Ομιλία της Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένας Δούρου στην Ολομέλεια της Βουλής για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής
Ομιλία της Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένας Δούρου στην Ολομέλεια της Βουλής για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής
| Ρ. Δούρου

Σημεία ομιλίας:
• Η συζήτηση γίνεται ενώ η ΝΔ δεν προλαβαίνει να δίνει εξηγήσεις. Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τα νέα ερωτήματα για κυβερνητικά στελέχη. Το πρόβλημα, όμως, δεν εξαντλείται στις ευθύνες δύο κυβερνητικών στελεχών. Τα σκάνδαλα και η αδιαφάνεια έχουν γίνει χαρακτηριστικά του τρόπου με τον οποίο η ΝΔ ασκεί την εξουσία. Ενός μοντέλου διακυβέρνησης που προστατεύει τους ισχυρούς, μεταφέρει το κόστος των επιλογών του στην κοινωνία και υπονομεύει την οικονομία.
• Και η σημερινή συζήτηση για τα funds, τους servicers και τον «Ηρακλή» βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της πολιτικής. Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα: ποιος κερδίζει, ποιος πληρώνει και ποιος ελέγχει; Πίσω από τους τραπεζικούς ισολογισμούς υπάρχουν άνθρωποι.
• Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή μειώθηκαν τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών. Εμείς ρωτάμε: τα δάνεια έφυγαν από τις τράπεζες. Έφυγαν όμως και τα χρέη από τις πλάτες των πολιτών; H απάντηση είναι προφανής.
• Η διερεύνηση του «Ηρακλή» μπορεί να αποκαλύψει ένα σκάνδαλο τεράστιων διαστάσεων. Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κατέθεσε την πρόταση για Εξεταστική Επιτροπή.Θέλω να σταθώ στην αφετηρία αυτής της πρωτοβουλίας. Δεν γεννήθηκε σε κάποιο κομματικό γραφείο. Ξεκίνησε από τη συλλογικότητα «Η Δικαίωση», εκπρόσωποι της οποίας μας παρακολουθούν σήμερα από τα θεωρεία. Μας έθεσαν συγκεκριμένα ερωτήματα και τεκμηριωμένο αίτημα κοινοβουλευτικής διερεύνησης. Τους ακούσαμε. Επεξεργαστήκαμε την πρότασή τους. Δουλέψαμε μαζί τους. Και την καταθέσαμε στη Βουλή.
• Αυτός είναι ο ρόλος της Αριστεράς. Να μετατρέπει τις διεκδικήσεις της κοινωνίας σε κοινοβουλευτική δράση.
• Και τώρα απαιτούνται απαντήσεις. Τι κόστισαν οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών; Με ποιους όρους αποεπένδυσε το Δημόσιο και τι απέγινε η δημόσια περιουσία; Σε ποιες τιμές μεταβιβάστηκαν τα κόκκινα δάνεια; Ποιοι κατέχουν σήμερα τις απαιτήσεις και ποιοι εισπράττουν; Πώς λειτουργούν οι σχέσεις ανάμεσα στα funds, τους servicers και τις εταιρείες που αποκτούν ακίνητα; Πώς τεκμηριώθηκε η μεταφορά του πιστωτικού κινδύνου; Ποιος κερδίζει από έναν πλειστηριασμό; Ποιος αποφασίζει ότι συμφέρει περισσότερο από μια βιώσιμη ρύθμιση;
• Και ακούστε τι καταγράφει το Ελεγκτικό Συνέδριο. Στο τέλος του 2024, οι κρατικές εγγυήσεις του προγράμματος έφταναν τα 17,33 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι πραγματικές ανακτήσεις της περιόδου 2020-2024 ήταν κατά 24,09% χαμηλότερες από τις προβλέψεις. Και επτά από τις δεκαεννέα τιτλοποιήσεις παρουσίαζαν αποκλίσεις μεγαλύτερες του 20%. Το Ελεγκτικό Συνέδριο επισημαίνει επίσης ζήτημα στη λογιστική αποτύπωση προβλέψεων για ενδεχόμενες καταπτώσεις εγγυήσεων. Τι σημαίνουν αυτά σε απλά ελληνικά; Ότι οι εισπράξεις δεν εξελίσσονται όπως είχαν προβλεφθεί. Και ότι πρέπει να εξεταστεί αν και σε ποιον βαθμό μπορεί να επιβαρυνθεί το Δημόσιο.
