Σημεία από τη συνέντευξη του Φώτη Κοντοδήμα, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο 105.5 και στον δημοσιογράφο Μπάμπη Χριστακόπουλο

• To ψηφιακό black-out, που συνέβη στην Ελλάδα και σε άλλες 74 χώρες, δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Αυτά συμβαίνουν όταν μετατρέπεται το κράτος σε συνδρομητή, όταν δηλαδή χρησιμοποιεί το κράτος συνδρομητικές πρακτικές για να στηρίξει την ψηφιακή του υποδομή της χώρας και όταν, πάνω σε τέτοιες πρακτικές, έχει στηρίξει και το υποτιθέμενο “success story” του επιτελικού κράτους η κυβέρνηση.
• Η ψηφιακή αυτονομίαείναι κάτι που πρέπει να μας απασχολεί. Πρέπει να το δούμε και σε εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία έχει ανεβάσει πάρα πολύ τους τελευταίους δύο μήνες, τουλάχιστον, το θέμα της ψηφιακής κυριαρχίας.
• Για να αποφευχθούν τέτοιες πρακτικές, πρέπει, πρώτον, το κράτος να σταματήσει να είναι ένα κράτος-πελάτης κλειστών υπολογιστικών συστημάτων, όπου δεν μπορούμε να παρέμβουμε όταν συμβαίνουν τέτοιες αστοχίες.
• Και δεύτερον, ένας άλλος πολύ βασικός τρόπος να το αποφύγεις είναι έχεις αξιόπιστα recovery plans. Eιδικά για το δεύτερο, θα έχουμε και κοινοβουλευτική ερώτηση. Είμαστε ήδη σε επαφή με την αρμόδια τομεάρχη, Έλ. Ακρίτα, για να ρωτήσουμε για ποιο λόγο δεν λειτούργησαν τέτοιες πρακτικές.
• Όταν μπαίνεις σε μια λογική συνδρομητική, έχεις απεμπολήσει και την ικανότητά σου ως δημόσιος τομέας να μπορείς να παράγεις τεχνογνωσία. Οι πρακτικές αυτές, οι οποίες έχουμε δει τα τελευταία χρόνια ολοένα να αυξάνονται, στην ουσία υποκαθιστούν τη δυνατότητα του κρατικού μηχανισμού να παράξει τεχνογνωσία για να μπορεί να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις.
• Και όσο αυτή η κατάσταση δεν βρίσκει αντίδραση, δεν βρίσκει αντιμετώπιση, ολοένα και περισσότερες γενιές υπαλλήλων θα μπαίνουν στον δημόσιο τομέα -ή ακόμα και στην καθημερινότητά μας και στην αγορά εργασίας- χωρίς να γνωρίζουν κάποιες πάρα πολύ βασικές δεξιότητες για το πώς μπορούμε να αναπτύξουμε κυρίαρχη ψηφιακή πολιτική.
• Ένα κράτος το οποίο δεν έχει ανεξάρτητη και αυτόνομη ψηφιακή υποδομή, δεν μπορεί να είναι πλήρως ανεξάρτητο. Διότι στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και του ψηφιακού μετασχηματισμού, οι ψηφιακές υποδομές είναι στρατηγικές υποδομές. Ενδεχομένως να μπορούν να αποτελέσουν κι έναν μοχλό γεωστρατηγικής πίεσης.
• Δημιουργούνται δύο στρατόπεδα αυτή τη στιγμή (η ερώτηση αφορούσε την ψηφιακή επικράτηση) και δυστυχώς δύο και όχι τρία. Γιατί δεν βλέπω την Ευρώπη να μπαίνει δυνατά και με σοβαρότητα σε αυτόν τον δρόμο. Κάθε στρατόπεδο θέλει να αναπτύξει αυτόνομα και ανεξάρτητα τις ψηφιακές υποδομές
• Στην Ευρώπη, δυστυχώς, εστιάζουμε σε λάθος προτεραιότητες. Έχουμε την Ευρώπη του rearm, ενώ θα έπρεπε να έχουμε την Ευρώπη της ψηφιακής ενδυνάμωσης. Θα πρέπει να βρούμε τον βηματισμό μας.
• Μιλάμε πάρα πολύ στο Τμήμα Ψηφιακής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη αντιμετώπισης των πολύ μεγάλων προκλήσεων της εποχής στον ψηφιακό κόσμο και στην τεχνητή νοημοσύνη. Κι έχουμε μιλήσει και για την ανάγκη συστράτευσης της Αριστεράς να δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο γι’ αυτά τα θέματα. Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι μία από τις προκλήσεις που θα δούμε ολοένα να έρχεται κοντά μας και να αυξάνεται στον σύγχρονο κόσμο. Τι περιμένουμε ως Αριστερά;
• Είναι ρεαλιστικό να αναπτυχθούν ελληνικές εφαρμογές για ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή κι άλλα εργαλεία. Απλά πρέπει να συμφωνήσουμε στο εξής: Όσο συνηθίζουμε την αγορά μας να καταναλώνει αντί να παράγει, όταν συνηθίζουμε την αγορά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της πληροφορικής μας να μεταπωλεί έτοιμα πακέτα λογισμικού, έτοιμες υποδομές από το εξωτερικό, και δεν μπαίνουμε σε μία διαδικασία να δώσουμε κίνητρα στη μικρομεσαία ελληνική επιχείρηση, στη νεοφυή επιχείρηση, στο πανεπιστήμιο, σε ερευνητικά κέντρα που δυσκολεύονται να βρουν πόρους για να παράξουν τέτοια αυτογνωσία, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Άμα δεν κάνεις την αρχή, δεν θα μπορέσεις να έχεις αποτέλεσμα.
• Έχουμε εξαιρετικά πανεπιστήμια, έχουμε εξαιρετικά ερευνητικά κέντρα, έχουμε εξαιρετικά μυαλά, τα οποία όταν πηγαίνουν στο εξωτερικό και βρίσκουν άλλες υποδομές, διαπρέπουν. Είναι εδώ λοιπόν το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Να παραχθεί τεχνογνωσία ψηφιακή στη χώρα μας. Δεν είναι καθόλου ουτοπία.
• Σε ό,τι αφορά την τεχνητή νοημοσύνη και το ερώτημα αν υπάρχουν τέτοιες υποδομές στην Ελλάδα, τα πρόσφατα εγκαίνια του «Δαίδαλου» μας δείχνουν έναν δρόμο. Έχουμε την υποδομή. Πρέπει να δούμε πώς θα χρησιμοποιηθεί: Θα χρησιμοποιηθεί προς το κοινωνικό όφελος, θα χρησιμοποιηθεί για να δοθεί πρόσβαση σε αυτές τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που πρέπει να παράξουν εφαρμογές; Θα δοθεί στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα; Εδώ είναι το στοίχημα. Και αυτό είναι καθαρά πολιτικό. Θα ευνοηθεί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα ή θα πάμε πάλι σε κάποιες λογικές εξυπηρέτησης συμφερόντων μεγάλων εταιρειών; Αυτό είναι πολιτικό ζήτημα και θα παρακολουθήσουμε πώς θα εξελιχθεί.