Επικοινωνία / Contact Συνδέσεις RSS Twitter Facebook YouTube flickr

12/05/2017

Δημ. Παπαδημούλης: Ο κ. Σόιμπλε είναι υποχρεωμένος να βρει άμεσα τον συμβιβασμό με το ΔΝΤ


Σε σημερινή του συνέντευξη στον ρ/σ «Στο Κόκκινο» (Κ. Σαββόπουλο) ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, επεσήμανε τα ακόλουθα:

Ο κ. Σόιμπλε είναι υποχρεωμένος να βρει άμεσα τον συμβιβασμό με το ΔΝΤ για τον προσδιορισμό των μέτρων ελάφρυνσης του χρέους

Νομίζω ότι ο κ. Σόιμπλε είναι υποχρεωμένος να βρει άμεσα τον συμβιβασμό με το ΔΝΤ για τον προσδιορισμό των μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, προκειμένου να εφαρμοστούν αμέσως μετά το τέλος των μνημονίων. Και είναι υποχρεωμένος να το κάνει διότι είναι αυτός που επιμένει περισσότερο από όλους για την πλήρη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Έχει γίνει πλέον σαφές σε όλους στον πλανήτη ότι το ΔΝΤ τώρα πια ρίχνει το βάρος της πίεσης και των απαιτήσεών του στο θέμα της ελάφρυνσης του χρέους, άρα προς το Βερολίνο. Με δεδομένο ότι το κομμάτι των δημοσιονομικών έχει ολοκληρωθεί κι έχει πάρει τον δρόμο της έγκρισης.

Ως πρόσθετο επιχείρημα γι’ αυτόν μου τον ισχυρισμό να επισημάνω ότι εκτός από το ελληνικό χρηματιστήριο όλοι οι διεθνείς οίκοι και φορείς, που αξιολογούν την πορεία της ελληνικής οικονομίας, προεξοφλούν το θετικό σενάριο, γι’ αυτό και παρακολουθούμε αυτό το ράλι στην πτώση των επιτοκίων για τα ελληνικά ομόλογα του δημοσίου, που καθιστά ρεαλιστικό και τον στόχο μιας δοκιμαστικής εξόδου στις αγορές μέσα στο 2ο εξάμηνο του 2017.

Όλα αυτά μπορούν να ολοκληρωθούν -και αυτό είναι το καλύτερο σενάριο- στις 22 Μαΐου. Εναλλακτικό σενάριο, επίσης καλό, είναι να ολοκληρωθεί η 2η αξιολόγηση στις 22 Μαΐου στο Eurogroup και μέσα στον Ιούνιο να ολοκληρωθεί κι ο προσδιορισμός και η περαιτέρω αποσαφήνιση των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους.

Οι πάντες ομολογούν ότι η ελληνική οικονομία τα πήγε καλύτερα από τις προβλέψεις και ότι μπαίνουμε σε τροχιά ανάπτυξης

Το βέβαιο είναι ότι τώρα πια οι πάντες ομολογούν ότι η ελληνική οικονομία τα πήγε καλύτερα από τις προβλέψεις και ότι μπαίνουμε σε τροχιά ανάπτυξης, ενώ αναμένουμε-στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα- και την απόφαση της Κομισιόν για την οριστική έξοδο της Ελλάδας από τη διαδικασία περί υπερβολικού ελλείμματος.

Στις Βρυξέλλες έχει αλλάξει τελείως το κλίμα. Πριν δύο χρόνια ήμασταν το μαύρο πρόβατο, ενώ αυτήν την περίοδο έχουμε διευρυνόμενη υποστήριξη και συμμαχίες. Αυτό καθρεφτίστηκε πολύ καθαρά στην τελευταία συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου, όπου η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωβουλευτών από ένα ευρύτατο πολιτικό φάσμα στήριζε την προσπάθεια της Ελλάδας και πίεζε τον Σόιμπλε, με θλιβερή εξαίρεση ελάχιστους Έλληνες ευρωβουλευτές.