• Δεν είμαστε αντίθετοι στη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Αλλά ποια σταθερότητα; Αυτή που εξυγιαίνει τους τραπεζικούς ισολογισμούς και αφήνει την κοινωνία υπερχρεωμένη; δεν μπορεί η επιτυχία των τραπεζών να μετριέται ανεξάρτητα από την καταστροφή των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων, Που η μόνη προοπτική που τους απομένει είναι η ρευστοποίηση.
• Κι εμείς, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιοριζόμαστε στις καταγγελίες. Ήδη στις 31 Αυγούστου καταθέσαμε πρόταση νόμου για τη δίκαιη και βιώσιμη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους και την προστασία της πρώτης κατοικίας. Προτείνοντας την κατάργηση του πτωχευτικού πλαισίου της ΝΔ και την επαναφορά της δικαστικής προστασίας του νόμου Κατσέλη.
• Έναν νέο υποχρεωτικό ψηφιακό εξωδικαστικό μηχανισμό, με αντικειμενικά κριτήρια,υποχρέωση αποδοχής από τους πιστωτές εντός δεκαπέντε ημερών, με αιτιολογημένες εξαιρέσεις, και πρόσβαση στη Δικαιοσύνη χωρίς πρόσθετο οικονομικό φραγμό όταν η διαδικασία αποτυγχάνει.
• Προτείνουμε επίσης ενεργό ρόλο για την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα: να μπορεί να αποκτά κόκκινα δάνεια και να τα αναδιαρθρώνει με βάση την τιμή αγοράς τους, μια εύλογη απόδοση και τη δυνατότητα αποπληρωμής.
• Η θέση μας για τον «Ηρακλή» είναι σαφής: τέλος στις νέες εγγυήσεις μέσω του προγράμματος, με σεβασμό στις νόμιμες υποχρεώσεις που έχουν ήδη αναληφθεί. Γιατί το ιδιωτικό χρέος συνδέεται και με τη στεγαστική κρίση.
• Και στην Εξεταστική πρέπει να ακουστούν και οι δανειολήπτες. Όχι μόνο οι τράπεζες, οι διαχειριστές και οι εποπτικές αρχές. Και επειδή ζητάμε να έρθει στο φως ολόκληρη η αλήθεια, θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Δεν εξαιρούμε καμία κυβέρνηση. Δεν ζητάμε επιλεκτική διερεύνηση.
• Αυτό είναι το διακύβευμα: η κοινωνία και η διαφάνεια πάνω από τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Άλλωστε το άρθρο 68, παράγραφος 2, του Συντάγματος δίνει στη Βουλή αυτό το δικαίωμα. Και η άσκησή του είναι πράξη δημοκρατικού ελέγχου, όχι καταδίκης.
• Η απουσία δεν εγγυάται την αξιοπιστία της διαδικασίας. Η ενεργή συμμετοχή μπορεί να την επιβάλει. Και η αντιπολίτευση μπορεί να στείλει ένα μήνυμα ότι ο έλεγχος της εξουσίας δεν υποτάσσεται σε κομματικούς ανταγωνισμούς.
• Κλείνοντας απευθύνομαι στους δανειολήπτες. Η απόσυρση της επίμαχης ρύθμισης του άρθρου 23 ήταν μια δική σας νίκη. Και των δικηγορικών συλλόγων. Εσείς τη διεκδικήσατε. Εμείς δώσαμε τη μάχη στη Βουλή. Και η κυβέρνηση υποχώρησε. Αυτό αποδεικνύει ότι οι κοινωνικοί αγώνες μπορούν να έχουν αποτέλεσμα. Και ότι η παρουσία της Αριστεράς στη Βουλή έχει νόημα όταν τους υπηρετεί. Σήμερα δίνουμε μια τέτοια σπουδαία μάχη.
• Κάθε βουλευτής και βουλεύτρια αναλαμβάνει την ευθύνη της ψήφου του έναντι δύο ερωτημάτων. Θα επιτρέψουμε να ελεγχθεί αυτό το σύστημα ή θα του προσφέρουμε άλλη μια ασπίδα προστασίας; Με τους δανειολήπτες ή με την αδιαφάνεια των funds και των servicers; Σας καλώ να υπερψηφίσετε τη σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής.
