Άρθρο του Διονύση Καλαματιανού, Βουλευτή Ηλείας, Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που δημοσιεύτηκε στο «ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»

Εδώ και 6,5 χρόνια, η κυβέρνηση βασίζει την πολιτική της επιβίωση σε ένα επικίνδυνο αφήγημα: για κάθε αποτυχία, για κάθε κρίση, για κάθε πρόβλημα που βιώνει η κοινωνία, φταίει πάντα «κάποιος άλλος». Φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση, φταίει η διεθνής συγκυρία, φταίει ο καιρός και τα φυσικά φαινόμενα, φταίνε οι πολίτες που «δεν είναι υπεύθυνοι». Ποτέ, όμως, δεν φταίει η ίδια, οι επιλογές και η πολιτική της.

Αυτή η λογική δεν είναι απλώς πολιτικά ανεύθυνη. Είναι βαθιά προσβλητική για την κοινωνική πλειονότητα που βλέπει την καθημερινότητά της να δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Όταν η ακρίβεια σαρώνει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, δεν φταίει μόνο η παγκόσμια αγορά. Όταν η δημόσια υγεία συρρικνώνεται, δεν φταίνε οι γιατροί και οι νοσηλευτές που παλεύουν να κρατήσουν όρθιο το ΕΣΥ. Όταν η δημόσια παιδεία υποβαθμίζεται, δεν φταίνε οι εκπαιδευτικοί για τα υποστελεχωμένα σχολεία και τις ακατάλληλες υποδομές. Όταν δύο τρένα συγκρούονται, δεν φταίνε μόνο οι ανθρώπινες αστοχίες. Σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν πολιτικές επιλογές, υπάρχει διαχείριση, υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες.

Ασφαλώς, δεν είναι μόνο αυτά. Στο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ με τη διασπάθιση κοινοτικών πόρων εμπλέκονται γαλάζια στελέχη, όπως προκύπτει από τον φάκελο που έχει αποστείλει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και από τα όσα αποκαλύπτονται στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής. Καμία ανάληψη ευθύνης από την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι τόσα χρόνια αλλάζει τους προέδρους του Οργανισμού σαν τα πουκάμισα και ότι τα ελεγχόμενα διαστήματα αφορούν δική της διακυβέρνηση. Για μια φορά ακόμη,  επιχειρείται συγκάλυψη σε σκάνδαλο που αφορά την κυβέρνηση για να προστατευτούν τα στελέχη της.

Επίσης, είναι το σκάνδαλο των υποκλοπών. Μια κυβέρνηση που δηλώνει άγνοια και ένας Πρωθυπουργός που «δεν ήξερε», αν και ήταν ο ίδιος που είχε «φροντίσει» από την πρώτη στιγμή να περάσει η ΕΥΠ στην αρμοδιότητά του. Το βέβαιο είναι ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι μια ατυχία. Είναι μια βαθιά θεσμική εκτροπή και χτύπημα στο κράτος δικαίου και τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας μας, με τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες.

Βεβαίως, υπάρχει και το εγκληματικό δυστύχημα των Τεμπών, με την κυβέρνηση να σπεύδει να μιλήσει για «ανθρώπινο λάθος» και «διαχρονικές ευθύνες». Καμία κουβέντα για το ότι επί 3,5 χρόνια διακυβέρνησής της ο σιδηρόδρομος λειτουργούσε χωρίς ασφάλεια. Καμία κουβέντα για τις ευθύνες όλων όσων αγνόησαν προειδοποιήσεις και καταγγελίες για την προβληματική κατάσταση. Κουκούλωμα, συγκάλυψη, «μπάζωμα» ευθυνών και εδώ. 

Η κυβέρνηση, αντί για ανάληψη ευθυνών, αυτοκριτική, διαφάνεια,  λογοδοσία και δικαιοσύνη, επιλέγει τα επικοινωνιακά κόλπα και τη διαφυγή. Αντί για σεβασμό στους θεσμούς και λύσεις, μεταθέτει τις ευθύνες. Πρόκειται για μια στρατηγική που αφενός στόχο έχει να θολώσει τα νερά, αφετέρου να κανονικοποιήσει την αποτυχία.

Η διακυβέρνηση του τόπου δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Οφείλει να διαπνέεται από ευθύνη. Επομένως, όσοι ζητούν την εμπιστοσύνη του λαού, πρέπει να έχουν το πολιτικό θάρρος να αναλαμβάνουν το βάρος των επιλογών και των αποφάσεών τους. Δεν γίνεται μια κυβέρνηση να βρίσκεται 6,5 χρόνια στην εξουσία και από την πρώτη μέρα τα στελέχη της και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι εδώ. Δεν μετατίθενται, δεν διαγράφονται, δεν κρύβονται πίσω από επικοινωνιακά κόλπα και τεχνάσματα.

Η κοινωνία ζητά ειλικρίνεια, σοβαρότητα, δικαιοσύνη και ρεαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης υπέρ των πολλών. Πλέον, το κυβερνητικό «δεν φταίμε εμείς» έχει εξαντλήσει τις αντοχές και την υπομονή των πολιτών.

Η ευθύνη είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Δυστυχώς, η ανάληψή της απουσιάζει ηχηρά από τις κυβερνητικές πρακτικές. Η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει. Η Χώρα έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που θα δείχνει έμπρακτα σεβασμό στους πολίτες και δεν θα κρύβεται. Χρειάζεται άμεσα μια κυβέρνηση να εμπνέει, να δίνει όραμα, να σχεδιάζει, να υλοποιεί, να άρει αδικίες και να αναλαμβάνει την ευθύνη, χωρίς να αναζητά δικαιολογίες και αποδιοπομπαίους τράγους για τις αποτυχίες της. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα για τη δημοκρατία και για το μέλλον της χώρας μας.