Βρίσκομαι εδώ στο συνέδριο της Αριστεράς για την ειρήνη και την ενότητα σε όλη την Ευρώπη. Υπάρχουν πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζουμε.

Το πρώτο είναι η ειρήνη: Ο τερματισμός της στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και η έναρξη ενός δρόμου διεθνούς διπλωματίας, για την επίτευξη εκεχειρίας στην Ουκρανία. Ο τερματισμός της πλήρως παράνομης κατοχής της Γάζας και της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ και η αναγνώριση της Παλαιστίνης και φυσικά, η άμεση παροχής βοήθειας στους ανθρώπους στη Γάζα. Παρακολουθούμε τη γενοκτονία να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.

Αλλά αφορά επίσης και στο πώς θα ενώσουμε τους ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη σε διεθνή ζητήματα αλληλεγγύης. Για την περιβαλλοντική βιωσιμότητα, η οποία είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για την επιβίωση όλων μας.

Αλλά, το πιο σημαντικό αφορά οικονομικά ζητήματα. Η αποβιομηχάνιση έχει οδηγήσει σε φτώχεια, ανεργία και ανισότητα. Χρειαζόμαστε δημόσιες επενδύσεις στις βιομηχανίες και στις υπηρεσίες. Πρέπει να πούμε όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, όχι στη νεοφιλελεύθερη οικονομία, όχι στη φτώχεια που προκύπτει εξαιτίας της.

Είμαστε αντιμέτωποι με την απειλή της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Εκμεταλλεύονται την απελπιστική κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να γυρίσουμε την πλάτη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Είναι άνθρωποι, είναι θύματα παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμων και βεβαίως περιβαλλοντικών καταστροφών. Είναι μέρος της ανθρωπότητας. Ας δράσουμε αλληλέγγυα μαζί τους και ας μην επιτρέψουμε τον εκτοπισμό και την απομόνωση τους.

Η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης σημαίνει αλληλεγγύη με όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους, ανεξάρτητα από τη φυλή τους, ανεξάρτητα από τη γλώσσα τους, ανεξάρτητα από το χρώμα τους.

Η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης είναι κυριολεκτική: Αλληλεγγύη.