Αναλυτικά η ομιλία:
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε,
κυρίες και κύριοι σήμερα η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν θα συστήσει Εξεταστική Επιτροπή για τα funds, τους servicers και το πρόγραμμα «Ηρακλής». Αν επιτέλους θα ελέγξει πραγματικά τι συνέβη με τα κόκκινα δάνεια, πραγματικά τι συνέβη με τις περιουσίες των πολιτών, πραγματικά τι συνέβη με τις εγγυήσεις του Δημοσίου.
Βεβαίως η συζήτηση γίνεται ενώ η Νέα Δημοκρατία δεν προλαβαίνει να δίνει εξηγήσεις για μια σειρά από θέματα: Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τα νέα ερωτήματα για δύο κυβερνητικά στελέχη, τον κ. Τσάφο και τα ομόλογα της ExxonMobil, εταιρείας που, «ω του θαύματος», αναμιγνύεται στις έρευνες υδρογονανθράκων, για τον κ. Λιάκο και τις απευθείας αναθέσεις «δι’ ημών» στο λογιστικό γραφείο συγγενικού του προσώπου, ενώ ο ίδιος έχει το χαρτοφυλάκιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Και άντε, λέω εγώ, δεν τα γνώριζε όλα αυτά η κυβέρνηση όταν τους ανέθετε τις υπουργικές θέσεις. Τώρα που τα γνωρίζει; «Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα;». Αποφυγή απαντήσεων και διατήρηση στις θέσεις τους, σαν να μην «τρέχει κάστανο». Το πρόβλημα όμως, κυρίες και κύριοι, δεν εξαντλείται στις ευθύνες δύο κυβερνητικών στελεχών. Τα σκάνδαλα και η αδιαφάνεια έχουν γίνει χαρακτηριστικά του τρόπου με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία ασκεί την εξουσία τα τελευταία επτά έτη. Είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης που προστατεύει τους ισχυρούς, μεταφέρει το κόστος των επιλογών αυτού του μοντέλου στην κοινωνία και εν τέλει υπονομεύει την οικονομία όπως την καταλαβαίνουμε εμείς. Και η σημερινή συζήτηση για τα funds και τον «Ηρακλή» βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του μοντέλου διακυβέρνησης.
Τα ερωτήματα λοιπόν που θέτουμε είναι πάρα πολύ συγκεκριμένα:
Ποιος κερδίζει; Ποιος πληρώνει; Ποιος ελέγχει;
Διότι σε αντίθεση με όσα ακούσαμε από το στόμα του κυρίου Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, για εμάς, πίσω από τους τραπεζικούς ισολογισμούς υπάρχουν άνθρωποι:
Υπάρχει η οικογένεια που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της, υπάρχει ο επαγγελματίας που βλέπει την επιχείρησή του να οδηγείται σε εκποίηση, υπάρχει εργαζόμενος που χάνει τη δουλειά του, η απελπισία των νέων κτηνοτρόφων που συνάντησα το Σάββατο στα Αμπελάκια.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή μειώθηκαν τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών, μάλιστα. Και εμείς ρωτάμε: Τα δάνεια έφυγαν από τις τράπεζες, έφυγαν όμως τα χρέη από τις πλάτες των συμπολιτών μας; Και η απάντηση είναι προφανής: Όχι.
Πρέπει λοιπόν να μετρήσουμε πόσες βιώσιμες ρυθμίσεις έγιναν. Πρέπει να μετρήσουμε πόσες οικογένειες κράτησαν το σπίτι τους, πόσες οδηγήθηκαν σε αναγκαστική εκτέλεση. Διαφορετικά θα βαφτίσουμε και εμείς, όπως κάνει η κυβέρνηση, «επιτυχία των τραπεζών» ένα πρόβλημα που μεταφέρθηκε στην κοινωνία.