Τώρα πια, μόνος του ο Σόιμπλε δεν μπορεί να αναβάλλει για πολύ καιρό αυτό που έχει ήδη συμφωνηθεί από τον Μάιο του 2016: Ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα προβλέπουν έναν κόφτη χρέους, προκειμένου να είναι διατηρήσιμη και διαχειρίσιμη -σύμφωνα με τη σχετική μελέτη- η εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Καταφέραμε δηλαδή στο θέμα αυτό, αντί να είναι η Ελλάδα και η κυβέρνηση Τσίπρα απομονωμένες, τώρα η πίεση να κατευθύνεται στην κυβέρνηση του Βερολίνου. Και στο θέμα του χρέους είναι επιπλέον θετικό ότι οι Σοσιαλδημοκράτες, που είναι κυβερνητικοί εταίροι, πιέζουν προς την ίδια κατεύθυνση με την Κομισιόν, την ελληνική κυβέρνηση και το ΔΝΤ. Οι τεχνικές λύσεις για το πώς μπορεί να γίνει αυτό έχουν ήδη ετοιμαστεί. Επομένως, μπορεί κανείς να περιμένει αυτό που επιβεβαιώνει όλος ο διεθνής Τύπος: Ότι αυτές τις ώρες στο Μπάρι θα γίνουν κι άλλες συζητήσεις, προκειμένου να ωριμάσει ακόμα περισσότερο το θέμα. Το δε EuroWorking Group θα ξανασυνεδριάσει πριν το Eurogroup γι’ αυτό το θέμα σε λίγες ημέρες.

Άρα, έχει μπει το νερό στ’ αυλάκι, με τεράστιες θυσίες και κοινωνικό πόνο του ελληνικού λαού, και τώρα το στοίχημα για την ελληνική κυβέρνηση είναι να ολοκληρωθεί αυτό το πακέτο και με το χρέος και να τρέξουμε όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται για την υλοποίηση μες τα επόμενα δύο χρόνια των μεγάλων στόχων για ταχύτερη μείωση της ανεργίας, επενδύσεις, υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και ενίσχυσης βήμα-βήμα του κοινωνικού κράτους, της δίκαιης δηλαδή ανάπτυξης.

Η ΝΔ βρίσκεται σε στρατηγικό βέρτιγκο και αδιέξοδο, ενώ την ίδια ώρα στεναχωριέται που υπάρχουν καλές ειδήσεις για τον ελληνικό λαό

Η μόνη που δεν έχει αποδεχθεί ακόμα αυτό το σκηνικό είναι η ηγεσία της ΝΔ, η οποία -επειδή δεν της βγήκε το γιουρούσι για να ρίξουν τον Τσίπρα, ποντάροντας στην εμπλοκή- βρίσκεται σε στρατηγικό βέρτιγκο και αδιέξοδο, ενώ την ίδια ώρα στεναχωριέται που υπάρχουν καλές ειδήσεις για τον ελληνικό λαό και τη χώρα.

Και το αποτέλεσμα αυτής της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής της ΝΔ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ είναι διάφορα τραγελαφικά, όπως το να επιτίθενται ηγετικά στελέχη της ΝΔ σε εκπροσώπους της Κομισιόν ή των δανειστών γενικότερα, είτε στη Βουλή είτε στην Ευρωβουλή, επειδή λένε καλά λόγια για την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση πρέπει να θέσει τις βάσεις ενός νέου πατριωτισμού στη χώρα μας, με την ευρύτερη δυνατή πολιτική κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών

Πρέπει να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στις προτεραιότητες που έχουν τεθεί συλλογικά, και από την κυβέρνηση και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι στην καινούρια φάση που μπαίνουμε, η κυβέρνηση πρέπει να θέσει τις βάσεις ενός νέου πατριωτισμού στη χώρα μας, με την ευρύτερη δυνατή πολιτική κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Πρώτη προτεραιότητα είναι να τελειώνουμε οριστικά με μνημόνια και επιτροπεία τον Αύγουστο του ’18, κάτι που δεν το έχουμε ακόμα εξασφαλίσει αλλά είναι εφικτό. Δεύτερη προτεραιότητα η εξασφάλιση μιας διατηρήσιμης ανάπτυξης για τα επόμενα 15-20 χρόνια κι όχι μόνο για τα επόμενα τρία. Και «κλειδί» σε αυτό είναι η ελάφρυνση του χρέους.

Τρίτη προτεραιότητά μας, να κάνουμε όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις, με πολύ σημαντική την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, έτσι ώστε τα οφέλη από την ανάπτυξη και την αύξηση της πίτας να μοιραστούν πολύ πιο δίκαια, επουλώνοντας τις πληγές που άφησε η χρεοκοπία και τα μνημόνια, και να μπορέσουν -μαζί με την ανάπτυξη- όχι μόνο να αυξηθεί η απασχόληση, αλλά να αυξηθούν και οι αμοιβές των απασχολούμενων. Κι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις ίσως είναι το μόνο ουσιαστικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων, σε μια άνιση μάχη με την εργοδοσία.