκριμένες εταιρείες που, χωρίς διαγωνισμούς και χωρίς να τηρούνται οι προβλεπόμενες διαδικασίες, μοιράζονται χρήματα.

Βλεπουμε ότι στο υπουργείο Εργασίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση, φαίνεται να μην έχουν δουλέψει οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Και γι’ αυτό πρέπει να λογοδοτήσει η κυβέρνηση, αφού φτάσουμε στο τέλος της υπόθεσης και έχουμε αποτέλεσμα από τη διερεύνηση.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει και η διάσταση, που και αυτό είναι λυπηρό, της απαξίωσης που γεννάται και μεγεθύνεται με τέτοιες υποθέσεις και προς το συνδικαλιστικό κίνημα και τη συλλογική εκπροσώπηση των εργαζομένων. Έχουμε τον κ. Παναγόπουλο, ο οποίος είναι 20 χρόνια στη θέση του προέδρου. Έχουμε κρίνει, κατακρίνει και καταγγείλει πάρα πολλές φορές τη στάση του, ως προέδρου της ΓΣΕΕΕ, σε ό,τι αφορά την εξυπηρέτηση συμφερόντων της εργοδοσίας ή τη μη επαρκή εκπροσώπηση των εργαζομένων ως πρόεδρος του συνδικάτου. Έχουμε αρκετές καταγγελίες για κινήσεις που έχει κάνει για να διασπάσει το εργατικό κίνημα και την εκπροσώπηση μέσα στη ΓΣΕΕ.

Και τώρα μαθαίνουμε ότι ο ίδιος είναι μπλεγμένος ή ελέγχεται, τουλάχιστον, για αυτην την περιπτωση, που είτε με την κάλυψη είτε σε συνεργασία με στελέχη της κυβέρνησης μέσα από το υπουργείο Εργασίας, έχει εμπλακεί σε υπόθεση διασπάθισης δημοσίου χρήματος, ευρωπαϊκών αλλά και εθνικών κονδυλίων. Κι αυτά σε μια περίοδο που και τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλά και είναι αναγκαία η κατάρτιση και υποστήριξη των εργαζομένων. Δεν μπορούν να μην υλοποιούνται προγράμματα και τα χρήματα, αντί να κατευθύνονται σε εργαζομένους που με το ζόρι βγάζουν το μήνα τους και χρειάζονται και κατάρτιση, εκπαίδευση και κατεύθυνση στον εργασιακό χώρο, να βλέπουμε να πηγαίνουν σε εταιρείες και να μην αξιοποιούνται υπέρ των εργαζομένων.

Είναι ένα ζήτημα, λοιπόν, το οποίο έχει πάρα πολλές εκφάνσεις: Και το πώς λειτουργεί η κυβέρνηση σε ό,τι αφορά τις απευθείας αναθέσεις και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Και σε ό,τι αφορά την εκπροσώπηση των εργαζομένων και την απαξίωση των συλλογικών θεσμών των συνδικάτων και την εκπροσώπηση των εργαζομένων. Αλλά και τη λογοδοσία που απαιτούμε από την κυβέρνηση για τέτοιες υποθέσεις. Όπως και την απαίτηση να λειτουργούν ουσιαστικά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί.

Για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Είναι αυτονόητο ότι οι ανεξάρτητες Αρχές πρέπει να λειτουργούν ως ανεξάρτητες, για να έχει νόημα και η λέξη. Αλλά δεν μπορούμε για καθετί που δεν λειτουργεί ή για κάθε σκάνδαλο που αποκαλύπτεται, να φτιάχνουμε άλλη μια ανεξάρτητη Αρχή και να προσπαθούμε ή να επιχειρούμε να ελέγξουμε μέσω της διοίκησης τη δουλειά που θα κάνει.

Υπάρχουν κάποιες ανεξάρτητες Αρχές, όμως, που είναι αρκετά αποτελεσματικές. Όπως τώρα το σκάνδαλο που βλέπουμε να ελέγχεται -πάντοτε με την επιφύλαξη ότι είναι ανοιχτός ο έλεγχος- που ξεκίνησε από καταγγελία σε ανεξάρτητη Αρχή, ως όφειλαν οι θιγόμενοι. Και ως όφειλε η ανεξάρτητη Αρχή, έπρεπε να κάνει τον έλεγχο.

Ωστόσο βλέπουμε ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ πάει πάλι σε μια ανεξάρτητη Αρχή. Μετακινείται το προσωπικό. Λένε ότι θα αλλάξουν τα πάντα, ωστόσο ακόμη και τώρα οι δηλώσεις γίνονται και οι επιδοτήσεις μοιράζονται με το παλιό θεσμικό πλαίσιο και με ανοιχτή την πληγή, ουσιαστικά, να έχει τη δυνατότητα ένας κτηνοτρόφος να πάρει επιδότηση δηλώνοντας τα ελάχιστα που μπορεί.

Άρα αν δεν αλλάξουμε το θεσμικό πλαίσιο, αν δεν ενισχύσουμε τους ελέγχους, αν δεν έχουμε
τη βούληση ουσιαστικά να στηρίξουμε τον πρωτογενή τομέα, ακόμη και αν γίνει η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, πιθανόν να συντηρείται το γαλάζιο σκάνδαλο.

Αυτό που απαιτείται είναι πολιτική αλλαγή. Διότι δεν ξέρω πόση ακόμη ανοχή ή πόσα ακόμη γαλάζια σκάνδαλα μπορούμε να αντέξουμε σε αυτή τη χώρα.