Η διερεύνηση του «Ηρακλή» μπορεί να αποκαλύψει ένα σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων. Γι’ αυτό καταθέσαμε το αίτημα για Εξεταστική Επιτροπή και θέλω να σταθώ λίγο στην αφετηρία αυτής της πρωτοβουλίας. Αυτή η πρωτοβουλία δεν γεννήθηκε σε κάποιο κομματικό γραφείο, δεν είναι πρωτοβουλία επιστημονικών συνεργατών. Ξεκίνησε από τη συλλογικότητα των συμπατριωτών μας, με το όνομα: «Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ», εκπρόσωποι της οποίας σήμερα βρίσκονται στα θεωρεία παρακολουθώντας τη συζήτηση της ελληνικής Ολομέλειας. Τους συναντήσαμε, μας έθεσαν συγκεκριμένα ερωτήματα, τεκμηριωμένο αίτημα κοινοβουλευτικής διερεύνησης, τους ακούσαμε, επεξεργαστήκαμε την πρόταση τους, δουλέψαμε μαζί τους, και την καταθέσαμε στη Βουλή.
Διότι, για να πω και σε κάποιους που μπορεί αυτή τη στιγμή να μην είναι μέσα στην αίθουσα, αυτός είναι ο ρόλος της Αριστεράς: Να μετατρέπει τις διεκδικήσεις της κοινωνίας σε κοινοβουλευτική δράση με απτά παραγόμενα αποτελέσματα για τους συμπατριώτες μας, διότι έχουμε ξεχάσει κι αυτά που ξέρουμε…
Τώρα όμως, σε αυτά τα ερωτήματα, απαιτούνται κάποιες απαντήσεις:
Τι κόστισαν οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών; Με ποιους όρους αποεπένδυσε το Δημόσιο και τι απέγινε η δημόσια περιουσία; Σε ποιες τιμές μεταβιβάστηκαν τα κόκκινα δάνεια; Ποιοι κατέχουν σήμερα τις απαιτήσεις και ποιοι εισπράττουν σήμερα; Πώς λειτουργούν οι σχέσεις ανάμεσα στα funds, στους servicers και στις εταιρείες που αποκτούν ακίνητα; Πώς τεκμηριώθηκε η μεταφορά του πιστωτικού κινδύνου; Ποιος κερδίζει από έναν πλειστηριασμό; Ποιος αποφασίζει ότι συμφέρει περισσότερο ένας πλειστηριασμός από μία βιώσιμη ρύθμιση;
Οι συμπολίτες μας αγνοούν ποιος βρίσκεται στην άλλη πλευρά, όχι μόνο του τηλεφώνου, αγνοούν την αλυσίδα μεταβιβάσεων, δεν διαθέτουν τα μέσα να αντιμετωπίσουν έναν ολόκληρο μηχανισμό, διότι χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται χρήματα. Πού θα τα βρουν; Χρειάζεται νομική βοήθεια για να ελέγξουν ποιος διεκδικεί τις οφειλές τους και στο μεταξύ ο πλειστηριασμός προχωρά κανονικά.
Θέλω να σας προλάβω με εκείνη την καραμέλα… την καραμέλα των κακοπληρωτών «και καλά» και ότι εμείς λέμε τάχα ότι «όλες οι απαιτήσεις και κάθε απαίτηση είναι αβάσιμη». Λοιπόν, για να ξεμπερδεύουμε, εμείς λέμε ότι τα δικαιώματα του πολίτη πρέπει να ασκούνται στην πράξη και όχι απλά να αναγράφονται σε ένα νόμο. Διότι αυτή είναι η πραγματική ανισορροπία δύναμης που η κυβέρνηση αρνείται να αντιμετωπίσει και είναι αυτό που μας φέρνει στο πρόγραμμα «Ηρακλής».
Ακούσατε κύριοι της κυβέρνησης και από τον αρμόδιο Τομεάρχη Οικονομικών και εισηγητή μας, τον σύντροφο Νίκο Παππά, για το τι καταγράφει το Ελεγκτικό Συνέδριο, όχι τι λέει το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ακούσατε το Ελεγκτικό Συνέδριο τι λέει για τις κρατικές εγγυήσεις και τα 17,33 δισ. ευρώ, τι λέει για τις πραγματικές ανακτήσεις που είναι χαμηλότερες από τις προβλέψεις, τι λέει για τις αποκλίσεις τουλάχιστον 19 τιτλοποιήσεων που παρουσιάζονται μεγαλύτερες από τις προβλέψεις σας.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, επαναλαμβάνω, και όχι εμείς, επισημαίνει ζήτημα στη λογιστική αποτύπωση προβλέψεων για ενδεχόμενες καταπτώσεις εγγυήσεων. Τώρα, να το πούμε σε απλά ελληνικά, και πως το νιώθουν στο πετσί τους οι συμπατριώτες μας που έχουν τη θηλιά γύρω απ’ τον λαιμό τους: Ότι οι εισπράξεις δεν εξελίσσονται όπως τις είχατε προβλέψει και ότι πρέπει να εξεταστεί και σε ποιο βαθμό μπορεί να επιβαρυνθεί από όλο αυτό το Δημόσιο.
