Κυρία Πρόεδρε,
πριν μπω στην ουσία της σημερινής μας συζήτησης, θέλω να κάνω μια σύντομη, ανθρώπινη αναφορά.

Στα Τρίκαλα και σε ολόκληρη τη χώρα, θρηνήσαμε πέντε γυναίκες εργαζόμενες, την  Έλενα Κατσαρού.
Την Σταυρούλα Μπουκουβάλα.
Την Αγάπη Μπουνόβα.
Την Αναστασία Νάσιου.
Και την Βασιλική Σκαμπαρδώνη  που χάθηκαν με τρόπο τραγικό την ώρα της δουλειάς.

Γυναίκες της βάρδιας, του μόχθου, της ευθύνης.
Μητέρες, κόρες, σύζυγοι, άνθρωποι που έφυγαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ.
Για εμάς, τέτοιες απώλειες είναι μια τραγωδία.
Είναι πρόσωπα.
Είναι οικογένειες.

Και είναι μια υποχρέωση ότι η πολιτεία οφείλει να στέκεται με ήθος, με σεβασμό και με πράξεις: με ασφάλεια στην εργασία, με έλεγχο, με λογοδοσία, με δικαιοσύνη.

Για αυτό απαιτούμε μαζί με ολόκληρη την Τρικαλινή κοινωνία, να ολοκληρωθεί με απόλυτη ευλάβεια στη νομιμότητα η έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Με απόλυτη αυστηρότητα και δίχως την παραμικρή έκπτωση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Οι ευθύνες που αφορούν την εταιρεία και τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες πρέπει να αποδοθούν στο ακέραιο.
Είναι το λιγότερο που οφείλουμε στην μνήμη των πέντε αδικοχαμένων μανάδων και ανθρώπων μας.

Ας κρατήσουμε μια στιγμή σιγής στη μνήμη τους. Και ας κάνουμε αυτή τη μνήμη δέσμευση.