Για να προλάβω και κάποιον άλλο κακοπροαίρετο, εμείς δεν λέμε ότι στο σύνολο αυτού του ποσού των δισ. ευρώ έχει ήδη σημειωθεί ζημιά, αλλά κύριοι και κυρίες της κυβέρνησης, όταν το Δημόσιο εγγυάται δισ. ευρώ η Βουλή δεν δικαιούται να μη γνωρίζει τι συμβαίνει.
Γι’ αυτό και βάσει λοιπόν, επαναλαμβάνω, των ευρημάτων του Ελεγκτικού Συνεδρίου ζητάμε να κατατεθούν τα επιχειρηματικά σχέδια, τα περιβόητα «business plans» για το τι προέβλεπαν για εισπράξεις, τι προέβλεπαν για ρυθμίσεις, τι προέβλεπαν για πλειστηριασμούς. Τι από όλα αυτά πραγματοποιήθηκε και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες για το σύνολο των φορολογούμενων πολιτών;
Διότι όταν το κράτος αναλαμβάνει ενδεχόμενες υποχρεώσεις, η εθνική αντιπροσωπεία μας πρέπει να ελέγχει τις παραδοχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν αυτές οι υποχρεώσεις. Και να μην κοροϊδευόμαστε, η εμπιστευτικότητα μπορεί να προστατευθεί με κατάλληλες διαδικασίες, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι διαφάνειας:
Δευτέρα, Τετάρτη Παρασκευή, τα προσωπικά δεδομένα άρωνται όσον αφορά τις καμπάνιες σας, εσείς οι κυβερνητικοί, Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο δεν μπορούμε να δούμε ποιος απειλεί το παρόν και το μέλλον των συμπατριωτών μας…
Άλλη καραμέλα που θέλω να προλάβω, που την πιπιλάνε στα πάνελ, όχι τώρα, επ’ αφορμή της πρότασης για Εξεταστική Επιτροπή, την έχετε καιρό… Τι θα γίνει με τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος; Τι θα γίνει; Τι σήμα θα εκπέμψουμε εις την Εσπερία; Τα άλλα τα σήματα περί ελευθερίας τύπου, δικαιωμάτων, αυτά δεν μας πειράζουν…
Λοιπόν, ακούστε τώρα, εμείς δεν είμαστε αντίθετοι στη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Το ερώτημα είναι: ποια σταθερότητα; Αυτή που εξυγιαίνει τους τραπεζικούς ισολογισμούς και αφήνει την κοινωνία υπερχρεωμένη; Δεν μπορεί η επιτυχία, όπως προείπα, των τραπεζών, να μετριέται ανεξάρτητα από την καταστροφή των νοικοκυριών, ανεξάρτητα από τη μοναδική προοπτική που εδώ και καιρό έχετε δώσει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και είναι η ρευστοποίηση.
Και επειδή εμείς δεν κάνουμε ούτε τους αναλυτές, ούτε διαπιστώνουμε, ούτε απλά καταγγέλλουμε, γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι ήταν 31 Αυγούστου όταν καταθέσαμε Πρόταση Νόμου για τη δίκαιη και βιώσιμη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους και την προστασία της πρώτης κατοικίας, προτείνοντας, όπως έχετε ήδη ακούσει -αλλά δεν σχολιάζετε- συγκεκριμένα μέτρα: Από την κατάργηση, επαναλαμβάνω, εκείνου του πτωχευτικού πλαισίου, που ήταν από τα πρώτα που προκάματε να κάνετε, μέχρι και την επαναφορά της δικαστικής παρουσίας του νόμου «Κατσέλη».
Έχετε ακούσει τι λέμε για τον υποχρεωτικό ψηφιακό εξωδικαστικό μηχανισμό, με αντικειμενικά κριτήρια. Έχετε ακούσει ότι παλεύουμε για την υποχρέωση αποδοχής από τους πιστωτές, εντός 15 ημερών, με αιτιολογημένες εξαιρέσεις, για την πρόσβαση στη δικαιοσύνη χωρίς πρόσθετο οικονομικό φραγμό, όταν η διαδικασία αποτυγχάνει.
Και προτείνουμε και ενεργό ρόλο, επιτέλους, για την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα, τόσα χρόνια τώρα, να μπορεί να αποκτά τα κόκκινα δάνεια, να μπορεί να τα αναδιαρθρώνει με βάση την τιμή της αγοράς.
Γιατί εδώ υπάρχει μια αντίφαση, ένα «κόλπο γκρόσο» που όλοι ξέρουμε και η κυβέρνηση κάνει ότι δεν ακούει. Ένα δάνειο πωλείται σε ένα fund σε πολύ χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική του αξία και αυτή τη δυνατότητα την έχετε αφαιρέσει από τον δανειολήπτη, από αυτόν που κλαίει τους κόπους μιας ζωής.
Λοιπόν, για εμάς η θέση μας για τον «Ηρακλή» είναι σαφής: Τέλος στις καινούργιες εγγυήσεις μέσω του προγράμματος, σεβασμός στις νόμιμες υποχρεώσεις που έχουν ήδη αναληφθεί. Γιατί κοιτάξτε τώρα, το ιδιωτικό χρέος συνδέεται και με τη στεγαστική κρίση, όχι στεγαστική πολιτική… αυτή την αναζητούμε. Έχουμε νέους που δεν μπορούν να ενοικιάσουν σπίτι, έχουμε ζευγάρια που αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, έχουμε και εσάς να χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για το δημογραφικό. Όλα μαζί δεν γίνονται…
Γι’ αυτό προτείναμε εμείς την αξιοποίηση του ΕΦΚΑ ως Κοινωνικό Επενδυτικό Ταμείο με θεσμικές εγγυήσεις, συνεργασία Αναπτυξιακής Τράπεζας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, άλλο μεγάλο κεφάλαιο, τα είπαμε στην ΚΕΔΕ, τα είπαμε, τ’ ακούσατε.
Ο στόχος μας θα είναι ένα μεγάλο απόθεμα κοινωνικής κατοικίας με προοπτική άνω των 300.000 ακινήτων και επενδύσεις που θα ενισχύουν την περιουσία των ασφαλισμένων. Και μέχρι την πολιτική αλλαγή, που κοντοζυγώνει και θα επιτρέψει όλα τούτα να υλοποιηθούν και να έχουμε μέλλον σε τούτο τον τόπο, εμείς προτείναμε τον έλεγχο και της συγκρότησης της Επιτροπής από το 2015 με αναδρομική δυνατότητα αν νομίζουν κάποιοι, να ελεγχθεί ολόκληρο το νομοθετικό πλαίσιο των τιτλοποιήσεων, της διαχείρισης απαιτήσεων και της εποπτείας των servicers, οι νόμοι είναι συγκεκριμένοι, τους γνωρίζετε.
Και αυτό που λέμε είναι ότι στην Εξεταστική Επιτροπή πρέπει να ακούσουμε τους δανειολήπτες, όχι τους φίλους σας τους τραπεζίτες, όχι μόνο τις διαχειριστικές αρχές και τις εποπτικές.
Και επειδή θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια, θέλω να είμαι απολύτως και να είμαστε απολύτως σαφείς: Δεν εξαιρούμε καμία κυβέρνηση, δεν ζητάμε επιλεκτική διερεύνηση και να μου επιτρέψετε να απευθυνθώ ιδιαίτερα στα κόμματα της αντιπολίτευσης:
Ακούστε, οι πολιτικές μας διαφορές είναι υπαρκτές, έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις σε σειρά θεμάτων, πώς θα μπορούσε άλλωστε.. και στα ζητήματα του τραπεζικού συστήματος και της διαχείρισης του χρέους. Κυρίες και κύριοι της αντιπολίτευσης, αυτές οι διαφορές δεν θα εξαφανιστούν με μία κοινή ψήφο. Όπως επίσης η πολιτική αυτονομία κάθε κόμματος δεν απειλείται και δεν θα απειληθεί όταν υπερασπιζόμαστε μαζί, από κοινού, το δικαίωμα της Βουλής να ελέγχει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αντίθετα, ισχυριζόμαστε ότι η δημοκρατία δυναμώνει όταν μπορούμε να συμφωνούμε στα θεμελιώδη και αυτονόητα, ακόμα και ορθά λέω εγώ, όταν διαφωνούμε στα υπόλοιπα.
Αλλά σήμερα οφείλει να μας ενώσει κάτι το σημαντικότερο, σήμερα οφείλει να μας ενώσει η ευθύνη απέναντι στους συμπατριώτες μας, στους συμπολίτες μας που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους απέναντι στους δανειολήπτες. Είμαστε δεσμευμένοι και απέναντι σε κάθε φορολογούμενο που δικαιούται να γνωρίζει πώς διαχειρίζονται τις εγγυήσεις του Δημοσίου. Αυτό είναι το διακύβευμα, η κοινωνία είναι το διακύβευμα και η διαφάνεια πάνω από τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Η άσκηση του δημοκρατικού ελέγχου, κυρίες και κύριοι της αντιπολίτευσης, είναι αυτονόητη, δεν είναι καταδίκη. Δεν μπορούμε να ζητάμε διαφάνεια και λογοδοσία από αυτή την κυβέρνηση και ταυτόχρονα να αρνούμαστε ένα συνταγματικό εργαλείο ελέγχου.
Η Εξεταστική δεν προδικάζει ενοχές, δεν υποκαθιστά τη δικαιοσύνη, ακόμα και όσοι φοβούνται ότι μια Εξεταστική μπορεί να εξελιχθεί σε κομματική αντιπαράθεση αυτοί είναι που έχουν έναν λόγο να συμμετάσχουν. Διότι απαιτούνται στοιχεία, μάρτυρες και σοβαρό πόρισμα και η απουσία δεν εγγυάται την αξιοπιστία της διαδικασίας, η ενεργή συμμετοχή μπορεί να την επιβάλει. Η αντιπολίτευση σήμερα μπορεί να στείλει ένα μήνυμα ότι ο έλεγχος της εξουσίας δεν υποτάσσεται σε κομματικούς ανταγωνισμούς. Γιατί σήμερα δεν κρίνεται ποιος θα πιστωθεί την πρωτοβουλία, σήμερα κρίνεται αν η Βουλή θα ‘ρθεί στο ύψος των υποχρεώσεων της, ενώ εδώ και επτά χρόνια ασφυκτιά από τον τρόπο που λειτουργεί η κυβέρνηση έναντι της.
Κλείνοντας, επιτρέψτε μου να απευθυνθώ στους δανειολήπτες. Η απόσυρση της επίμαχης ρύθμισης του άρθρου 23 ήταν μια δική τους νίκη, ήταν μια νίκη των Δικηγορικών Συλλόγων. Τη διεκδικήσαμε, εμείς δώσαμε τη μάχη στη Βουλή, η κυβέρνηση υποχώρησε και αυτό αποδεικνύει ότι οι κοινωνικοί αγώνες μπορούν να έχουν αποτέλεσμα και ότι η παρουσία της Αριστεράς στη Βουλή έχει νόημα όταν τους υπηρετεί. Σήμερα λοιπόν λέω ότι δίνουμε μια τέτοια σπουδαία μάχη, για να μην μείνουν οι ισχυροί στο απυρόβλητο και οι αδύναμοι χωρίς προστασία. Και κάθε βουλευτής και βουλεύτρια θα αναλάβει με την ευθύνη της ψήφου να απαντήσει σε δύο ερωτήματα:
Θα επιτρέψουμε να ελεγχθεί αυτό το σύστημα ή θα τους προσφέρουμε άλλη μία ασπίδα προστασίας, όπως γίνεται για πολύ καιρό τώρα;
Θα είμαστε με τους δανειολήπτες ή την αδιαφάνεια των funds και των servicers;
Και επειδή πιστεύω ότι απαντάμε οι περισσότεροι στο δεύτερο σκέλος αυτών των δύο ερωτημάτων, πρέπει να υπερψηφιστεί αυτή η Εξεταστική Επιτροπή.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Φωτογραφία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ / EUROKINISSI





